ΣΥΡΙΖΑ εξωτερικού

«Αυτό έχουμε πάθει με τον κύριο Τσίπρα. Τα κάναμε τόσο χάλια επί δεκαετίες, [και] τώρα έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας πάνω σ’ έναν νέο άνθρωπο που –στην πραγματικότητα– δεν έχουμε ιδέα ποιος είναι, αλλά μας φαίνεται καθαρός, γλυκός και καλοπροαίρετος. Στην ουσία, του ζητάμε να μη μας προδώσει, ενώ εμείς τα έχουμε προδώσει όλα. Του ζητάμε να μην αποδειχτεί βρώμικος. Δηλαδή, του ζητάμε να μη γίνει σαν κι… εμάς. Γιατί αυτό δεν θα του το συγχωρέσουμε ποτέ».

Μ’ αυτό το λογίδριο, ένας επιδραστικός μπλόγκερ των προηγούμενων δεκαετιών, ο Πιτσιρίκος (θα μείνει στην ιστορία για τη χυδαιότητα που έγραψε την επομένη της πυρπόλησης της Μαρφίν και του θανάτου τριών εργαζομένων, ότι ζητούνται τρεις υπάλληλοι), είχε χαιρετίσει το 2008 τον επερχόμενο Τσίπρα. Ο πρώην αρχηγός, που κατάφερε και κυριάρχησε στη ριζοσπαστική Αριστερά, καταπίνοντας και τον ανανεωτικό χώρο σε όλες τις εκδοχές του (αυτή που υπερασπιζόταν το Κάπα ενός ιδεατού, δηλαδή ενός εξωγήινου Κομμουνισμού και εκείνη που το είχε εγκαταλείψει), στο τέλος της διαδρομής του πρόλαβε να διαψεύσει τους πιστούς του μεσσιανικού περάσματός του. Εγινε «σαν… εμάς», κατά τη διατύπωση του μπλόγκερ θαυμαστή του, και χειρότερος. Και το κατασκεύασμα που είχε φτιάξει ξεφούσκωσε.

Οπως συμβαίνει στην Αριστερά, στοιχήθηκαν οι κληρονόμοι και μπήκαν στη γραμμή να διεκδικήσουν την κληρονομιά – που δεν είναι και μικρή. Και επάνω που τα πράγματα ακολουθούσαν την πεπατημένη, έσκασε μύτη ο Στέφανος Κασσελάκης, κάπως σαν τον θείο από την Αμερική. Πλασαρίστηκε έξυπνα, έκανε θόρυβο γύρω από το όνομά του, μπήκε επιθετικά και κορφολόγησε τα ιερά και τα όσια της κληρονομιάς του κινήματος και, ως υπερβατικός ηγέτης, ένας αρχηγός από αλλού, ορμάει στην τελική ευθεία για να πάρει το μαγαζί.

Η συνταγή δεν είναι διαφορετική από του προκατόχου του: ένα ούφο που γυαλίζει μπαίνει στον χώρο, εντυπωσιάζει τον κόσμο και ορμάει. Το κείμενο του μπλόγκερ που το 2008 έγλειφε τον Τσίπρα, τώρα ταιριάζει απόλυτα στον Κασσελάκη, χωρίς καμία άλλη μετατροπή. Τη μέθοδο τη δοκίμαζε συνεχώς και ο ίδιος ο Τσίπρας. Ετσι πήρε το άλλοτε asset Βαρουφάκη, κάπως έτσι τακίμιασε με τον Καμμένο, ως γυαλιστερό στέλεχος της τηλεόρασης προσέλαβε υπεύθυνη Τύπου την αξέχαστη Πόπη Τσαπανίδου.

Με τη μέθοδο Τσίπρα ουδείς από το ιερατείο του κόμματος ενοχλήθηκε. Οταν περιμένεις οφίκια, καταπίνεις τα πάντα. Τώρα που βλέπουν έναν ξένο να έρχεται και να λεηλατεί τα σύμβολα, έτοιμος να λεηλατήσει και τους μηχανισμούς, εκδηλώνουν την ενόχλησή τους: αυτοί που δεν έχουν ιερό και όσιο ενοχλούνται επειδή έρχεται ο ξένος και τους παίρνει την κληρονομιά. Και τι θα μείνει στον Φίλη και στον Μπαλαούρα; Τα παράσημα του Απομαχικού;

Δεν είναι κάτι καινούργιο. Σε ιλουστρασιόν εκδοχή είναι η επανέκδοση της σύγκρουσης του 1974, όταν το ΚΚΕ κράτησε το όνομα, τα σύμβολα, τα έντυπα. Το ανανεωτικό ΚΚΕ εσωτερικού έμεινε στον άσο, έπρεπε να επανεφεύρει τον δικό του ρόλο. Τον επανεφηύρε σε σχέση με τους «δογματικούς», τότε λάνσαρε και τον όρο ΚΚΕ εξωτερικού για τον αντίπαλο.  

Κάπως έτσι, ο Κασσελάκης ήρθε ως ΣΥΡΙΖΑ εξωτερικού και ενοχλεί όσους είναι ΣΥΡΙΖΑ εσωτερικού. Το «εσωτερικό» παραμένει ίδιο, το εξωτερικό έχει αλλάξει αρκετά, αλλά έχει ρεύμα. Καλή διασκέδαση.