Στο θηριώδες «Σπίτι της Τουρκίας»

Στο θηριώδες «Σπίτι της Τουρκίας»

Υποθέτω τώρα, χρόνια αναγνώστες της στήλης (αν υπάρχει και κανένας καινούργιος, με χαρά να τον μάθουμε τον άνθρωπο), θα γνωρίζετε ότι η στήλη κλείνει σχετικά νωρίς για να προλάβουμε διάφορα πράγματα που πρέπει να γίνουν και που αφορούν την έκδοση της εφημερίδας. Κατά συνέπεια, είναι αδύνατον να είμαι (εγώ) επαρκής ενημερωτικά για το τι συνέβη στη συνάντηση του Πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη με τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη Νέα Υόρκη. Αυτό όμως δεν με εμποδίζει να αναφερθώ σε ένα άλλο, παρεμπίπτον θέμα. Αφορά τον τόπο που έγινε η συνάντηση: το θηριώδες «Σπίτι της Τουρκίας», το οποίο είναι χτισμένο απέναντι από το κτίριο του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη και είναι μια έμπνευση του προέδρου Ερντογάν για να δείξει το μεγαλείο της Τουρκίας. Καμία άλλη χώρα δεν έχει αποτολμήσει κάτι ανάλογο – το αποτόλμησε η Τουρκία, και όποιος έχει περάσει απ’ έξω είναι αδύνατον να παρέμεινε απαθής.

Η συνάντηση λοιπόν έγινε εκεί, και ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω, γιατί. Χάθηκαν τα ξενοδοχεία στη Νέα Υόρκη; Χάθηκε μια αίθουσα στον ΟΗΕ; Κάπου αλλού τέλος πάντων; Επρεπε να πάει εκεί ο έλληνας Πρωθυπουργός;

Το ξέρω, ότι δεν θα λάβω απαντήσεις, αλλά δεν μπορώ να μην το επισημάνω. Οταν δε, προ διετίας, παραλίγο να τιναχτεί στον αέρα και η σχέση της κυβέρνησης με τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο εξαιτίας αυτού ακριβώς του κτιρίου. Υπενθυμίζω σχετικά ότι ο κύριος Ελπιδοφόρος κλήθηκε από τον πρόεδρο Ερντογάν να παραστεί στα εγκαίνια του «Σπιτιού» και ανταποκρίθηκε θετικά. Πήγε εκεί, και μετά η Αθήνα τού έκανε «μούτρα» (και σοβαρότερα από «μούτρα»…), έχοντας την απαίτηση από τον Αρχιεπίσκοπο να αρνηθεί την πρόσκληση. Επρόκειτο, όπως ήταν φυσικό, για άλλη μία μεγάλη επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας…

Γέρνει η πλάστιγγα του ΣΥΡΙΖΑ

Για τα του λατρεμένου ΣΥΡΙΖΑ, έχω ευχάριστα νέα να μεταφέρω. Οσοι ενδεχομένως είχαν κάποιες, έστω μικρές, αμφιβολίες για την έκβαση της κυριακάτικης μάχης για την ηγεσία του κόμματος της χαράς, νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να ησυχάσουν. Δεν υπάρχει καμία πλέον ανησυχία. Θα νικήσει ο Κασσελάκης. Βεβαιότητα που αποκόμισα κι εγώ, παρακολουθώντας χθες τη (μέσω του Σκάι) βαρυσήμαντη παρέμβαση στα τεκταινόμενα στον ΣΥΡΙΖΑ του φίλου Βαγγέλη Αντώναρου. Διότι δεν είναι μόνο ότι διακήρυξε την πίστη του στον Κασσελάκη, αλλά και επιπλέον έδωσε και ιδεολογικοπολιτικό στίγμα στην επιλογή του: τον ενοχλεί αφάνταστα που η ανθυποψήφια του Στέφανου, η Εφη Αχτσιόγλου, μιλάει συνεχώς για την Αριστερά, πράγμα που ο Βαγγέλης, κεντρώος από τη φύση του, αδυνατεί να δεχτεί. Αντιθέτως πιστεύει ότι ο Κασσελάκης μπορεί να υλοποιήσει το όραμα του Τσίπρα για ένα πιο ανοιχτό κόμμα, πράγμα εξόχως σημαντικό για τον Αντώναρο.

Τώρα, καταλαβαίνετε γιατί γέρνει αποφασιστικά η πλάστιγγα υπέρ του Στέφανου;

«Εκπαίδευση» εκτός Βουλής

Ενθυμείσθε ασφαλώς ότι ήμουν ο πρώτος – πρώτος, όμως, ε;! – που έθεσα το θέμα της παρουσίας του Στέφανου Κασσελάκη στη Βουλή, προκειμένου να έχει τις απαιτούμενες ευκαιρίες για να «σκίσει» τον Κυριάκο, όπως βοά το ερεβώδες Διαδίκτυο ότι θα κάνει. Ασφαλώς παρακινούμενο από τη σχετική δική του δέσμευση – «ψηφίστε με, γιατί εγώ μπορώ να νικήσω τον Μητσοτάκη», δεν είχε πει; Το είπε. Αλλά έχω την εντύπωση ότι το επιτελείο που βρίσκεται πίσω του δεν είναι και τόσο θερμό με αυτή την προοπτική. Για λόγους που εκείνο γνωρίζει καλύτερα και εμείς μόνο να υποθέσουμε, η προοπτική αυτή επί του παρόντος δεν εμφανίζεται στον ορίζοντα. Οπως μάλιστα μου ανέφερε ένας φίλος μου, αρκετά καλός γνώστης της κατάστασης, «δεν έχει ξεκινήσει καν η βολιδοσκόπηση των επιλαχόντων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ για να παραιτηθούν, προκειμένου εκείνος να εισέλθει στη Βουλή».

