Ενα άλλο κόμμα

Υπάρχουν (τουλάχιστον) δύο τρόποι να προσεγγίσει κανείς την επέλαση του Στέφανου Κασσελάκη στην πολιτική σκηνή, που οδήγησε στο απίστευτο 44,91% της περασμένης Κυριακής. O ένας είναι ότι πρόκειται για την εκδίκηση του Πολάκη. Ο αψύς Κρητικός αναζητούσε εδώ και καιρό έναν τρόπο να χτυπήσει εκείνους που τον ήθελαν εκτός κόμματος. Κι επειδή ήξερε ότι αν κατέβαινε ο ίδιος υποψήφιος θα έτρωγε τα μούτρα του, στήριξε με όλες του τις δυνάμεις έναν άφθαρτο και «αντισυστημικό» υποψήφιο, τον οποίο φέρεται να γνώριζε από παλιά. Οι μεταρρυθμιστές τραβάνε τα μαλλιά τους: εκεί που νόμιζαν ότι είχαν γλιτώσει από τον τοξικό λόγο, βρέθηκαν πάλι να τσακώνονται για το ποιανού νερά είναι καθαρότερα.

Η άλλη προσέγγιση είναι η «ινσταγκραμοποίηση» της πολιτικής. Ο Τσακαλώτος μπορεί να είναι απογοητευμένος με τη «διείσδυση της μεταπολιτικής εκεί που δεν το περιμένει κανείς», αλλά θα πρέπει και ο ίδιος να παραδεχθεί ότι η νέα γενιά προσελκύεται περισσότερο από τον τρόπο που μιλάει ο Κασσελάκης παρά από τις «ιδέες της Αριστεράς και την προοπτική της». Φυσικά και τα σόσιαλ μίντια παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην απογείωση κάποιων πολιτικών, αλλά αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό: κάπως έτσι εξελέγη πρόεδρος της Γαλλίας ο Εμανουέλ Μακρόν (προερχόμενος κι αυτός, κατά σύμπτωση, από μεγάλη πολυεθνική τράπεζα), μπλοκάροντας, έστω και πρόσκαιρα, την άνοδο της Ακροδεξιάς.

Ασφαλώς ο Κασσελάκης δεν διαθέτει ούτε την παιδεία ούτε την προσωπικότητα του Μακρόν. Και αν τελικά καταφέρει να εκλεγεί (κάτι διόλου δεδομένο, αφού είναι περιορισμένος ο αριθμός των ψήφων που θα πάρει την ερχόμενη Κυριακή είτε από τους ψηφοφόρους των τριών αποκλεισμένων υποψηφίων είτε από τα παλιά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που δεν προσήλθαν προχθές να ψηφίσουν), αντίπαλός του δεν θα είναι κάποια Μαρίν Λεπέν, εναντίον της οποίας συνασπίστηκε όλο το πολιτικό σύστημα, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και όπως έχει αποδειχθεί, το σύνθημα «οποιοσδήποτε εκτός του Μητσοτάκη» δεν έχει και τόσο μεγάλη απήχηση στην ελληνική κοινωνία.

Πόσω μάλλον το σύνθημα «Μητσοτάκη γ…σαι», μια εκδοχή του οποίου δεν θα μας εξέπληττε αν χρησιμοποιούσε ο συγκεκριμένος υποψήφιος για να συμπληρώσει τα περί «ξεδοντιάσματος» των δικαστικών και δημοσιογράφων. Η πολιτική του αισθητική είναι κι ένα από τα μυστικά της επιτυχίας του.

Tο βέβαιο είναι πως ό,τι κι αν συμβεί την Κυριακή, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ένα άλλο κόμμα. Η απροσδόκητα μεγάλη προσέλευση στις προχθεσινές κάλπες, για την οποία δικαίως υπερηφανεύεται, αλλοιώνει ταυτοχρόνως με δραματικό τρόπο τον χαρακτήρα του, κάτι που με τη σειρά του οδηγεί πολλούς από τους «παλιούς» στην έξοδο. Το αν αυτή η ανανέωση θα βοηθήσει το κόμμα να ξεκολλήσει θα εξαρτηθεί όχι μόνο από τα πρόσωπα που θα βρεθούν στην ηγετική του ομάδα, αλλά και από την ιεράρχηση των στόχων που θα τεθούν.