{T16}Ο θρίαμβος {LF}του ευρωπαϊκού μπάσκε{T16}τ

H αυλαία του Παγκοσμίου Κυπέλλου έπεσε με τη Γερμανία να αναδεικνύεται παγκόσμια πρωταθλήτρια και το ευρωπαϊκό μπάσκετ να θριαμβεύει για μία ακόμα φορά έναντι του ΝΒΑ. Δεν είναι μόνο το ζευγάρι του τελικού, που ήταν ευρωπαϊκό. Είναι και η απευθείας αντιπαράθεση των δύο μπασκετικών κόσμων στους ημιτελικούς. ΗΠΑ και Καναδάς, δύο μεικτές ΝΒΑ επί της ουσίας, υποκλίθηκαν σε Γερμανία και Σερβία αντίστοιχα.

Το ευρωπαϊκό μπάσκετ παίρνει στις διοργανώσεις της FIBA την εκδίκησή του για την αφαίμαξη που υφίσταται κάθε χρόνο από το ΝΒΑ. Χάνει τους καλύτερους παίκτες του, που βλέπουν τη λάμψη και τα μεγάλα συμβόλαια της αμερικάνικης λίγκας ως την υπέρτατη επαγγελματική καταξίωσή τους, αλλά τα καλοκαίρια θυμίζει πού παίζεται το πραγματικό μπάσκετ.

Κακά τα ψέματα. Στο ΝΒΑ το μπάσκετ βασίζεται περισσότερο στην ατομική ικανότητα και τα προσόντα των παικτών, γι’ αυτό και σταρ είναι ο παίκτης. Αντίθετα, στην Ευρώπη σταρ είναι ο προπονητής, διότι η λειτουργία του συνόλου μπαίνει πάνω απ’ όλα.

Ετσι, όταν ένας ευρωπαίος προπονητής έχει στα χέρια του παίκτες επιπέδου ΝΒΑ και τους εντάσσει στο σύνολο, φτιάχνει ομάδα που λειτουργεί καλύτερα και είναι πιο αποδοτική από μια ομάδα με παίκτες και νοοτροπία ΝΒΑ.

Αυτό συνέβη στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Οι πρωταγωνιστές της Γερμανίας και της Σερβίας ήταν παίκτες που παίζουν στο ΝΒΑ (Σρέντερ, αδελφοί Βάγκνερ, Μπογκντάνοβιτς), όμως όλοι τους είχαν ενταχθεί σε μπασκετικά σύνολα με ξεκάθαρη προπονητική επίδραση. Χέρμπερτ και Πέσιτς όχι μόνο είχαν δουλέψει για να «χτίσουν» τις ομάδες τους, αλλά δοκίμαζαν πράγματα στη διάρκεια των αγώνων τους, έδιναν έμφαση στην τακτική.

Σε αντίθεση με τους προπονητές των ΗΠΑ και του Καναδά, που ήταν εμφανές ότι άφηναν τους παίκτες τους να παίζουν ελεύθερα, χωρίς παρεμβάσεις και με εμπιστοσύνη στο ατομικό ταλέντο τους. Γι’ αυτό και οι αγώνες τους ήταν λίγο ως πολύ… όσα πάνε κι όσα έρθουν. Με αυτή τη νοοτροπία μπορείς να κερδίζεις όσο βρίσκεις απέναντί σου ομάδες χαμηλότερης ποιότητας, αλλά με τις καλές υπάρχει πρόβλημα.

Βέβαια οι αθλητικές ικανότητες ορισμένων αμερικανών παικτών είναι πολύ μεγάλες και υπερβαίνουν την ομαδική λειτουργία των ευρωπαϊκών ομάδων. Ομως είναι πλέον σαφές πως το ΝΒΑ μόνο με αυτούς μπορεί να κερδίσει. Γι’ αυτό του χρόνου στους Ολυμπιακούς Αγώνες σκέφτεται να κατέβει ο ΛεΜπρόν μαζί με τον Κάρι και τον Ντουράντ.