Σε απευθείας μετάδοση

Στην πολιτική όλα τα περιμένεις. Ακόμη κι έτσι όμως είμαι βέβαιος ότι το ξεχαρβάλωμα ενός κόμματος σε απευθείας μετάδοση το ζούμε για πρώτη φορά.

Κι όταν λέω «απευθείας μετάδοση» δεν εννοώ μόνο τα δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση – παρόλο που δεν θα έκανε και μεγάλη διαφορά…

Αλλά εννοώ και τα «πρωινάδικα», και τα «μεσημεριανάδικα», και την Ελένη με την Τατιάνα, και τους πανελίστες που καλούνται να κάνουν crash test του «υπέρκομψου Τάιλερ» με τη Μαρέβα.

Τέτοια ξεφτίλα δεν νομίζω να έχει βιώσει ποτέ άλλο κόμμα.

Ούτε οι παραζαλισμένοι πασόκοι που το 2004 φώναζαν «Προχώρα, Γιώργο, άλλαξέ τα όλα!», ούτε ο ίδιος ο Γιώργος που σκούπιζε στα συνέδρια ή έπεφτε από το ποδήλατο δεν ευτύχησαν να πάρουν μέρος σε τέτοιο πατιρντί.

Και πάντως δεν ξεχαρβαλώθηκαν.

Αντιθέτως, στις μέρες μας σαρώνει τη χώρα ένα ιδιότυπο κύμα παραλογισμού και σουρεαλισμού, κάτι σαν τον «Daniel» στη Θεσσαλία χωρίς τις πλημμύρες.

Αν δεν κάνω λάθος, είδαμε τον πρώτο αρχηγό κόμματος που στις επινίκιες δηλώσεις ευχαρίστησε το σκυλάκι του, ενώ οι οπαδοί της ηττημένης αντιπάλου που για ανεξήγητους λόγους κυκλοφορεί με σηκωμένη τη γροθιά φώναζαν ρυθμικά «Αγώνας, Ρήξη, Ανατροπή, την Ιστορία γράφει η Ανυπακοή».

Μια σκηνή αντάξια του Νταλί ή του Μαγκρίτ, ενδεχομένως με τον υπότιτλο «Αυτό δεν είναι ένα σκυλάκι». Ή έστω με την ευχή το σκυλάκι του αρχηγού να μην είναι ανυπάκουο, όπως ζητούσαν επιπόλαια οι οπαδοί του.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι η γραφικότητα και η σαχλαμάρα αποτελούν πλέον σύμφυτα μέρη της πολιτικής. Ή έστω κάποιας πολιτικής. Δεν θα διαφωνήσω.

Απλώς στην Ελλάδα το ζούμε σε overdose.

Αν θέλαμε όμως να σοβαρέψουμε τη συζήτηση, θα ρωτούσα: μπορούσε άραγε το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ να είναι διαφορετικό;

Νομίζω πως όχι. Οταν ένα κόμμα μαζεύει από εκλογή σε εκλογή κάθε καρυδιάς καρύδι, όταν δεν έχει ραχοκοκαλιά και φυσιογνωμία, όταν το μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό όλων των καρυδιών που μαζεύτηκαν είναι ο Τσίπρας κι όταν ο Τσίπρας φεύγει τελικά βαριά ηττημένος, τι μένει; Οχι πολλά πράγματα.

Ασφαλώς θα μπορούσε το τέλος να είναι λιγότερο ξεκαρδιστικό ή αξιολύπητο, αλλά στην πολιτική όπως και στη ζωή κανείς δεν διαλέγει το τέλος. Απλώς το υπομένει.

Δεν είναι φυσικά η πρώτη (κι υποθέτω ούτε η τελευταία…) φορά που μια αριστερή οργάνωση ή παράταξη ηττάται και μας κουνάει μαντίλι.

Το γουστόζικο όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι μια Αριστερά κλείνει έναν κύκλο του βίου της διακωμωδώντας τον ίδιο της τον εαυτό.

Ακόμη κι η αναπόφευκτη αριστερή συνωμοσιολογία που συνόδευσε την ανάδειξη του Κασσελάκη είναι του πλέον ασόβαρου επιπέδου.

