Και τώρα, σύντροφοι;

Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε από την οθόνη του υπολογιστή. Ωστόσο, αν διετίθετο από πρακτορείο ήμουν πρόθυμος να αγοράσω τα αποκλειστικά δικαιώματα χρήσης. Ο Στέφανος Κασσελάκης με τον ναύαρχο Αποστολάκη στη Μακρόνησο. Πώς είναι ο Κεν με τη Barbie; Ε, εδώ βλέπουμε τον Κεν με τον μπάρμπα του. Ο Στέφανος επισκέφθηκε το νησί, την Παναγιά της Τήνου για την Αριστερά, προκειμένου να μιλήσει περί εθνικής συμφιλίωσης. Αλλά με την ευκαιρία, θύμισε και τα περί μετεμφυλιακού κράτους της Δεξιάς, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε. Και βάδισε μονάχος στη ράχη του νησιού, όπως η Δόξα στα Ψαρά. Βέβαια, για να είμαστε ακριβείς, η Δόξα είχε επάνω της τη ματιά του Διονυσίου Σολωμού. Και ο Στέφανος τη συντροφιά του ναυάρχου Αποστολάκη που κάνει ένα cameo, ένα πέρασμα από την υπερπαραγωγή. Με κόκκινη σαλοπέτα. Γιατί αν δεν βάλεις κάτι σε κόκκινο στη Μακρόνησο, που αλλού θα το φορέσεις; Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο επελέγη η σαλοπέτα και ο ναύαρχος δεν εμφανίστηκε με ένα απλό κόκκινο μπλουζάκι. Ισως επειδή το look παραπέμπει σε εργάτη, σε κάποιον που οικοδομεί τον καινούργιο κόσμο πάνω στα θεμέλια των κοινωνικών αγώνων. Εντάξει, δεκτό. Και έξυπνο. Οσο ξεφωνίζουν οι «παραδοσιακοί», τόσο δημιουργεί ερείσματα ο Κασσελάκης. Μπράβο του, ήταν έξυπνο.

 Κάπου μέσα μου πιστεύω ότι σήμερα ο Στέφανος θα κάνει ακόμα ένα βίντεο με το οποίο, ξεκαρδισμένος στα γέλια, θα μας ενημερώνει για την απόσυρσή του. Ολα ήταν μία φάρσα, ένα πείραμα, ένα καπρίτσιο ρε παιδί μου. Και μετά το πλάνο θα ανοίξει και θα δούμε ότι βρίσκεται στο Long Island, δηλαδή στην όμορφη εκδοχή της Μακρονήσου. Ναι, το ξέρω, δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο. Ωστόσο, το ποσοστό που θα πάρει ο Στέφανος θα μας δείξει πολλά. Θα μάθουμε, ας πούμε, ποιο κομμάτι του κόμματος έχει ήδη απορρίψει το παραδοσιακό μοντέλο της πολιτικής, υιοθετώντας κριτήρια του Instagram. Μέσα σ’ αυτό το κομμάτι θα βρίσκονται και άλλοι. Είναι εκείνοι που βρίσκουν το προϊόν του ΣΥΡΙΖΑ τόσο ξεπερασμένο, ώστε υποχρεώνονται να παραγγείλουν online κάτι καινούργιο και ας είναι κινέζικο. Αλλά θα είναι και εκείνοι που θέλουν να ακούσουν κάτι σχετικό με τον σύγχρονο κόσμο και όχι μόνο για την προοπτική της Αριστεράς – αν και αυτούς πρέπει να τους αποχαιρέτησε ο Στέφανος στη Μακρόνησο.

 Η λογική μας λέει ότι θα εκλεγεί η Εφη Αχτσιόγλου. Με βάση το συμβατικό πολιτικό μέτρο, είναι η πιο mainstream επιλογή. Θα καταφέρει να διατηρήσει τη συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ; Αυτή τη στιγμή δείχνει δύσκολο. Οχι επειδή δεν έχει το ύφος ή τα προσόντα, αλλά επειδή δεν υφίσταται άμεση προοπτική εξουσίας που να λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία. Ασφαλώς ο πολιτικός χρόνος μέχρι τις επόμενες εκλογές είναι τόσο μακρύς που μπορεί να χωρέσει μέσα του τέρατα και εκπλήξεις. Ωστόσο, σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί ούτε πέτρα να πετάξει στα παράθυρα της εξουσίας. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι θα παραμείνει συμπαγής, χωρίς να σπαράσσεται από εσωκομματικά βίτσια και καπρίτσια, το πρόσωπό του είναι τόσο χλωμό, ώστε δεν μπορεί να πάρει χρώμα από τη φθορά της κυβέρνησης. Οχι, αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την έλλειψη ηγεσίας.

Στο κόμμα ψάχνουν να βρουν ποιος μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη, όμως αυτή είναι η μισή απάντηση. Η συνολική ερώτηση αναφέρεται στον χαρακτήρα και στον πολιτικό λόγο του κόμματος. Μπορεί να αρθρώσει μία συγκροτημένη, ρεαλιστική, προγραμματική πρόταση, απαλλαγμένη από λαϊκιστικές κορώνες και ιδεολογικές εμμονές; Είναι, άραγε, ικανή η Αχτσιόγλου να πάρει ένα κόμμα που παραπαίει έτοιμο να σπάσει σε κομμάτια και να το μεταμορφώσει σ’ ένα συμπαγές μόρφωμα με αναφορά στη σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία; Για να το πω αλλιώς, μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να πουλήσει πνεύμα ΠΑΣΟΚ καλύτερα από το ΠΑΣΟΚ; Ολα αυτά δείχνουν δύσκολα. Αλλά με όσα έχουμε δει να συμβαίνουν τα τελευταία δέκα χρόνια, τα πάντα είναι πιθανά και απίθανα ταυτοχρόνως. Θυμηθείτε την εκτόξευση από το 3% στην εξουσία. Ηταν το απίθανο που έγινε πραγματικό. Τώρα πόσο πιθανή σας φαίνεται η επιστροφή στο 3%;