Νέα σελίδα;

Αύριο αναμφισβήτητα είναι μία ιστορική μέρα για τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού μετά από 15 χρόνια εκλέγει νέο αρχηγό. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν προβάδισμα στο δίδυμο Αχτσιόγλου – Κασσελάκη, όμως μικρή σημασία έχει, αφού ακόμα και οι δημοσκόποι δηλώνουν επιφύλαξη για το ποιοι τελικά θα προσέλθουν αύριο στην κάλπη. Το σίγουρο είναι πως πριν από την εμφάνιση Κασσελάκη ήταν οι πιο αμήχανες και βουβές εκλογές για εκλογή αρχηγού αξιωματικής αντιπολίτευσης στη μεταπολίτευση. Ο κ. Κασσελάκης τράβηξε τα φώτα πάνω του, συγκεντρώνοντας ετερόκλητα ακροατήρια, αρχικά, πιο νεανικά λόγω του άφθαρτου προφίλ, πιο κεντρώα λόγω της διαφορετικής του διαδρομής ή και εμφάνισης από τον μέσο Συριζαίο – δεν είναι τυχαίο ότι στους 2 χιλιάδες συνέδρους ήταν ο μοναδικός που φόρεσε γραβάτα –, ενώ την ίδια στιγμή συσπείρωσε γύρω του όλο τον φανατικό στρατό του Παύλου Πολάκη, του οποίου εμφανίστηκε ως πολιτικός επίγονος. Το τελευταίο είναι και το βασικό επιχείρημα των αντιπάλων του, δεδομένου ότι βραχυκυκλώνει την όποια διεύρυνση προς το Κέντρο, εξέλιξη απαραίτητη για να ξαναγίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα εξουσίας. Δεν ήταν λίγοι, όμως, εκείνοι που αναρωτήθηκαν μήπως ο συντοπίτης του κ. Κασσελάκη χρησιμεύει μόνο ως βατήρας για τον φωτογενή υποψήφιο και δεν αποτελεί προσδιορισμό πολιτικής ταυτότητας, δεδομένου μάλιστα του παντελώς αταίριαστου προφίλ των δύο ανδρών.

Οι τελευταίες μέρες της προεκλογικής περιόδου, διέλυσαν τις αμφιβολίες. Το σποτ στη Μακρόνησο με τις αναλύσεις για την εμφυλιοπολεμική Ελλάδα, αλλά και οι δηλωθείσες προθέσεις ότι «γουστάρει» να ξεδοντιάσει δικαστικούς και δημοσιογράφους ήταν βούτυρο στο ψωμί των ανθυποψηφίων του. Το βασικό ζήτημα όμως είναι σε ποιους απευθύνθηκε ο Κασσελάκης και κυρίως ποιοι είναι οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολέμιοί του συνειδητά παραβλέπουν ότι ο 35χρονος Κρητικός ήταν απλά συνεπής στη γραμμή που ακολούθησε το κόμμα τόσα χρόνια. Η ανακίνηση των εμφυλιοπολεμικών αναμνήσεων για τις οποίες τόσο επικρίθηκε, ήταν αυτές που ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιούσε ως καύσιμο στο όχημα προς την εξουσία. Ακόμα και τον περασμένο Φεβρουάριο ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να «ντύσει» μουσικά την προεκλογική ομιλία του στην Πάτρα με τον ύμνο του ΕΑΜ, ενώ κομματικά στελέχη επιδίδονται σε αλλεπάλληλες αναλύσεις και τοποθετήσεις ακόμα και μέσα στη Βουλή για τη δράση του ΕΑΜ και διάφορα άλλα που συνέβησαν πριν από σχεδόν 1 αιώνα. Ακόμα και η επικρότηση του Στέφανου Κασσελάκη για ξεδόντιασμα δικαστών και δημοσιογράφων δεν θα έπρεπε να ξενίζει, ούτε αποτελεί έκπληξη. Ο ινστρούχτοράς του στην πρώτη συνέντευξη Τύπου ως υπουργός είχε επιτεθεί σε δημοσιογράφο και λίγο αργότερα μιλώντας για «βοθροκάναλα της διαπλοκής» αποφάνθηκε ότι «εκείνη την ώρα έπρεπε να σηκωθώ πάνω και να πάει τρία μέτρα κατά τη γη». Τον Μάιο του 2017 αποκαλούσε τα στελέχη της αντιπολίτευσης «γκεσταπίτες», τον Νοέμβριο του 2018 κατέληξε ότι «για να κερδίσουμε τις εκλογές, πρέπει να βάλουμε κάποιους φυλακή», ενώ μόλις τον περασμένο Φεβρουάριο είχε προχωρήσει σε προγραφές δικαστικών, δημοσιογράφων, τραπεζιτών και κρατικών λειτουργών. Ολα τα χρόνια, το κόμμα του, δεν ανεχόταν απλά τον κ. Πολάκη, αλλά συχνά στοιχιζόταν πίσω του.

Διαπιστώνοντας πως οι αριθμοί δεν βγαίνουν, άφησε στην άκρη τη ρητορική περί «προοδευτικής διακυβέρνησης» και έκανε αυτό που ξέρει καλά. Την αντιμετώπιση της πολιτικής ως πεδίο ακτιβισμού με συσπείρωση του ριζοσπαστικού ακροατηρίου και φανατισμό της κερκίδας. Μια νέα φανατισμένη πλατεία που θα δημιουργήσει εκείνες τις προϋποθέσεις για την «επιστροφή της Δημοκρατίας» στη χώρα και του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Περίπου όπως συνέβη το 2015. Με τη διαφορά ότι τώρα έχουμε 2023, ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 17,8% στις εκλογές και καραδοκεί πάντα και ο κίνδυνος της διάσπασης. Επί του τελευταίου τοποθετήθηκε η κ. Ολγα Γεροβασίλη. «Καμιά φορά δεν είναι κακές οι διασπάσεις και οι χωρισμοί πολλές φορές δεν είναι κακό πράγμα».

Αρκεί να μη γίνονται με τους ψηφοφόρους.