«Μεμονωμένα περιστατικά»

Οταν μέσα σε ένα σύντομο σχετικά διάστημα έχουμε αλλεπάλληλους θανάτους Ελλήνων Ρομά, από πυρά αστυνομικών, σε συνθήκες που δεν αφορούσαν κάποια επικίνδυνη εγκληματικότητα, αλλά στη χειρότερη των περιπτώσεων απλή παραβατικότητα, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στον τρόπο που αντιμετωπίζονται από τα αστυνομικά όργανα ιδίως οι Ρομά πολίτες. Γιατί είναι σαφές ότι η ευκολία με την οποία γίνεται καταφυγή στη χρήση των όπλων και στη θανατηφόρα βία, δεν μπορεί να αποδοθεί ούτε στην «κακιά στιγμή», ούτε στην «έλλειψη εκπαίδευσης».

Το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως το ανέδειξε το κίνημα Black Lives Matter, είναι από αυτή την άποψη διδακτικό. Γιατί εκεί αποδείχτηκε ότι ως αποτέλεσμα ενός βαθιά εμπεδωμένου ρατσισμού, η πιθανότητα ένας μαύρος Αμερικανός να αντιμετωπιστεί από αστυνομικά όργανα με τρόπο επιθετικό, δηλαδή να αντιμετωπιστεί ως απειλή και να γίνει χρήση θανατηφόρας βίας σε βάρος του ήταν πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με έναν λευκό, συμπληρώνοντας την ήδη θλιβερή στατιστική που θέλει τους μαύρους Αμερικανούς να έχουν πολύ μεγαλύτερη αναλογικά παρουσία στον πληθυσμό των σωφρονιστικών καταστημάτων.

Με αυτή την έννοια, η αντιμετώπιση των περιστατικών όπου Ελληνες Ρομά πολίτες έχασαν τη ζωή τους από πυρά αστυνομικών, ως «μεμονωμένων περιστατικών», ιδίως όταν διατυπώνεται ως θέση από χείλη υπευθύνων για τη χάραξη πολιτικής κινδυνεύει όχι μόνο να συσκοτίσει τις αιτίες του προβλήματος, που έχουν να κάνουν με το πώς και στην Ελλάδα ρατσιστικά σε τελική ανάλυση στερεότυπα και προκαταλήψεις οδηγούν δυστυχώς σε μεγαλύτερη ευκολία στη χρήση θανατηφόρας βίας, αλλά και να οδηγήσει στο να μη ληφθούν μέτρα που θα αναιρέσουν αυτή την προβληματική συνθήκη.

Αυτό σημαίνει ότι η πλήρης διερεύνηση όλων αυτών των υποθέσεων, η απόδοση των ποινικών ευθυνών όπως αναλογούν χωρίς καμία προσπάθεια συγκάλυψης και πρωτίστως η αναμέτρηση με το ίδιο το πρόβλημα του ρατσισμού και το πώς διαπερνά και τη συμπεριφορά των οργάνων της τάξης, οφείλουν να αποτελέσουν κρίσιμες προτεραιότητες.