Πλούσιο ταλέντο, πράος άνθρωπος

Ηρθα στον Ολυμπιακό από τον Ορφέα Ξάνθης, το 1963. Ο Νίκος έφτασε στον Πειραιά από την Ουγγαρία, έναν χρόνο μετά, το ’64. Θυμάμαι καλά εκείνες τις στιγμές. Αμέσως υπήρξε μεταξύ μας καλή επαφή και ίσως έπαιξε ρόλο και το γεγονός πως ήμασταν μικροί στην ηλικία. Αυτό που έκανε μεγάλη εντύπωση στον Γιούτσο ήταν τα άσχημα γήπεδα και εννοώ τους αγωνιστικούς χώρους. Δύσκολα έκρυβε την απογοήτευσή του, ήταν κάτι μακριά από το να χαρακτηρίσεις τα γήπεδα – χαλιά, όπως συνηθίζεται να τα λέμε. «Σε αυτά τα χορτάρια παίζετε;» ήταν μια από τις φράσεις που τον άκουγα να λέει συχνά. Του απαντούσαμε καταφατικά και μας κοιτούσε ίσως και με απορία. Προσαρμόστηκε όμως στα ελληνικά δεδομένα. Στις προπονήσεις ήταν συνεπής και δίπλα στο Καραϊσκάκη γυμναζόμασταν, προτού φτιαχτεί βέβαια αργότερα και το βοηθητικό.

Ο Γιούτσος ήταν ένα παιδί συνεσταλμένο, ήθελε να μάθει πολλά και κατατοπίστηκε σχετικά εύκολα. Κατά την άποψή μου, υπήρξε ένας από τους καλύτερους μεσοεπιθετικούς ποδοσφαιριστές που παρακολουθήσαμε στην Ελλάδα. Θα έλεγα πως ήταν αέρινος στο στυλ και καταπληκτικός διεμβολιστής. Μπορούσε να χτυπήσει την μπάλα και με τα δύο πόδια, κάτι που δεν είναι συνηθισμένο. Ενας απόλυτα ολοκληρωμένος παίκτης με τη νοοτροπία την ουγγρική και αξίζει να το εξηγήσω αυτό: τώρα λέμε για τη σχολή του Αγιαξ ή της Μπαρτσελόνα. Τότε, ήταν η μεγάλη σχολή της Ουγγαρίας και ο Γιούτσος από εκεί αποφοίτησε. Τέτοιας υψηλής κλάσης παίκτης ήρθε στον Ολυμπιακό. Είχε επαγγελματική νοοτροπία και ήθελε να παίζει σε καλά γήπεδα, σε τέτοια αγωνιζόταν στο εξωτερικό. Κάποτε, τόλμησε να πει «θέλω να γυρίσω πίσω». Μάλλον για τις συνθήκες των γηπέδων το έλεγε. Τον κράτησε όμως ο Μπούκοβι, αυτός ο μεγάλης αξίας ούγγρος προπονητής που είχε κώδικα επικοινωνίας με τον Νίκο, όπως συνέβαινε και με τον βοηθό του. Καταλάβαινε ο ένας τον άλλον. Μετά, μπήκε σε ρυθμό ο Γιούτσος και όλα κύλησαν ομαλά. Συνήθισε και σύντομα έδειξε το πλούσιο ταλέντο του.

Οταν κάναμε σπουδαίες νίκες, πάντα ακολουθούσε στα επινίκια. Εγώ κατέκτησα πέντε τίτλους με τον Ολυμπιακό, το 1966, το ’67, το ’73, το ’74 και το ’75. Ο Νίκος ήταν παρών στα τέσσερα πρώτα πρωταθλήματα γιατί ύστερα από μια δεκαετία, το ’74 δηλαδή, αποχώρησε. Πανηγύρισε και τέσσερα Κύπελλα. Τόσο εγώ που αγωνίστηκα συνολικά 13 χρόνια στον Ολυμπιακό, έως το ’77, όσο και ο Νίκος Γιούτσος που έμεινε 10 χρόνια στην ομάδα, ήμασταν οι παίκτες που συνδέσαμε δύο εποχές. Η μία ήταν του Μπούκοβι. Μετά ήταν η ομάδα του Γουλανδρή. Σπουδαίες εμπειρίες και δυνατές ομάδες. Ισως από τις σημαντικότερες στιγμές του αξέχαστου Γιούτσου με τον Ολυμπιακό να είναι οι αναμετρήσεις με την Κάλιαρι τον Σεπτέμβριο του ’72 για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Στο Καραϊσκάκη νικήσαμε με 2-1 και τα γκολ σημείωσαν ο Νίκος και ο Υβ Τριαντάφυλλος. Το γήπεδο κατάμεστο και μας αποθέωσαν οι φίλαθλοι. Στη ρεβάνς στην έδρα της ιταλικής ομάδας που ήταν πολύ δυνατή τότε και με σπουδαία ονόματα στην ενδεκάδα όπως ο Τζίτζι Ρίβα, ένας από τους καλύτερους ιταλούς επιθετικούς όλων των εποχών, πιάσαμε υπέροχη απόδοση. Η νίκη με 1-0 ήρθε με γκολ του Γιούτσου και γράψαμε τότε ιστορία. Αλλάξαμε γρήγορα την μπάλα, ο συνδυασμός βγήκε, σουτ και γκολ ο Νίκος.

