Λαϊκοί ήρωες

Η είδηση του θανάτου του Κώστα Νεστορίδη ήταν από τις πιο σημαντικές της χθεσινής ημέρας. Επαιξε ψηλά στα δελτία ειδήσεων των καναλιών και στη θεματογραφία των ιστοσελίδων. Κι ας αφορούσε έναν άνθρωπο που έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 93 ετών. Εναν ποδοσφαιριστή που οι περισσότεροι από εμάς σήμερα δεν τον έχουμε δει να παίζει ποδόσφαιρο.

Ο Νεστορίδης έφυγε από την ΑΕΚ για την Αυστραλία ολοκληρώνοντας ουσιαστικά την ποδοσφαιρική καριέρα του πριν από 57 χρόνια. Αρα εικόνες από την παρουσία του στα γήπεδα έχουν μόνον όσοι είναι από 68-70 ετών και άνω.

Παρ’ όλα αυτά όλοι ξέρουμε τον θρυλικό «Νέστορα». Ολοι γνωρίζουμε ότι είναι μία από τις πλέον εμβληματικές μορφές του ελληνικού ποδοσφαίρου, ότι υπήρξε ένας ποδοσφαιριστής με σπάνια τεχνική κατάρτιση και ικανότητα στο σκοράρισμα. Ενας αθλητής που «μιλούσε» στην μπάλα.

Πώς το ξέρουμε αφού δεν τον έχουμε δει; Μέσα από τις διηγήσεις των πατεράδων και των παππούδων μας. Δεν χρειάζεται εικόνα. Δεν χρειάζεται η τηλεόραση ούτε το YouTube. Μόνο να ακούσεις από κάποιον που τον είδε για τις μαγικές ντρίμπλες και τα κεραυνοβόλα σουτ του. Από γενιά σε γενιά μέσω αφηγήσεων από στόμα σε στόμα τα κατορθώματά του έχουν αποκτήσει διαστάσεις σχεδόν εξωπραγματικές. Και κάπως έτσι γεννιούνται οι μύθοι. Οπως οι ιστορίες που τραγούδησε κάποτε ο Ομηρος και από στόμα σε στόμα έφτασαν να γίνουν έπη με παγκόσμια ακτινοβολία και απήχηση.

Ποδοσφαιριστές σαν τον Νεστορίδη, σαν τον Δομάζο και τον Σιδέρη έχουν εντυπωθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο ως λαϊκοί ήρωες μιας άλλης εποχής, πολύ μακρινής πια από τη δική μας. Δεν έχουν ξεχαστεί ούτε πρόκειται να ξεχαστούν. Και δεν έχουν χάσει τη λάμψη τους, παρ’ όλο που έχουν περάσει δεκαετίες ολόκληρες από τότε που ακούμπησαν για τελευταία φορά με τα πόδια τους την μπάλα.

Γιατί δεν υπάρχει η εικόνα που θα καταστρέψει τον μύθο…