Ομολογώ, για παράδειγμα, ότι μου είχε διαφύγει η αποκάλυψη πως «το καπιταλιστικό καθεστώς σκοπεύει διά μέσου του Κασσελάκη να καταργήσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως αριστερό κόμμα» (Κ. Δοξιάδης, «Η Εφημερίδα των Συντακτών», 21/9).

Η εξέλιξη των γεγονότων είναι, υποθέτω, προφανής. Αφού εξάντλησε τα τρέχοντα ζητήματα όπως το Ουκρανικό, η Κίνα, ο πληθωρισμός και το Ενεργειακό, το «καπιταλιστικό καθεστώς» πέρασε στο ψητό.

– Τι θα κάνουμε με τον ΣΥΡΙΖΑ;

Επεσε βαριά περίσκεψη στη συνεδρίαση του καθεστώτος. Εως ότου μια φωνή ακούστηκε από το βάθος της αίθουσας.

– Φέρτε τον Κασσελάκη!

Προφανώς το «καπιταλιστικό καθεστώς» επέδειξε στην προκειμένη περίπτωση εντυπωσιακή οξυδέρκεια και ευρυμάθεια, σε αντίθεση με εμάς που ούτε είχαμε ξανακούσει τον Κασσελάκη.

Η άλλη εξήγηση είναι ότι εκείνος που φώναξε ήταν ο Πολάκης. Αλλά πώς είναι δυνατόν να βρέθηκε ένας άνθρωπος από τα Σφακιά σε μια τόσο κρίσιμη συνεδρίαση του «καπιταλιστικού καθεστώτος»; Μυστήριο.

Ετσι ή αλλιώς, πάντως, ο στόχος φαίνεται ότι επιτεύχθηκε. Αντε τώρα να κάνουν οι συριζαίοι τους αριστερούς.

«Με έναν εφοπλιστή κι έναν ναύαρχο στην πρώτη γραμμή, μόνο ένας μητροπολίτης μάς λείπει!», μονολογούσε πικρά ένας εκ των ηττημένων πρωταγωνιστών της κλωτσοπατινάδας. Ασε που ξέχασε τον σκύλο.

Στον ΣΥΡΙΖΑ θεώρησαν επί Τσίπρα ότι η απροσδιοριστία είναι περίπου μια εξυπνάδα που τους διευκολύνει. Νόμιζαν ότι έτσι μπορούσαν να πουν τα πάντα και το αντίθετό τους με την ίδια ευκολία.

Στο βάθος του χρόνου όμως αποδείχτηκε ότι ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που έπεσαν έξω.

Επαναλαμβάνω λοιπόν το ερώτημα. Θα μπορούσε το τέλος να είναι διαφορετικό;

Ενα ανορθολογικό κίνημα που συγκροτήθηκε και άνθησε σε συνθήκες μαζικής παραφροσύνης δύσκολα θα επιχειρούσε μια ορθολογική ενσωμάτωση σε ένα κανονικό πολιτικό σύστημα. Δεν ξέρω αν θα το ήθελε, αλλά, όπως αποδείχτηκε, δεν το μπορούσε.

Στην πραγματικότητα ήταν ένα ρεύμα των «απ’ έξω» για να πιάσουν την καλή των «από μέσα», μόνο που δεν ήξεραν ούτε ποια είναι η καλή, ούτε πώς θα την πιάσουν. Το αποτέλεσμα ήταν περίπου αναμενόμενο και προδιαγεγραμμένο.

Φυσικά «κάθε μέρα είναι μια άλλη μέρα», που έλεγε κι η Σκάρλετ Ο΄Χάρα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ που ξέραμε τελείωσε, είναι προφανές ότι θα εμφανιστεί κάποια στιγμή κι ένας ΣΥΡΙΖΑ που δεν ξέρουμε ή που δεν υποψιαζόμαστε.

Κανείς δεν μπορεί σήμερα να πει τι θα είναι, ούτε με τι θα μοιάζει. Παρόλο που κάποιοι συντηρούν ακόμη μερικά ψήγματα αισιοδοξίας.

«Κουφάλες, δεν ξοφλήσαμε», αναφώνησε αιφνίδια ένας στενός συνεργάτης του πρώην αρχηγού Τσίπρα (Θ. Καρτερός, «Η Αυγή», 19/9).

Καμία αντίρρηση. Αν και ομολογώ ότι δεν κατάλαβα ούτε ποιοι δεν ξόφλησαν, ούτε ποιοι είναι οι κουφάλες.