Προς άρση{CR}της πλάνης

Οι εικόνες συνεχίζουν να συγκλονίζουν. Ιδιαίτερα οι εικόνες των παιδιών και μωρών που κρατήθηκαν 50 ημέρες όμηροι της Χαμάς. Οπως η 5χρονη Ντανιέλ Αλόνι (1) που απήχθη μαζί με τη μητέρα της. Η επιστροφή κάποιων από τους ομήρους την τελευταία εβδομάδα, δημιούργησε μια ελπίδα παράτασης της εκεχειρίας. Το τραύμα όμως πώς θεραπεύεται; Η 9χρονη Εμιλι που επίσης απελευθερώθηκε μπορεί μόνο να ψιθυρίζει, δεν μιλά δυνατά. Ακόμα και στην αγκαλιά του πατέρα της, ο φόβος είναι ακόμα εκεί.

Σχεδίαζε να κάνει μια ταινία για την πρώτη του συμφωνία, αλλά στα τέλη του 2021, ο βραβευμένος μουσικός Τζον Μπατίστ (2) προτάθηκε για 11 βραβεία Grammy και ο καρκίνος της συζύγου του Σουλέικα επέστρεψε, οπότε η ταινία αφορά μια «συμφωνία ζωής». «Είχα κερδίσει 5 βραβεία Γκράμι και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν τι συμβαίνει στο σπίτι», λέει. Κι έτσι η ταινία έγινε «για όσους δίνουν μάχες στα χαρακώματα σοβαρών ασθενειών». Τι έμαθε απ’ όλο αυτό; «Να ξυπνάω κάθε πρωί ως νεογέννητο, με μια αίσθηση περιέργειας, δέους και απορίας».

Το κέντρο του Δουβλίνου κάηκε από ομάδα ακροδεξιών χούλιγκαν οι οποίοι άκουσαν μια φήμη ότι ο δράστης μιας επίθεσης κοντά σε σχολείο μπορεί να ήταν μετανάστης. Η κοινωνία των πολιτών αντέδρασε. Κάποιος ξεκίνησε μια ιστοσελίδα για την υποστήριξη του βραζιλιάνου μετανάστη Κάγιο Μπενίσιο (3), ο οποίος περνούσε με τη μηχανή του και σταμάτησε τον δράστη την ώρα που μαχαίρωνε παιδιά. «Αυτό θα έκανε ο καθένας», λέει εκείνος. Οι πολίτες συγκέντρωσαν 350.000 ευρώ για τον Κάγιο. Ως ευχαριστώ. Και ως τείχος στην ξενοφοβία.

Οταν ο αγαπημένος του σκύλος πέθανε, ο Σεντρίκ Σαπέν-Ντεφούρ (4) βίωσε το είδος της θλίψης που συνήθως προκαλεί ο θάνατος στενού συγγενή. Αφού πήρε αρκετά χρόνια για να συμβιβαστεί με την απώλεια, έγραψε ένα βιβλίο: όχι τόσο για τον θάνατο του Ουμπάκ όσο για την κοινή ζωή τους επί 13 χρόνια, «σαν μια βόλτα στα βουνά της Σαβοΐας που συνηθίζαμε να πηγαίνουμε». Το βιβλίο «Η μυρωδιά του μετά τη βροχή» έγινε η μεγάλη λογοτεχνική έκπληξη της χρονιάς στη Γαλλία. Ενα, όπως έγραψε η Monde «βάλσαμο για την καρδιά».

Την αρχή έκανε η Αθηνά Παπαχρήστου (5) από το Μεσολόγγι, δωρίζοντας ένα ασθενοφόρο για το νοσοκομείο της περιοχής της, «επειδή ξέρω τι σημαίνει να χρειάζεσαι ασθενοφόρο και να μη βρίσκεις». Ακολούθησε το ζεύγος Αραμπατζή από τη Μάνη Διδυμοτείχου με μεγάλη δωρεά στο νοσοκομείο του Εβρου. Ολοι από τα χρήματα που μάζευαν για τα γηρατειά τους. Δόθηκαν συγχαρητήρια, όπως έπρεπε. Και έπαινοι για τις πρωτοβουλίες. Κάτι όμως δεν ταιριάζει σε αυτή την εικόνα. Απλοί πολίτες φροντίζουν το ΕΣΥ που θα έπρεπε να τους φροντίζει.

Με το νέο του βιβλίο «Πατρίδες, μια προσωπική ιστορία της Ευρώπης» ο βρετανός ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον Ας (6) περιγράφει την εποχή που ξεκινά με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και τελειώνει με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Το χωρίζει σε δύο μέρη: Μεταξύ 1989 και 2008, με την πρωτοφανή πρόοδο της δημοκρατίας και μετά το 2008 με αλλεπάλληλες κρίσεις. Γιατί; «Υβρις». Δηλαδή; «Οι Ευρωπαίοι γίναμε αυτάρεσκοι, τεμπέληδες και υβριστές. Πιστεύαμε ότι τα πράγματα θα πηγαίνουν πάντα καλά για εμάς. Μπερδέψαμε την ιστορία με την Ιστορία».