Θύματα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ

Θύματα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ

Η μικρή ιστορία που θα διηγηθώ εν συνεχεία, συνδέεται άμεσα με ένα θαυμάσιο γεγονός, αλλά παράλληλα αποτυπώνει και τη μίζερη, μικροκομματική, όψη του κομματικού – ιδεολογικοπολιτικού (τόσο επίκαιρου αυτές τις μέρες) πατριωτισμού. Ή αλλιώς το πώς μια ωραία υπόθεση μπορεί να συντριβεί στις μυλόπετρες του κομματικού φανατισμού και της στενοκέφαλης αντίληψης ότι όλα πρέπει να υποτάσσονται στην «ιδέα» πως πίσω από κάθε προοδευτικό, θετικό, βρίσκεται η Αριστερά. Αμ, δε.

Σταματώ τον πρόλογο εδώ, για να αναφερθώ, στο βασικό αντικείμενο αυτής της πραγματείας: αφορά το υπέροχο για μας τους Ηπειρώτες, αλλά και για τη χώρα ολόκληρη, γεγονός της συμπερίληψης από την UNESCO των Ζαγοροχωρίων στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Αποφασίστηκε προ ημερών στη σύνοδο του Οργανισμού στο Ριάντ και σε εμάς έφτασε ως η καλή είδηση της ημέρας. Ή και της εβδομάδας. Αλλά τραβώντας την κουρτίνα, τι βρήκα πίσω από αυτό; Τον… ΣΥΡΙΖΑ! Τον ΣΥΡΙΖΑ και τον απεχθή μικροκομματισμό του, με τον οποίο κυβέρνησε τη χώρα για σχεδόν 4½ χρόνια, με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα.

Εν προκειμένω, ένα από τα θύματα της πολιτικής του ήταν και τα Ζαγοροχώρια!

Η πρόταση για τα Ζαγοροχώρια…

«Κόκκινη κλωστή δεμένη…» κ.λπ. κ.λπ. πάμε πίσω στον Δεκέμβριο του 2014. Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου επιχειρεί μερικές τελευταίες προσπάθειες για να αποτρέψει την επερχόμενη καταστροφή, από την έλευση του ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκεται ήδη στην πόρτα της εξουσίας και χτυπάει το κουδούνι. Υπουργός Πολιτισμού είναι ο νυν πρόεδρος της Βουλής Κώστας Τασούλας και γενικός γραμματέας του υπουργείου η νυν υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη. Από κοινού αποφασίζουν να προτείνουν να περιληφθούν από την UNESCO τα Ζαγοροχώρια στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Αλλά λείπουν τα χρήματα για να γίνει η μελέτη, να συνταχθεί ο φάκελος της υποψηφιότητας και, το κυριότερο, αυτός ο φάκελος να είναι τόσο πλήρης που να γίνει ασμένως αποδεκτή η υποψηφιότητα. Καθώς η χώρα είναι σε βαθιά οικονομική κρίση και αποδεδειγμένα λεφτά δεν υπάρχουν, ο Τασούλας αποφασίζει να απευθυνθεί στο Πολιτιστικό Ιδρυμα της Τράπεζας Πειραιώς. Πρόεδρος του οποίου είναι η κυρία Σοφία Στάικου, σύζυγος του μεγαλοτραπεζίτη Μιχάλη Σάλλα. Η κ. Στάικου υιοθετεί την πρόταση και το Ιδρυμα αναλαμβάνει ολόκληρο το κόστος της σύνταξης του φακέλου υποψηφιότητας.

…και ο ξεχασμένος (;) φάκελος

Τέλη Ιανουαρίου του 2015 σχηματίζεται η κυβέρνηση των Τσίπρα – Καμμένου, υπουργός Πολιτισμού ορίζεται ο Αριστείδης Μπαλτάς με αναπληρωτή τον Νίκο Ξυδάκη και όλα αλλάζουν. Ο φάκελος της υποψηφιότητας των Ζαγοροχωρίων αντί να υποβληθεί στην UNESCO παίρνει μια θέση κάτω κάτω σε κάποιο ερμάριο, του ρίχνουν από πάνω και χοντρό αλάτι για να παστωθεί καλύτερα και εκεί παραμένει. Ο επίμονος Τασούλας ως βουλευτής Ιωαννίνων πλέον καταθέτει ερωτήσεις για το θέμα, αλλά η σταθερή απάντηση των υπουργών που διαδέχονται το δίδυμο Μπαλτά – Ξυδάκη (Κονιόρδου, Ζορμπά κ.λπ.) είναι ότι δεν υπάρχουν χρήματα για να συνταχθεί ο φάκελος. «Μα φάκελος υπάρχει» επιμένει ο Τασούλας, επί ματαίω. Οι άνθρωποι στην εμπάθειά τους και στο μίσος τους για τους τραπεζίτες (πού να ‘ξεραν ότι θα τους προέκυπτε έπειτα από χρόνια Κασσελάκης!) αρνούνται να προωθήσουν τον ήδη υπάρχοντα φάκελο υποψηφιότητας, πολύ απλά γιατί τη μελέτη την είχε χρηματοδοτήσει το Πολιτιστικό Ιδρυμα της Τράπεζας Πειραιώς, μετά τη σχετική απόφαση που είχε λάβει η δραστήρια πρόεδρός του Σοφία Στάικου.

Το θέμα επανέρχεται στο προσκήνιο τον Σεπτέμβριο του 2019. Σε μια επίσκεψή του στο χωριό Βίτσα του Ζαγορίου, και με προτροπή του Τασούλα προφανώς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοινώνει την αναβίωση της προσπάθειας. Ο φάκελος επανακατατίθεται αναθεωρημένος και βελτιωμένος, και την Τρίτη, στο Ριάντ, η σύνοδος της UNESCO κάνει δεκτή την πρόταση και ανακηρύσσει τα Ζαγοροχώρια Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Τι μένει από όλα αυτά; Οτι χάθηκαν για τα Ζαγοροχώρια εννιά ολόκληρα χρόνια, εξαιτίας του στόκου που είχαν στο κεφάλι τους οι συριζαίοι. Αυτό!

