Θα περιμένουν κι αυτός να περπατήσει στο νερό

Αυτός ο μήνας είναι χωρίς αμφιβολία ο μήνας του Βασίλη Σπανούλη. Ο μεγάλος μπασκετμπολίστας και σήμερα προπονητής τιμήθηκε από τον Ολυμπιακό για το αντίο του στο μπάσκετ με τον τρόπο που αρμόζει σε κάθε μεγάλο αθλητή. Εδωσαν το «παρών» στη γιορτή που έγινε για χάρη του σχεδόν όλοι οι παλιοί του συμπαίκτες – ακόμα και μερικοί ιστορικοί του αντίπαλοι που ήταν και παραμένουν φίλοι του, όπως ο Δημήτρης Διαμαντίδης. Ηρθε για χάρη του από τις ΗΠΑ ο Σάσα Βεζένκοφ. Τον αποθέωσε δημοσίως η γυναίκα του. Ο ίδιος με δάκρια στα μάτια διηγήθηκε ακόμα και άγνωστες για το κοινό προσωπικές ιστορίες του – μίλησε π.χ. για τη σχέση με τον πατέρα του και τη μητέρα του. Και με το τέλος της γιορτής έγινε γνωστό πως ετοιμάζει το επόμενο βήμα της καριέρας του. Θα αναλάβει την Εθνική μπάσκετ διαδεχόμενος τον Δημήτρη Ιτούδη. Το διαζύγιο του οποίου με την εθνική ομάδα υπήρξε κάτι παραπάνω από βελούδινο: θα μείνει σύμβουλος του προέδρου της ΕΟΚ κ. Λιόλιου.

Ρόλος

Μετά το από κάθε άποψη δραματικό για την εθνική ομάδα της Ελλάδος μουντομπάσκετ, όπου η ομάδα του Ιτούδη κατάφερε απλά να φτάσει στους 16 αποφεύγοντας ένα ιστορικό στραπάτσο, επιλέχτηκε από την ΕΟΚ ο δρόμος της συσπείρωσης. Η τεχνική ηγεσία άλλαξε διότι χρειάζεται κάποιος ομοσπονδιακός που να αναλάβει την επίβλεψη όλων των εθνικών ομάδων, όπως έκανε κάποτε ο Παναγιώτης Γιαννάκης, κι όχι κάποιος που να δουλεύει part time. Από τον Ιτούδη δεν υπήρχε παράπονο, αλλά η δουλειά του ήταν πάντα η Φενέρ που τον χρυσοπληρώνει. Η ΕΟΚ έκρινε πως χρειάζεται κάποιος να τα πάρει όλα πάνω του και να συνεργαστεί με τον Νίκο Ζήση και τον Δήμο Ντικούδη που έχουν ήδη ρόλο στην ομοσπονδία. Κρίθηκε ότι αυτός μπορεί να είναι ο Σπανούλης, που αγαπάει το ελληνικό μπάσκετ και γνωρίζει και το οικοδόμημα των εθνικών ομάδων, ενώ την ίδια στιγμή έχει και την προσωπικότητα να συσπειρώσει τους πάντες γύρω του. Δεν χωρά αμφιβολία πως αν χρειαζόταν μια τέτοια προσωπικότητα ο Σπανούλης είναι ο καλύτερος που θα μπορούσε να βρεθεί. Αλλά η ερώτηση που προκύπτει είναι τι ακριβώς θα κερδίσει ο Σπανούλης αναλαμβάνοντας τη δύσκολη αποστολή να κάνει ένα θαύμα. Διότι η επιστροφή της Εθνικής Ελλάδος στην ελίτ του κόσμου του μπάσκετ ένα θαύμα είναι, εδώ που φτάσαμε.

Απόντες

Κατά τη διάρκεια του εφετινού μουντομπάσκετ υπήρξαν πολλές συζητήσεις για τους απόντες. Οταν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δήλωσε πως δεν θα πάει στις Φιλιππίνες οι πιθανότητες να κάνει κάτι καλό η ομάδα εξανεμίστηκαν. Αρχίσαμε να συζητάμε για τις αρνήσεις του Σλούκα και του Καλάθη, ενώ όταν χτύπησε κι αποχώρησε ο Ντίνος Μήτογλου δεν έλειψαν και βλακώδη σενάρια συνωμοσίας. Ομως σε αυτό το τουρνουά απουσίες είχαν όλοι διότι στο μπάσκετ (και εξαιτίας του ΝΒΑ) απόντες έχουν όλοι. Οι Σέρβοι π.χ. δεν είχαν τον Γιόκιτς, τον Μίσιτς, τον Κάλινιτς, τον Νέντοβιτς και τον Πουκουσέφσκι, αλλά αγωνίστηκαν στον τελικό.

