Εμπρός, ξανά…

Οταν έγινε η πρεμιέρα του «Σωσμένου» του Εντουαρντ Μποντ, την άνοιξη του 1990, η Αθήνα βρέθηκε μπροστά σε μια διπλή έκπληξη: Από τη μια ένας χώρος, όπως το παλιό τυπογραφείο της εφημερίδας «Εμπρός» στου Ψυρρή, γινόταν θέατρο κι απ’ την άλλη, μια νέα ομάδα, από ικανούς και ταλαντούχους ηθοποιούς-σκηνοθέτες, οι Μορφές, γεννιόταν. Η πρώτη τους παράσταση καταγράφηκε στη συλλογική μνήμη με τις επόμενες να προσθέτουν κρίκους στην αλυσίδα του καλού, του πολύ καλού θεάτρου.

Στο θέατρο Εμπρός όπως συνηθίσαμε να το λέμε ο Τάσος Μπαντής, η Ράνια Οικονομίδου και ο Δημήτρης Καταλειφός – στην αρχή μαζί και ο Γιώργος Κέντρος, που μετά αποχώρησε από το σχήμα – έφτιαξαν ένα μικρό θαύμα που κράτησε δέκα χρόνια. Πλάι στα έργα και τις παραστάσεις στους δύο χώρους του Εμπρός –«Μικρός Εγιολφ», «Αγριόπαπια», «Σαν Ελληνας», «Το Τυπογράφημα», «Αγγέλα», και πόσα άλλα, με αποκορύφωμα την επιτυχία του «Γυάλινου Κόσμου» (σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου) φτιάχτηκε και μια σχολή που πρόλαβε να βγάλει στο σανίδι δύο γενιές ηθοποιών ενεργών σήμερα.

Στα τέλη της ίδιας δεκαετίας, η διάλυση του Εμπρός, μια δύσκολη, επώδυνη, ιστορία ανθρώπων που ήταν φίλοι και συνεργάτες, έβαλε τέλος σ΄αυτή την τόσο γοητευτική θεατρική περιπέτεια. Στη συνέχεια το Εμπρός έμεινε στα χέρια του Τάσου Μπαντή, ως τον θάνατό του (2007). Και το 2011 επανεργοποιήθηκε ως κατάληψη από την Ομάδα Μαβίλη –δέκα χρόνια μετά, αφού μεσολάβησαν πολυποίκιλες προσπάθειες, εκκενώθηκε.

Η ιστορία κι η πορεία της χρυσής εποχής του Εμπρός ήρθε στο μυαλό μου, τώρα, που μετά από πολύμηνες διαδικασίες, η Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ) το παραχώρησε στον Δήμο Αθηναίων. Από εδώ και στο εξής ο Δήμος έχει την αρμοδιότητα να το αποκαταστήσει και να το ξαναζωντέψει, ώστε ως θέατρο, ξανά, να επιστρέψει εκεί που ανήκει, στους καλλιτέχνες και το κοινό.

Το Εμπρός που ξέραμε, όσοι το ζήσαμε, δεν μπορεί να υπάρξει ξανά. Γιατί το θέατρο το κάνουν οι άνθρωποι – πάνω απ΄όλα. Μπορεί όμως ένας νέος χώρος να εμπνεύσει από το παρελθόν του και να φέρει στο εδώ και το τώρα μια ακόμα κυψέλη δημιουργίας και φαντασίας. Μακάρι…

Μ.Λ.