Η προστασία και η εμβάθυνση {LF}του ευρωπαϊκού κεκτημένου

Το 2010 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ζήτησε την έκδοση ευρωομολόγου για την αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Δυστυχώς δεν εισακούσθηκε – η ιστορική συγκυρία δεν το επέτρεψε, καθότι στην Ευρώπη τότε κυριαρχούσαν οι συντηρητικές κυβερνήσεις. Δέκα χρόνια μετά, κατά τη διάρκεια της πανδημίας, σε μια συλλογική πράξη αμοιβαιότητας και αλληλεγγύης, η Ευρώπη εξέδωσε κοινό και αμοιβαίο ομολογιακό χρέος. Μέσα από αυτό τον μηχανισμό χρηματοδοτήθηκαν οι πολιτικές ανακούφισης από τις συνέπειες του υγειονομικού αποκλεισμού. Μέσα από αυτό τον μηχανισμό ευελπιστούμε να χρηματοδοτηθεί η ενεργειακή μετάβαση και η ανάπτυξη της χώρας. Παρά τις ιστορικές αστοχίες, η Ευρώπη πάντα υπήρξε και είναι θετική δύναμη για τη χώρα μας. Αυτό το γνωρίζει η πλειονότητα των ελλήνων πολιτών.

Η πλειονότητα των νόμων και των κανόνων που διέπουν τη ζωή μας προέρχεται από την Ευρώπη και όλα τα χρήματα για την ανάπτυξη της χώρας, την ενεργειακή μετάβαση, τον εκσυγχρονισμό της διοίκησης και την ψηφιακή και εκπαιδευτική μεταρρύθμιση προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Το κύριο όργανο άσκησης εξωτερικής πολιτικής είναι η αξιοποίηση της συμμετοχής μας αυτή σε σχέση με τους γείτονές μας. Με τη λογική αυτή δεν είναι καθόλου υπερβολή να πούμε ότι για εμάς τους Ελληνες, οι ευρωεκλογές έχουν καταστεί το ίδιο σημαντικές αν όχι στην ουσία σημαντικότερες από τις εθνικές. Η μεγάλη πρόκληση είναι να πεισθούν οι έλληνες πολίτες για την ανάγκη της συμμετοχής τους. Πρέπει όλες οι πολιτικές δυνάμεις πέρα από πολιτικές διαφωνίες, να συνεργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση. Το ζήτημα είναι καίριας σημασίας αυτή τη στιγμή για το μέλλον της χώρας.

Βρισκόμαστε στο φάσμα της επικράτησης της σκληρής και Ακρας Δεξιάς σε πολλές χώρες του πλούσιου Βορρά. Ο Βίλντερς στην Ολλανδία, η υπόδικος Λεπέν στη Γαλλία, το AdF στη Γερμανία και ακολουθεί ένα ολόκληρο γαϊτανάκι επίδοξων συνεχιστών. Οι παρατάξεις αυτές κέρδισαν εκλογές ή προηγούνται στις δημοσκοπήσεις. Είναι δεδηλωμένα αντιευρωπαϊκές ως προς τον προσανατολισμό τους. Μιλάνε μεν κυρίως για τους μετανάστες, αλλά υποκρύπτεται η μόνιμη επωδός τους για διακοπή των κονδυλίων προς τον «φτωχό και υπανάπτυκτο Νότο». Οι παρατάξεις αυτές επιθυμούν τη μείωση ή ακόμα και τη διάλυση της ΕΕ. Δεν πρέπει να πάρουμε τίποτα ως δεδομένο – ακόμη και τη συνέχιση της ΕΕ, που επαναλαμβάνω ότι είναι κεντρική επιλογή και υπαρξιακό ζήτημα για τη χώρα μας.

Μέρος των επιχειρημάτων τους δανείζεται κατά το δοκούν από το Λαϊκό Κόμμα του Μάνφρεντ Βέμπερ, της πολιτικής οικογένειας της ΝΔ. Εκμεταλλεύεται την επιχειρηματολογία της Ακροδεξιάς ως φόβητρο για να επιβληθούν χρόνιες απόψεις συντηρητικών κύκλων –της Γερμανίας και όχι μόνο– για λιτότητα και μείωση κοινωνικών δαπανών σε όλη την Ενωση. Η ενίσχυση της Ακρας Δεξιάς αλλά και η περαιτέρω ενίσχυση της Δεξιάς της ΝΔ στη χώρα μας θα αποβούν εις βάρος όλων των ελλήνων πολιτών.

Η απειλή εκ των έσω για την Ευρώπη είναι η διεύρυνση των εισοδηματικών ανισοτήτων. Αυτό είναι το καύσιμο στη φωτιά της Ακροδεξιάς. Οι Σοσιαλιστές δίνουμε μάχη ενάντια στις πολιτικές λιτότητας. Μαζί με την εξαίρεση για τις αμυντικές δαπάνες, ζητούμε την εξαίρεση των δαπανών για την ενεργειακή  και ψηφιακή μετάβαση καθώς και των δαπανών για κοινωνικές πολιτικές, από τους κανόνες για τα ελλείμματα και το Σύμφωνο Σταθερότητας.

Θεωρούμε την εξαίρεση αυτή προϋπόθεση για τη συνέχιση της ύπαρξης και εμβάθυνσης της Ενωσης και την πραγματική σύγκλιση. Η Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει κοινωνικό πρόσωπο και να συμβάλει στη βελτίωση της καθημερινότητας των ευρωπαίων πολιτών. Αυτό είναι ένας βασικός λόγος της ενίσχυσης του ΠΑΣΟΚ και των Σοσιαλιστών στην Ευρωβουλή για την επόμενη ευρωκοινοβουλευτική περίοδο.

Ο Νίκος Παπανδρέου είναι ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής