Μια μικρή «επανάσταση» του προϊστορικού κυνηγού

Ποιο ήταν το κίνητρο που οδήγησε τον προϊστορικό άνθρωπο να εξελίξει τα κυνηγετικά του εργαλεία; Απάντηση σε αυτό το αρχαιολογικό αίνιγμα έρχεται να δώσει μια νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Quaternary.

Και η απάντηση που προτείνεται για την αλλαγή που συντελέστηκε πριν από 300.000 χρόνια και σήμανε μια σημαντική πρόοδο στην εξέλιξη του πολιτισμού είναι απλή: Οι προϊστορικοί άνθρωποι είχαν εξοντώσει όλα τα μεγάλα ζώα, με αποτέλεσμα να χρειάζονται πιο αιχμηρά και φονικά εργαλεία για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τα μικρότερα και σαφώς πιο ευέλικτα θηράματα.

Για να εξαχθούν τα συμπεράσματα της έρευνας εξετάστηκαν εννέα προϊστορικές θέσεις που κατοικήθηκαν πριν από περίπου 1,5 εκατ. έως 20.000 χρόνια στη Νότια και Ανατολική Αφρική, την Ισπανία και τη Γαλλία. Από τα οστά των ζώων που βρέθηκαν εκτιμάται ότι το κυρίαρχο είδος θηράματος στην αρχή της περιόδου ήταν ένας ελέφαντας 12 τόνων. Στο τέλος της όμως ήταν ένα ελάφι βάρους 25 κιλών.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι άνθρωποι πέρασαν από τη χρήση απλών ξύλινων ακοντίων σε όπλα με έξυπνα επεξεργασμένες – και πολύ κοφτερές – πέτρινες αιχμές. Αργότερα ανακάλυψαν τόξα και αγκίστρια ψαρέματος και έμαθαν να χρησιμοποιούν τους σκύλους στο κυνήγι. «Διαπιστώσαμε ότι σε όλες τις περιπτώσεις, σε όλες τις τοποθεσίες, οι λίθινες εξελιγμένες αιχμές εμφανίστηκαν ταυτόχρονα με μια σχετική μείωση της ποσότητας των οστών μεγάλων θηραμάτων», επισημαίνει ο Δρ Μίκι Μπεν Ντορ του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ.