Το πρεστίζ και το πένθος

Οι κίονες που θυμίζουν αρχαιοελληνικούς ναούς, τα εντυπωσιακά γλυπτά, οι τεράστιες πλάκες με τους σταυρούς ανήκουν σε άλλον αιώνα. Οι εποχές έχουν αλλάξει πλέον και δύσκολα θα βρεθούν πολλοί που θα θέλουν να δημιουργήσουν για τους εκλιπόντες συγγενείς τους ή ακόμα και μελλοντικά για τους ίδιους, μνημεία με ναούς, αγάλματα και κίονες. «Οι καινούργιοι τάφοι είναι πιο “μίνιμαλ“. Δεν υπάρχει τόση ζήτηση πλέον για μνημειακότητα. Παλαιότερα το να φτιάξεις ένα μνημείο ήταν θέμα πρεστίζ, μετρούσε στην κοινωνία. Οι “έχοντες” ήθελαν να αναδειχθούν μέσα από το Α’ Νεκροταφείο», αναφέρει ο Κωνσταντίνος Τζαβέλλας.

Τα συναισθήματα

Πώς εξηγείται σε επίπεδο ψυχολογίας η επιθυμία ενός προσώπου να δαπανήσει τόσα χρήματα για μία κηδεία και να ασχοληθεί με κάθε λεπτομέρεια από τον στολισμό της εκκλησίας ακόμα και με τον τύπο του μαρμάρου που θα χρησιμοποιηθεί για ένα μνήμα;

Οπως αναφέρουν στα «ΝΕΑ» οι Νεκτάριος Δρακωνάκης, επιμελητής Α’ ψυχίατρος και Πασχάλης Καπουσούζης, ψυχολόγος από το ΚΨΥ Αθηνών του ΨΝΑ (Δαφνί), όλα αυτά αποτελούν και μια επαφή με το άτομο που έχει «φύγει» και βοηθούν στην αποδοχή των συναισθημάτων που προκαλεί μια απώλεια: «Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου προκαλεί έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις που αξίζουν την απαιτούμενη ψυχική επεξεργασία, δηλαδή το πένθος. Η ενασχόληση με μια εξόδιο τελετή ή την κατασκευή οικογενειακού τάφου ή ενός μνημείου ανάμνησης, εξυπηρετεί τη διαδικασία αυτή. Βοηθάει τη συνέχιση της επαφής με τον απολεσθέντα, τη συνειδητοποίηση της απώλειας και την αποδοχή συναισθημάτων θλίψης, ακόμα και θυμού, για το πρόσωπο το οποίο μας “εγκατέλειψε” φεύγοντας. Ολο αυτό προωθεί τη φυσιολογική διαδικασία εισαγωγής στο πένθος, αποφεύγοντας την άλλη οδό που είναι η εγκατάσταση της άρνησης της απώλειας, μιας οδυνηρής κατάστασης που οδηγεί στην κατάθλιψη».