Ρώτησα αν αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι απομένει και η διαδικασία της Κυριακής για να οριστικοποιηθεί η εκλογή του, αλλά η απάντηση που έλαβα ελαφρώς με εξέπληξε: «Ο Στέφανος έχει πλήρη επίγνωση των δυνατοτήτων του, και οι συνεργάτες του, επίσης. Δεν έχει νόημα να εισέλθει τώρα στη Βουλή και να φθαρεί σε μια απόπειρα να αναμετρηθεί με τον Μητσοτάκη που είναι πιο έμπειρος και περισσότερο καταρτισμένος στα θέματα διακυβέρνησης. Αλλά θα έρθει η ώρα που θα γίνει και αυτό».

Τι κατάλαβα από τη συζήτηση; Οτι επί του παρόντος θα τον κρατήσουν εκτός Βουλής, να «εκπαιδευτεί» κάπως, και κάποια στιγμή, κοντά στις εκλογές, όποτε και αν αυτές προκύψουν, θα τον ρίξουν στα βαθιά, με τη μέθοδο της παραίτησης των επιλαχόντων του ψηφοδελτίου Επικρατείας που βρίσκονται πάνω από αυτόν.

Δεν το βρίσκω πολύ άδικο. Ισα ίσα…

Η αύξηση των προσφυγικών ροών…

Σε ένα άλλο θέμα τώρα, και με αφορμή τα όσα συμβαίνουν στην Ιταλία με το κύμα προσφύγων που καταφθάνουν στη χώρα, μαζικά, από την Αφρική. Μη νομίζετε ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι διαφορετική. Για λόγους που έχουν να κάνουν με το εσωτερικό της Τουρκίας, και όχι μόνο, τους τελευταίους μήνες έχει αυξηθεί κατακόρυφα η είσοδος στη χώρα μας μεταναστών και προσφύγων, με αποτέλεσμα – όπως μου έλεγε προχθές το βράδυ ένας από τους καλύτερους γνώστες του Μεταναστευτικού – «σε λίγο να έχουμε στην Ομόνοια χιλιάδες μετανάστες να “λιάζονται” και να μην υπάρχει καμία προοπτική γι’ αυτούς».

Κατά την ίδια πηγή, ο ρυθμός «αφίξεων» τον Αύγουστο και τις πρώτες δύο εβδομάδες του Σεπτεμβρίου είναι τέτοιος που δεν αποκλείεται «στο τέλος του Σεπτεμβρίου να ξεπεράσουν συνολικά τον αριθμό των αφίξεων που είχαμε ολόκληρο το 2022».

Νομίζω ότι το Μέγαρο Μαξίμου θα τον «θυμηθεί» γρήγορα τον Νότη Μηταράκη που, όπως αποδεικνύεται, έκανε σπουδαία δουλειά ως υπουργός για το Μεταναστευτικό, παρά τις εις βάρος του συνεχείς καταγγελίες του «κλαμπ» των «δικαιωματιστών» στα ανά την υφήλιο φόρουμ…

…και η ιταλική παγίδα

Επίσης κάτι που με έχει ανησυχήσει βαθύτατα και οφείλω να το βγάλω από μέσα μου, μήπως και βρω μια απάντηση που θα με καθησυχάσει, είναι ότι η Ιταλία εισηγείται – και η Ευρωπαϊκή Ενωση το «ακούει» – να επιβληθεί ναυτικός αποκλεισμός της Βόρειας Αφρικής. Ο λόγος είναι – πιστεύουν οι Ιταλοί και η σινιόρα Μελόνι ειδικά – ότι με τον τρόπο αυτό θα αποτραπούν τα καραβάνια των προσφύγων να προσεγγίσουν το νησί Λαμπεντούζα και μέσω αυτού την Ιταλία και την Ευρώπη.

Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος για την αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου μέτρου, το οποίο, επαναλαμβάνω, δεν απορρίπτει η Ευρωπαϊκή Ενωση, ωστόσο, το λέω για μας τώρα, έχει σκεφτεί κανείς προς τα πού θα στραφούν αυτοί οι φουκαράδες; Στο μόνο σημείο της Ευρώπης που είναι σήμερα σουρωτήρι – την Ελλάδα.

Ο φόβος μου λοιπόν είναι ότι αν υπάρχει ναυτικός αποκλεισμός της Βόρειας Αφρικής, εμείς εδώ θα ξαναζήσουμε το 2015, τότε που ο άλλος, ο Τσίπρας, είχε ακολουθήσει την τακτική «ανοιχτά σύνορα» και «ανοίξαμε και σας περιμένουμε». Και κάπως έτσι πλάκωσαν στα μέρη μας 1,5 εκατ. πρόσφυγες και μετανάστες. Και μετά τους μοίραζαν κάτι χαρτιά να πάνε Ευρώπη, μέχρι που η Ευρώπη το πήρε χαμπάρι το έργο και μας έβαλε πάγο.

Ωραία χρόνια, θυμάμαι ακόμη και την κυρία Τασία (Χριστοδουλοπούλου) υπουργό και με πιάνει μια… νοσταλγία. Χρόνια αξέχαστα, για να είμαι ειλικρινής!