Φερνάντο Σάντος

Πριν από ένα μήνα ο Φερνάντο Σάντος γιόρτασε τα 69α γενέθλιά του. Η τελευταία του συνεργασία με την πολωνική ομοσπονδία αποδείχτηκε καταστροφική. Στους έξι αγώνες που πρόλαβε να καθίσει στην άκρη του πάγκου της Εθνικής Πολωνίας ηττήθηκε από την Αλβανία, τη Μολδαβία και την Τσεχία. Αν πεις το όνομα «Σάντος» στον Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι πιθανότατα θα σε βρίσει. Σε τόσο μεγάλη εκτίμηση έχει τον Πορτογάλο.

Κάθε προπονητής έχει βεβαίως τις αποτυχίες του και ο Φερνάντο Σάντος δεν αποτελεί εξαίρεση.

Από τις ημέρες ακόμα που ο πολωνικός Τύπος έγραφε για το επικείμενο διαζύγιο του Πορτογάλου με την πολωνική ομοσπονδία τα ημεδαπή πληκτρολόγια είχαν πάρει φωτιά στηρίζοντας την επιλογή της επιστροφής του στα «ημι-πάτρια» εδάφη. Γιατί όπως παραδέχεται ο Σάντος, την Ελλάδα την αισθάνεται ως δεύτερη πατρίδα του. Κι ας του φέρθηκε με αχαριστία. Ακόμα και στον κολοφώνα της δόξας του, όταν οδηγούσε την Πορτογαλία στον πρώτο τίτλο της ιστορίας της, το Euro 2016 στα γαλλικά γήπεδα, πάντα είχε να πει μια καλή κουβέντα για τους Ελληνες παρά τον άσχημο χωρισμό μας μετά το Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Εκείνη την εποχή οι δεξιοτέχνες της κιβδηλείας τον αποκαλούσαν «καρπουζά του Εστορίλ», «μαστροχαλαστή», «μανάβη» κι άλλα παρόμοια, όλα του επιπέδου τους. Χαρακτήριζαν με αυτή την ποταπότητα έναν άνθρωπο που υπερασπιζόταν την Ελλάδα στα χρόνια του Μνημονίου, που ζητούσε από τους ξένους να τη σέβονται για όλα όσα έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα, κάτι που δεν έκανε ούτε το ίδιο το αίμα μας που μας εκπροσωπούσε στα διεθνή φόρα.

Είναι οι ίδιοι που επενδύουν σήμερα στη λήθη και ζητούν την επιστροφή του στον πάγκο της εθνικής μας ομάδας, για να μας οδηγήσει ξανά στη γη της ποδοσφαιρικής επαγγελίας, στα τελικά του Euro 2024.

Αν ήμουν Σάντος θα τους έλεγα με τα σπαστά, τα βλάχικα ελληνικά μου ένα «Ευχαριστώ πολύ» και θα συνέχιζα την ήσυχη ζωή μου στη Λισαβόνα. Είναι κι αυτός ένας τρόπος για να πάρεις ρεβάνς απ’ αυτούς που δεν ξέρουν να λένε «ευχαριστώ».