Βασιλιάδες υπό προϋποθέσεις

«Είμαι ο βασιλιάς του ποδοσφαίρου γιατί είμαι ο μοναδικός που έχω κατακτήσει τρία Παγκόσμια Κύπελλα». Πρόκειται για το βασικό επιχείρημα που επικαλείτο μια ζωή ο Πελέ για να δικαιολογήσει την αυταρέσκειά του και να διατηρήσει τα κεκτημένα του. Από τη μνήμη του Πελέ είχε διαγραφεί βέβαια πως το 1962 ήταν τραυματίας και το Παγκόσμιο Κύπελλο το κατέκτησε σχεδόν μόνος του ο Γκαρίντσα, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.

Το ερώτημα που τίθεται και αφορά τον Πελέ, τον Τζόκοβιτς, τον Λιούις Χάμιλτον και πολλούς ακόμα διάσημους πρωταθλητές, καλλιτέχνες, αθλητές έχει σχέση με τους αριθμούς κι αν αυτοί μπορούν να αποτελούν το βασικό επιχείρημα στον διάλογο για το ποιος είναι ο κορυφαίος.

Ο Βαν Γκογκ (οι νεόκοποι παντογνώστες φοβούνται να τον γράψουν Φαν Χοχ, αλλά κάνουν τους πονηρούς με τον Φαν Χάαλ) δεν θα έπρεπε να θεωρείται σπουδαίος ζωγράφος γιατί εν ζωή κατάφερε να πουλήσει μόλις έναν πίνακα, κι αυτόν σε φίλο του.

Ο Λιούις Χάμιλτον είναι ανώτερος του Αϊρτον Σένα αφού έχει κατακτήσει τέσσερις τίτλους περισσότερους, όπως και ο Μίχαελ Σουμάχερ.

Ο Μπιλ Ράσελ είναι κολοσσός σε σχέση με τον Μάικλ Τζόρνταν γιατί τα δακτυλίδια του πρωταθλητή δεν χωρούσαν και στα δέκα δάκτυλα.

Και βέβαια, με το ίδιο επιχείρημα, ο Νόβακ Τζόκοβιτς είναι ο καλύτερος στην ιστορία του τένις γιατί έχει σηκώσει 24 τρόπαια γκραν σλαμ.

Η σταθερότητα και η διάρκεια σε υψηλό επίπεδο σαφώς είναι στοιχεία που αποκαλύπτουν το μέγεθος του αθλητή. Ωστόσο έχει τεράστια σημασία και το περιβάλλον του ανταγωνισμού. Τα χρόνια που μεσουράνησε ο Μπιορν Μποργκ στα κορτ, ο Σουηδός αντιμετώπιζε ιερά τέρατα του τένις. Τζίμι Κόνορς, Γκιγιέρμο Βίλας, Τζον ΜακΕνρο, Βίτας Τζερουλάιτις, Ιβάν Λεντλ, Ματς Βιλάντερ. Θεοί του αθλήματος που ακόμα και σήμερα θεωρούνται σημεία αναφοράς. Ο Τζόκοβιτς αντίθετα, ήταν μέλος της «Αγίας Τριάδας» του σύγχρονου τένις, μαζί με τους Ναδάλ και Φέντερερ οι οποίοι κατάφεραν να επιμηκύνουν την καριέρα τους και μοιράστηκαν όλους τους τίτλους. Ποιος θα θυμάται μετά από χρόνια τους Σέντερλινγκ, Τίεμ, Ρουντ, Αντερσον,  Μπέρντιχ και Τσίλιτς. Ουδείς. Μετά την «Αγία Τριάδα» υπήρχε το χάος και ευτυχώς για το άθλημα που εμφανίστηκε ο Αλκάραθ για να κοντράρει τον Νόλε. Διαφορετικά ο Σέρβος θα κατακτούσε γκραν σλαν διά περιπάτου μέχρι τα 50 του. Και άντε μετά να υποστηρίξεις πως υπήρξαν καλύτεροί του.