Ο κύριος Κώστας

Υποθέτω ότι το πολιτικό και ιστορικό αποτύπωμα του Κώστα Σημίτη θα αναλύεται ενδελεχώς σήμερα, όχι μόνο στο φύλλο που κρατάτε, αλλά στο σύνολο του Τύπου. Αφορμή είναι η τιμητική εκδήλωση που διοργανώνει το απόγευμα το «Δίκτυο» της Αννας Διαμαντοπούλου. Του αξίζει. Και ο θετικός απολογισμός και ο έπαινος.

Αφήνοντας στην άκρη το έργο και την πολιτική παρακαταθήκη του Σημίτη, τον θυμάμαι να στέκεται, μετά της συζύγου, στην είσοδο του Μαξίμου και να υποδέχεται πολίτες που έσπευδαν να του ευχηθούν για την ονομαστική του εορτή. Ο κύριος Κώστας και η κυρία Δάφνη. Και στο εσωτερικό δίσκοι με κεράσματα. Μεσόκοπα και ηλικιωμένα ζευγάρια, φορώντας τα καλά τους, μερικοί κρατώντας και ένα κουτί γλυκά, διέσχιζαν την είσοδο του μεγάρου για να ανταλλάξουν μία χειραψία και να ευχηθούν στο πρωθυπουργικό ζεύγος.

Τότε μου είχε φανεί αστείο. Το έβρισκα επαρχιώτικο, ένα κατάλοιπο της εποχής που ο κόσμος έκανε επισκέψεις για να ευχηθεί. Εκανα λάθος. Ηταν κάτι που υπηρετούσε με συνέπεια τη μία από τις δύο πλευρές του Σημίτη.

Πολιτικά, ο Σημίτης ήταν ευαγγελιστής του εκσυγχρονισμού. Αισθητικά, όμως, παρέπεμπε στο αρχετυπικό μοντέλο του κυρίου καθηγητή, του νοικοκύρη, του επιμελή που δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Θα θυμάστε πόση μεγάλη εντύπωση είχε προκαλέσει το περίφημο «μπλοκάκι» του. Για την Ελλάδα εκείνων των χρόνων, το να κρατάς σημειώσεις και να συγκροτείς ένα στοιχειώδες πρόγραμμα δράσεων ήταν υπέρβαση.

Οπως υπερβατική ήταν και η γενική παρουσία του Σημίτη. Επικοινωνιακά, ήταν ο λιγότερο χαρισματικός από όσους μπήκαν μεταπολιτευτικά στο Μαξίμου. Για αυτό και μας έμειναν τα σαρδάμ του, αλλά όχι κάποια λαϊκίστικη κορώνα, όπως εκείνες που ακολουθούν προκατόχους και διαδόχους του.

Ο Σημίτης προτιμήθηκε από τους εκλογείς επειδή, πέρα από την προοπτική του εκσυγχρονισμού, είχε και το ύφος του συνετού κυρίου που ψηφίζεις για διαχειριστή στην πολυκατοικία. Αυτός που θα σου δώσει τα ρέστα από τα κοινόχρηστα μέχρι τελευταίου λεπτού και, καθώς σε ξεπροβοδίζει, θα σου πει ότι ήρθε ο καιρός να βάλετε οπτική ίνα.