Η πρόταση για τα Γλυπτά…

Ιστορία μικροπρέπειας, κομματικής εμπάθειας και άθλιου κομματικού «πατριωτισμού» ΣΥΡΙΖΑ, δεύτερη. Εξίσου αποκαλυπτική. Και ιδιαίτερα εξοργιστική. Που με φτάνει στα όριά μου κάθε φορά που ακούω τους συριζαίους να ασκούν κριτική για την υπόθεση της διεκδίκησης των Μαρμάρων του Παρθενώνα. Πάλι από την ίδια περίοδο. Τον Σεπτέμβριο του 2014, η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου αναθέτει μέσω του υπουργείου Πολιτισμού στο πανίσχυρο βρετανικό δικηγορικό γραφείο Doughty Street Chambers και μέσω αυτού στη σύζυγο του αμερικανού ηθοποιού Τζορτζ Κλούνεϊ, την κυρία Αμάλ Αλαμουντίν, τη διερεύνηση της διεκδίκησης της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα μέσω της δικαστικής οδού.

Η Αλαμουντίν έρχεται στην Αθήνα, υπογράφει τη σχετική σύμβαση, το γεγονός παίρνει τεράστια δημοσιότητα διεθνώς, διότι ο Κλούνεϊ έχει «παίξει ξύλο» με τον Μπόρις Τζόνσον δημοσίως, για την επιστροφή των Γλυπτών στην Ελλάδα, και το πράγμα εξελίσσεται συγκλονιστικά για την ελληνική διεκδίκηση. Αλλά το δικηγορικό γραφείο είναι ακριβό, η κ. Αλαμουντίν επίσης και όταν τίθεται το θέμα «ποιος πληρώνει», ορθώνονται και πάλι μπροστά η οικονομική κρίση και τα παρεπόμενά της. Μήπως ο λαός θεωρήσει πολυτέλεια την αμοιβή των υπηρεσιών της κυρίας Κλούνεϊ;

…και ο χαμένος (;) φάκελος

Τον χορό του λαϊκισμού τον σέρνει φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος βρίσκεται προ της εξουσίας και αρπάζει ό,τι πέφτει από το τραπέζι για να το κάνει πύραυλο, σιγά να μην άφηνε το συγκεκριμένο. Που εμπεριέχει όλα όσα πολεμάει με πάθος: διασημότητες, λεφτά και… καπιταλισμό!

Ιδού: μπροστά στο αδιέξοδο που δημιουργεί το ύψος της αμοιβής της κυρίας Αλαμουντίν και του γραφείου της, εμφανίζεται έλληνας εφοπλιστής, ο οποίος δηλώνει στην τότε κυβέρνηση ότι αναλαμβάνει εκείνος τα έξοδα – που ανέρχονται σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες στερλίνες. Ονομάζεται Αλέκος Γουλανδρής (δεν είναι εν ζωή πλέον), ο οποίος, υπό τον όρο της μυστικότητας της γενναίας προσφοράς, δέχεται να καταβάλει εκείνος όλα τα έξοδα για τη σύνταξη της μελέτης και της σχετικής αγωγής.

Πράγματι, η κυρία Αλαμουντίν, που είναι ειδικός στα θέματα της διεκδίκησης κλεμμένων αρχαιολογικών θησαυρών και έχει παθιαστεί με τα Γλυπτά του Παρθενώνα, δουλεύει εντατικά και σε 1½ χρόνο έχει συντάξει έναν πλήρη φάκελο, έτοιμο προς κατάθεση. Αιτείται να δει τον Πρωθυπουργό, αλλά ο Αλέξης ο… απόμαχος δεν έχει χρόνο για να τη συναντήσει. Είναι η φάση που «θέλει να αλλάξει την Ευρώπη». Δεν προλαβαίνει. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έχουν φροντίσει να φτιάξουν «κλίμα» και οι υπουργοί του – τόσο ο Αρ. Μπαλτάς όσο και ο Ν. Ξυδάκης έχουν ήδη καταστήσει σαφές με δηλώσεις τους ότι δεν τους ενδιαφέρει η πρόταση της κυρίας Αλαμουντίν, διότι η κυβέρνηση έχει «άλλον σχεδιασμό» για τα Γλυπτά. Παραμύθια. Κανέναν σχεδιασμό δεν είχε η κυβέρνηση. Μόνο στόκο στο μυαλό, όπως προανέφερα. Από τη στιγμή που υπήρχε εφοπλιστής χρηματοδότης στην υπόθεση του φακέλου, άρα καπιταλιστής, ποιος ξέρει τι θα «έσουρναν» του προέδρου Αλέξη στην Κεντρική Επιτροπή, αν μαθευόταν το γεγονός, ο Φίλης με τον Σκουρλέτη, τον Λαφαζάνη, τη Ζωή, τον Λάμπρου και τα άλλα «παιδιά».

Ο επίλογος γράφτηκε, με ένα τηλεφώνημα στην κυρία Αλαμουντίν από το Μέγαρο Μαξίμου, που ανέμενε μάταια να συναντήσει τον «μπίζιμποντι» πρωθυπουργό μας, Αλέξη. Της συστήθηκε να παραδώσει τον φάκελο της μελέτης της στην ελληνική πρεσβεία του Λονδίνου. Σήμερα, κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται αυτός ο φάκελος…

Αυλαία.