Χρήσιμοι

Αν κάτι φάνηκε στο μουντομπάσκετ είναι ότι στην Ελλάδα φαίνεται πλέον πως παράγουμε μόνο προπονητές: χρήσιμοι είναι κι αυτοί, αλλά χωρίς παίκτες δεν γίνεται τίποτα και καινούργιους παίκτες με στόφα πρωταγωνιστών έχουμε να δούμε στην Εθνική χρόνια. Δεν είναι τυχαίο ότι η παραγωγική διαδικασία έχει καταστραφεί, και αυτό δεν έχει να κάνει με ό,τι γίνεται ή δεν γίνεται στις εθνικές ομάδες Νέων, Ελπίδων κ.τ.λ. Αυτό που έχει χαθεί τα τελευταία χρόνια είναι ομάδες που πάντα έβγαζαν παίκτες. Η παραγωγή παικτών στο ελληνικό μπάσκετ δεν ήταν ποτέ δουλειά των ομάδων που κάνουν πρωταθλητισμό: οι ομάδες αυτές τους καλούς Ελληνες τους αγόραζαν όταν διέκριναν τα καλά τους στοιχεία σε ομάδες που τους έκαναν άντρες. Παίκτες έβγαζαν ο Πανιώνιος, ο Ηρακλής, ομάδες που ήθελαν να βγουν Ευρώπη όπως κάποτε το Μαρούσι – άντε και η ελληνική επαρχία. Ο Διαμαντίδης, ο Χατζηβρέτας κι ο Σχορτσιανίτης μάς ήρθαν από τον Ηρακλή, αν γράψω όσους βελτιώθηκαν στον Πανιώνιο δεν μου φτάνει η σελίδα. Ο Λιαδέλης και ο Μπουντούρης μάς ήρθαν από τις ομάδες του Βόλου, ο Νίκος Φιλίππου από τα Γιάννενα, ο Σλούκας από τη Θέρμη. Βελτίωναν επίσης παίκτες ο Αρης κι ο ΠΑΟΚ: τώρα όλοι έχουν 6-7 ξένους και ποντάρουν σε προπονητές που θα μπορούν με τους ξένους να συνεννοηθούν. Το να ξέρεις καλά αμερικάνικα μετρά πιο πολύ από το να βγάλεις έναν έλληνα παίκτη.

Νερό

Στην προσπάθεια να υπάρξει μια κάποια αισιοδοξία κάνουμε τα τελευταία χρόνια κάτι απλό: υπερτιμούμε τους προπονητές. Από τον καλό Ιτούδη π.χ. περιμέναμε να αρχίσει να περπατάει στο νερό. Λέγαμε πως είχαμε τον καλύτερο προπονητή στη διοργάνωση και ίσως και να τον είχαμε, αλλά τι σημαίνει αυτό; Οι Ισπανοί έχουν τον Σκαριόλο, που κανείς δεν τον είπε ποτέ ούτε καν καλύτερο προπονητή της γειτονιάς του. Οι Σέρβοι πήραν μετάλλιο με τον γέρο Πέσιτς. Το λέω γιατί φοβάμαι πως εύκολα μπορεί να γίνει το ίδιο λάθος και με τον Βασίλη Σπανούλη: να κρυφτούν πίσω από τις τεράστιες πλάτες του όλα τα προβλήματα με πιο βασικό την έλλειψη παραγωγής παικτών και την αδυναμία αξιοποίησης των όποιων ταλαντούχων μάς έχουν απομείνει εξαιτίας της πληθώρας των ξένων στους οποίους επιτρέπεται να βλέπουν το ελληνικό πρωτάθλημα ως παλκοσένικο για να δείξουν τι ξέρουν και να βρουν συμβόλαια σε ομάδες που πληρώνουν.

Πρόκληση

Ο Βασίλης Σπανούλης είναι άνθρωπος που αγαπάει τις προκλήσεις και το έδειξε και στην καριέρα του. Αλλά τα κατορθώματά του τα έκανε μόνος, ενώ για να έχει αποτελέσματα στην Εθνική δεν αρκούν η κατάρτισή του, η προσωπικότητά του και η τεράστια πίστη του. Πρέπει να κάνει κάτι απλό πριν πει το ναι. Να πάρει ένα τηλέφωνο τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και να τον ρωτήσει τι σχέδια έχει για το επόμενο καλοκαίρι που υπάρχει στο πρόγραμμα το προ-ολυμπιακό τουρνουά. Θα έλεγα ότι πρέπει να τον ρωτήσει τι σχέδια έχει και για το επόμενο Πανευρωπαϊκό και για το επόμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα αλλά μια δέσμευση τριετίας είναι για τον Γιάννη κάτι δύσκολο: ας ξεκινήσει η συζήτηση από τα εύκολα. Αν ο Γιάννης πει θα ‘ρθω, ας πει το ναι και στην Εθνική ο Σπανούλης. Αν τον ακούσει διστακτικό δεν χρειάζεται να μπλέξει. Το ελληνικό μπάσκετ δεν αντέχει να βλέπει τους μύθους του να ξεθωριάζουν. Εχει ανάγκη έναν λαμπερό Σπανούλη. Σαν αυτόν που είδαμε στη γιορτή του.