Αν με ρωτήσετε ποιον μου θυμίζει από τους τωρινούς παίκτες ή σε ποιον μπορώ να βρω τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του, αυτός είναι ο Φορτούνης. Γιατί έπαιζε κάθετο ποδόσφαιρο ο Γιούτσος, αυτό έμαθε στην Ουγγαρία, ενώ και ο Φορτούνης κάνει υπέροχα μπασίματα. Ηγετικά χαρακτηριστικά και για τους δύο ποδοσφαιριστές.

Το 1966 παίζαμε με τον Πανσερραϊκό στο Καραϊσκάκη, ομάδα που ήθελε βαθμούς για να σωθεί. Εμείς ζητούσαμε πάση θυσία τη νίκη ώστε να κατακτήσουμε το πρωτάθλημα. Ο Ολυμπιακός είχε να πάρει πρωτάθλημα από το 1959 και το θέλαμε πολύ να φτάσουμε ξανά στην κορυφή. Κλείσαμε τον αντίπαλο στην περιοχή του, μονότερμα παίζαμε για 90′, ακόμη και όλοι οι 11 αντίπαλοι άμυνα έπαιζαν, το σκορ έπρεπε να είναι 8 ή 9-0! Τελικά, στα τελευταία λεπτά χτυπήθηκε κόρνερ, υπήρξε αναμπουμπούλα, ο Γιούτσος έβαλε το κορμί του, νομίζω το στήθος και γκολ! Ημασταν και οι 22 παίκτες στην περιοχή και τελικά  νικήσαμε 2-1! Μετά, πήραμε νίκες απέναντι στα Τρίκαλα και τον Απόλλωνα και πανηγυρίσαμε το πρωτάθλημα. Ηταν μια χρυσή στιγμή και όπως βλέπετε, ο αλησμόνητος συμπαίκτης μου ήταν παρών σε μεγάλες στιγμές της ιστορίας του Ολυμπιακού.

Εκείνο το πρωτάθλημα υπήρξε από τα συναρπαστικότερα και ο Παναθηναϊκός ήθελε να διατηρήσει τα πρωτεία. Τότε ακουγόταν πολύ το «έμπαινε Γιούτσο» και όπως θυμάμαι το είπε πρώτη φορά ένας μικροπωλητής και έμεινε. Ταίριαζε πολύ σε έναν ορμητικό παίκτη όπως ήταν ο Νίκος. Θέλω ακόμη να πω για το παιχνίδι με τον Πανσερραϊκό, πως οι πανηγυρισμοί μας ήταν πολύ έντονοι, αληθινό ξέσπασμα. Ο Γιούτσος έφτασε στην εξέδρα και εγώ έπεσα στη λίμνη των στιπλ. Πώς δεν χτύπησα σοβαρά!

Υπήρξε και επίτιμος πρόεδρος των βετεράνων ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού, πάντα κοντά σε όλους. Το 1983 έπαιξε τον πρώτο του αγώνα και βοήθησε την ομάδα σε αρκετά παιχνίδια και για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Πάντως, ο Νίκος Γιούτσος ήταν ένας ήρεμος, πράος άνθρωπος και στις παρέες δεν ήταν ιδιαίτερα ανοιχτός τύπος. Συγκρατημένος παντού και σε όλες τις κινήσεις του. Ισως να μην είχε δεχθεί και κίτρινη κάρτα! Δεν θυμάμαι να είχε τιμωρηθεί γιατί πολύ απλά δεν έδινε δικαιώματα. Ημουν πολύ τυχερός που έπαιξα με τον Νίκο Γιούτσο και υπερήφανος γιατί βοήθησε και εμάς αλλά και τον Ολυμπιακό μας τα μέγιστα.

Ο Γιάννης Γκαϊτατζής είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού και πρώην αρχηγός των Ερυθρολεύκων.