Τόλμη και γοητεία

Το μήνυμα των χθεσινών εκλογών στον ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να ταιριάζει στην προφητεία της Σκάρλετ Ο’Χάρα στο «Οσα παίρνει ο άνεμος»: «Αύριο θα είναι μια άλλη μέρα».

Και όντως, από σήμερα το πρωί είναι μια άλλη μέρα. Το κόμμα ανήκει πλέον στον Στέφανο Κασσελάκη. Εναν ευειδή και χαρίεντα νεοεισελθόντα προσφάτως στην πολιτική, χωρίς περγαμηνές στις Αριστερές που γνωρίζουμε, αλλά, ακριβώς γι’ αυτό, έναν άνθρωπο που έχει δυνατότητες να ανακαινίσει μια χρεοκοπημένη πολιτική μηχανή, που στηριζόταν στις δάφνες του παρελθόντος.

Το αποτέλεσμα είναι βαθιά διχαστικό. Υπάρχουν δυο κόμματα (ή, ακόμα καλύτερα, τουλάχιστον δυο κόμματα) σε συσκευασία ενός.

Το παλαιό, αυτό που εκπροσωπούσε η υποψηφιότητα της Εφης Αχτσιόγλου, είναι μια λέσχη μυημένων, που μιλάει τη δική της γλώσσα, αναφέρεται σε κοινά σύμβολα, έχει κουρασμένα συνθήματα, ακόμα πιο κουρασμένη διανόηση (σκέφτομαι πάντα την κόπωση που έχουν τα κείμενα του πιο προβεβλημένου εξ αυτών, του Αριστείδη Μπαλτά) και επικαλείται παλαιές ή λιγότερο παλαιές δόξες.

Το νέο, χωρίς βεβαρημένο πολιτικό παρελθόν, έτσι όπως έγινε η διαδικασία διαδοχής του Αλέξη Τσίπρα, έγινε επικοινωνιακά ελκυστικό: φίτνες, δίαιτες με πρωτεΐνη, κοσμοπολιτισμός, αισθηματική αγωγή, ένας έξυπνος σκύλος και ένας αφιερωμένος σύντροφος έχουν λάμψη.

Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν τόλμη και γοητεία. Ευλόγως. Πάντα τόλμη και γοητεία ψήφιζαν, απλώς το κομματικό ιερατείο μετέφραζε επαναστατικά την ψήφο τους και τη χρησιμοποιούσε κατά το δοκούν. Η πολιτικοποίηση τα χρόνια του Τσίπρα δεν ήταν αριστερή. Στη βάση της βρίσκονταν καταγγελίες και υποσχέσεις. Ο Τσίπρας έταζε αιώνια καλοκαίρια, τεμπελιά, μια δημόσια ομπρέλα ασφάλειας και ευδαιμονίας. Το όνειρο που υποσχέθηκε τον κράτησε στα πράγματα τεσσεράμισι χρόνια, δεν πήγαινε άλλο. Οσοι έσπευσαν να επιβραβεύσουν τον Κασσελάκη, πάντως, ψήφισαν όπως ψήφιζαν και τον Τσίπρα: επέλεξαν μια επικοινωνιακή περσόνα. Η ριζοσπαστική αριστερή ιδεολογία του κόμματος έχει συντριβεί. Ο νέος πρόεδρος έχει την ευχέρεια προσεχώς να κορφολογεί απ’ αυτήν ό,τι τον βολεύει.

Μιλήσαμε προηγουμένως για βαθιά διχαστικό αποτέλεσμα. Αυτό σημαίνει ότι το κόμμα θα διασπαστεί; Δεν αποκλείεται. Αλλά δεν είναι και βέβαιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μεγάλη Κοινοβουλευτική Ομάδα, σοβαρή επιχορήγηση, δίκτυο επιχειρήσεων κυρίως στον χώρο του Τύπου, ινστιτούτα και ερευνητικά ιδρύματα, πολλούς επαγγελματίες σε εργασιακά περιβάλλοντα που σχετίζονται με το κόμμα. Θα φύγουν όλοι αυτοί, κάποιοι για να ψάχνουν δουλειά και άλλοι για να τσακώνονται αενάως στα σάιτ και στα μικρής εμβέλειας έντυπά τους; Κι αν στο συνέδριο, που αναμένουν πολλοί για να λύσουν λογαριασμούς, τεθούν ιδεολογικά ζητήματα, για να φύγει οργανωμένο τμήμα στελεχών και να δοκιμάσει την τύχη του αλλιώς, κάτι πρέπει να πάρει: έστω μια ομάδα βουλευτών. Θα τολμήσουν κάποιοι να πάνε κόντρα στο ρεύμα, που διαγράφτηκε καθαρά στην εσωκομματική εκλογή, και να επιστρέψουν στα γκρουπούσκουλα; Δεν είναι φρόνιμη πράξη.

Από σήμερα, πάντως, αρχίζουν οι σκοτούρες και για τον Κασσελάκη, που προσωπικώς δεν είμαι βέβαιος ότι οδηγούν στην πρωθυπουργία. Επειδή ο νέος αρχηγός πρέπει να επανεπινοήσει πολιτικά και τον εαυτό του και το κόμμα του. Τα προηγούμενα χρόνια, αντίστοιχες προσπάθειες εισοδιστών στην πολιτική από αλλού, όπως ο Σταύρος Θεοδωράκης και το Ποτάμι, έπεσαν στο τείχος της πραγματικότητας, στις απαιτήσεις της.

Το επόμενο διάστημα θα δούμε πώς ο Στέφανος Κασσελάκης, ένας σόουμαν, θα φερθεί στο αριστερό κέλυφος που κατέλαβε. Τι χαρακτήρα θα του δώσει, με ποιες προοπτικές, με ποιους στενούς συνεργάτες. Και με τι περιεχόμενο.