Γλέντια

Ο Μητσοτάκης είχε άδικο. Η «μεγάλη αναταραχή» δεν είναι απλώς «υπέροχη κατάσταση». Είναι και «μεγάλα γλέντια».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επικράτηση του Κασσελάκη στον πρώτο γύρο της εκλογής αρχηγού στον ΣΥΡΙΖΑ είναι μια εντυπωσιακή επίδοση για έναν παντελώς άγνωστο υποψήφιο μόλις είκοσι ημερών.

Αλλά έχει και την πλάκα της.

Ενα κόμμα, έστω ιδιόμορφο, έστω ελαφρώς ασυνάρτητο, αυτοκαταργήθηκε σε απευθείας μετάδοση και με ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες. Οποιος κι αν προκύψει την ερχόμενη Κυριακή, ο ΣΥΡΙΖΑ που ξέραμε τελείωσε.

Η επιλογή του Κασσελάκη δεν με εκπλήσσει.

Από μια άχρωμη κι αδιάφορη Συριζαία, έναν αριστερό Συριζαίο, έναν Συριζαίο κατάδικο και έναν γυρολόγο «παλαιοπασόκο», οι ψηφοφόροι της προχθεσινής Κυριακής προτίμησαν εκείνον που έμοιαζε λιγότερο ΣΥΡΙΖΑ.

Και ταυτοχρόνως τον πιο κοντινό στο «μοντέλο Μητσοτάκη» που μπόρεσαν να βρουν.

Οι υπόλοιποι μοιρολογούν κατόπιν εορτής επειδή στρεβλώθηκε, λέει, το νόημα της πολιτικής. Κολοκύθια τούμπανα.

Ουρανοκατέβατος ο Κασσελάκης; Να το δεχτώ. Αλλά ούτε η δεύτερη Αχτσιόγλου έχει σφραγίσει με την παρουσία της την πολιτική ιστορία του τόπου. Ούτε κανείς άλλος από τους υποψηφίους έχει διαπρέψει ποτέ σε κάτι αξιομνημόνευτο.

Μεταξύ αγνώστων και ασχέτων λοιπόν προτιμάται πάντα εκείνος που «γράφει» καλύτερα στο γυαλί.

Η εξυπνάδα του Κασσελάκη ήταν ότι κατάλαβε το κενό. Ποτέ άλλοτε κόμμα κάποιου μεγέθους στην Ελλάδα δεν είχε τόσο φτωχό κι ατάλαντο πολιτικό προσωπικό στην πρώτη γραμμή του.

Και φυσικά ότι τη σωστή στιγμή πόνταρε στη σωστή μέθοδο. Δηλαδή στον εαυτό του και στο σταριλίκι του.

Υποθέτω ότι ακόμη κι ο ίδιος θα έχει εκπλαγεί με την επιτυχία και κυρίως με την ευκολία της.

Για να είμαστε ακριβείς δεν έριξε ακόμη τον Μητσοτάκη, ούτε προβλέπεται να το καταφέρει στο επόμενο διάστημα, ούτε έγινε βέβαια «το πρώτο βήμα ώστε ο τόπος να έχει σύντομα μια προοδευτική κυβέρνηση» όπως ανακοίνωσε.

Το μόνο βήμα που έγινε είναι ενδεχομένως να κερδίσει την Αχτσιόγλου την προσεχή Κυριακή.

Αν κερδίσει θα έχει τη δυνατότητα να φτιάξει ένα κόμμα στα μέτρα του ή έστω στα μέτρα του Πολάκη ώστε να «ξεδοντιάσει» τους δικαστές και τους δημοσιογράφους που απεχθάνεται.

Δεν θα είναι εύκολο – καλά θα κάνει να ρωτήσει και τον Τσίπρα. Και δεν νομίζω ότι είναι βλάκας να μπλέξει.

Αν χάσει κι αν τα αγγλικά του είναι τόσο καλά όσο τα διαφημίζει, θα μπορεί πάντα να ανοίξει φροντιστήριο.

Τα υπόλοιπα θα έλθουν την ώρα του λογαριασμού. Ο οποίος πάντα έρχεται κάποια στιγμή. Και τον οποίο κανείς ακόμη δεν μπορεί να υπολογίσει.