Το γαϊτανάκι της οπαδικής βίας

Η αρχή της κοινωνικής παθογένειας, που λέγεται οπαδική βία, θεωρείται η 26η Οκτωβρίου του 1986, όταν ο καθηγητής της ΣΕΛΕΤΕ Χαράλαμπος Μπλιόνας έχασε τη ζωή του στο γήπεδο Αλκαζάρ από εκτόξευση φωτοβολίδας οπαδού του ΠΑΟΚ στο ματς του Δικέφαλου του Βορρά με την τοπική ΑΕΛ. Ο δολοφόνος του συνελήφθη γρήγορα: ήταν ο τότε εικοσάχρονος Βασίλης Θεοδωρίδης που καταδικάστηκε σε 8 χρόνια κάθειρξη και βγήκε από τη φυλακή λόγω καλής συμπεριφοράς το 1991. Η γρήγορη σύλληψη του δράστη λειτούργησε τότε εκτονωτικά. Αντί να υπάρξουν σοβαρά μέτρα για τη βία στα γήπεδα δεν έγινε τίποτα. Στο μεταξύ, στην κουλτούρα των οργανωμένων οπαδών ο θάνατος του αντιπάλου άρχισε να λειτουργεί ως πιθανό ενδεχόμενο.

Το τέλος των μετακινήσεων

Ακολούθησε ένα πλήθος από φρικαλεότητες που είχαν ως αποτέλεσμα να σταματήσουν από το 2004, με απόφαση του τότε αρμόδιου Πολιτισμού υπουργού Γιώργου Βουλγαράκη, οι μετακινήσεις των οργανωμένων οπαδών. Το μέτρο λειτούργησε κάπως αρχικά, αλλά δεν περιόρισε επ’ ουδενί την δύναμη των περίφημων «συνδεσμιτών», που έβρισκαν τρόπους είτε να σπέρνουν τον πανικό καταστρέφοντας γήπεδα μπουκάροντας και προκαλώντας ακόμα και διακοπές παιχνιδιών (έχουμε δει τέτοια γεγονότα πολλές φορές ακόμα και σε τελικούς Κυπέλλου Ελλάδος) είτε δίνοντας ραντεβού για ξεκαθαρίσματα λογαριασμών παντού. Επεισόδια όπως αυτά που έγιναν στην περίφημη πεζογέφυρα του Πανθεσσαλικού Σταδίου στον τελικό ΑΕΚ – ΠΑΟΚ το 2017 ή αυτά που έγιναν στο ΟΑΚΑ πριν από την έναρξη του τελικού Παναθηναϊκός – ΠΑΟΚ έμειναν επί της ουσίας ατιμώρητα μολονότι οι αρμόδιες κυβερνήσεις προχωρούσαν σε απειλές.

Τα περίφημα «ντου» των οπαδών ζήλεψε το 2018 και ο ιδιοκτήτης του ΠΑΟΚ Ιβάν Σαββίδης που εισβάλοντας οπλισμένος κι αυτός και η προσωπική του φρουρά διέκοψαν το ματς ΠΑΟΚ – ΑΕΚ στην Τούμπα χωρίς επί της ουσίας να τιμωρηθεί κανείς ποτέ. Καθώς τα πράγματα σαφώς εξελίσσονται είδαμε φυσικά στη συνέχεια κι ακόμα χειρότερα.

Ο Καμπανός

Στη Θεσσαλονίκη είχαμε τη στυγερή δολοφονία του νεαρού Αλκη Καμπανού από αγέλη οπαδών του ΠΑΟΚ, αλλά και τον θάνατο του Βούλγαρου Τόσκο Μποζατζίσκι σε ενέδρα που έγινε από οπαδούς του ΠΑΟΚ που δεν του συγχώρεσαν τη συμπάθειά του για τον Αρη. Για τη δολοφονία του πρώτου είχαμε καταδικαστική απόφαση ενός πλήθους ενόχων (κι ενώ στην Τούμπα έβγαιναν πανό υποστήριξής τους και γίνονταν έρανοι για να πληρωθούν οι δικηγόροι τους…) και για τον θάνατο του δεύτερου είχαμε την καταδίκη μιας 27χρονης που χτύπησε τον Βούλγαρο με το αυτοκίνητό της καθώς και πέντε άλλων που κρίθηκε πως συμμετείχαν στην ενέδρα. Οχι πως στην Αθήνα γίνονται λιγότερα.

Ο Κατσούρης

Τον περασμένο Αύγουστο είχαμε τον θάνατο του οπαδού της ΑΕΚ Μιχάλη Κατσούρη τη βραδιά της επίθεσης των νεοναζιστών οπαδών της Ντιναμό Ζάγκρεμπ στη Νέα Φιλαδέλφεια και τις επόμενες μέρες μπαράζ επιθέσεων των οπαδών της ΑΕΚ σε συνδέσμους οπαδών του ΠΑΟ καθώς από αυτούς κρίθηκε πως αυτοί συνεργάστηκαν με τους Κροάτες. Σε όλο αυτό το διάστημα δεν έλειψαν μεγάλα επεισόδια και σε ευρωπαϊκά ματς: τα χειρότερα έγιναν το 2019 στο ΟΑΚΑ πριν απ’ το παιχνίδι ΑΕΚ – Αγιαξ, με την Ενωση να τιμωρείται από την UEFA. Να σημειωθεί ότι φέτος όλες οι ελληνικές ομάδες που συμμετέχουν σε ομίλους ευρωπαϊκών διοργανώσεων έχουν δεχτεί τιμωρίες με αναστολή κι έχουν πληρώσει τσουχτερά πρόστιμα. Κι αυτό αποτελεί απόδειξη της αδυναμίας των ΠΑΕ να ελέγξουν τους εξεγερμένους νεαρούς που στο μεταξύ απέκτησαν και νέους αντιπάλους: τους άντρες της Ελληνικής Αστυνομίας. Πέρυσι είχαμε συμπλοκή οπαδών του ΠΑΟ στον Αγιο Ιερόθεο πριν από ματς με τον Ολυμπιακό στο βόλεϊ (και μάλιστα σε ευρωπαϊκή διοργάνωση) και πριν από λίγο καιρό είχαμε επεισόδια με αστυνομικούς κι οργανωμένους της ΑΕΚ στον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου της Τρίπολης. Τα επεισόδια των οπαδών του Ολυμπιακού στον περιβάλλοντα χώρο του Πανθεσσαλικού στον Βόλο και στον περιβάλλοντα χώρο του κλειστού του Ρέντη δεν αποτελούν παρά ένα ακόμα κρίκο σε μια αλυσίδα. Η προσπάθεια να εμφανιστούν δήθεν κακοί και δήθεν αναμάρτητοι είναι βιασμός της λογικής.

Κανένα σοβαρό μέτρο

Η κυβέρνηση θα εξαγγείλει σήμερα μέτρα. Το έχει ξανακάνει άλλες δυο φορές μόνο τον τελευταίο χρόνο. Με στοχοποιήσεις ομάδων και μέτρα οριζόντια (του τύπου απαγορεύουμε τους θεατές στα γήπεδα, αναστέλλουμε τα πρωταθλήματα, κλείνουμε τους συνδέσμους κ.λπ.) καμία κυβέρνηση δεν πέτυχε τίποτα. Χρειάζεται χαρτογράφηση του περίφημου συνδεσμιακού κινήματος, μια αστυνομία που να δρα προληπτικά και σοβαρά, και φυσικά εποπτεία και έλεγχος του χώρου. Αλλά προφανώς αυτά είναι δύσκολα. Οπότε ρίχνοντας πάλι την ευθύνη στις ΠΑΕ σήμερα θα επιχειρήσουν να δείξουν πως έχουν μια μαγική λύση για το πρόβλημα. Δύσκολα δεν θα έχουμε προσεχώς χειρότερα…