Μοναξιά

Συμβάν. Ετσι χαρακτήρισε η πλοιοκτήτρια εταιρεία τον φόνο ενός ανθρώπου από υπαλλήλους της. Κάτι που συνέβη, δηλαδή, ερήμην της, άθελά της. Ενα ατύχημα. Ενα «περιστατικό». Για το οποίο, όπως τονίστηκε στην ανακοίνωση που διαβάστηκε στους επιβάτες, δεν έχει καμιά ευθύνη το πλοίο, εξού και ο καπετάνιος διέταξε να ξεκινήσει το δρομολόγιό του κανονικά. Οι λέξεις «συμβάν» και «περιστατικό» κρίθηκαν τόσο επιτυχημένες, προφανώς ύστερα από συνεννόηση με δικηγόρους, ώστε επαναλήφθηκαν και στην ανακοίνωση των 29 λέξεων που εκδόθηκε αργότερα από την εταιρεία. Εδώ προστέθηκε και το επίθετο «τραγικό». Μα γιατί; Χύθηκε αίμα;

Ατυχος. Ετσι χαρακτηρίστηκε ο Αντώνης Καρυώτης στα πρώτα ρεπορτάζ. Εφτασε καθυστερημένος, πήδηξε στον καταπέλτη ενώ είχε αρχίσει να σηκώνεται, δεν τα κατάφερε κι έπεσε στη θάλασσα. Μα κι αυτός ο χριστιανός, τελευταία στιγμή; Χωρίς τα βίντεο, έτσι θα έκλεινε το θέμα.

Φιλήσυχος. Αυτό το επίθετο χρησιμοποίησε ο δήμαρχος Αγίου Νικολάου Λασιθίου για το θύμα, προσθέτοντας ότι δεν είχε προκαλέσει ποτέ πρόβλημα στην περιοχή. Τι περίεργο! Αυτά τα λένε συνήθως οι γείτονες ανθρώπων που συλλαμβάνονται για διάπραξη σοβαρών εγκλημάτων: «Μένω έκπληκτος, δεν είχε δώσει δικαίωμα». Να λοιπόν που η ίδια έκφραση κολλάει και για το θύμα ενός σοβαρού εγκλήματος. «Δεν είχε προκαλέσει πρόβλημα, κι όμως τον πέταξαν στη θάλασσα και τον έπνιξαν». Ε, είναι άδικο.

Μεροκάματο. Εκτός από αυτούς που θρηνούν τον «αδικοχαμένο», είπε σε φιλοσοφική διάθεση ο υπουργός Ναυτιλίας Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, θρηνούν και οι συγγενείς «εκείνων που πήγαν να κάνουν τη δουλειά τους, να φέρουν ένα μεροκάματο και βρέθηκαν κατηγορούμενοι για δολοφονία». Πώς τα φέρνει έτσι η ζωή, ε; Ξεκινάς το πρωί για να βγάλεις το ψωμί σου και καταλήγεις το βράδυ με χειροπέδες. Είσαι ένας ευυπόληπτος πολίτης και αρκεί μια κακιά στιγμή για να σε καταστρέψει. Ρε, μήπως τους προκάλεσε ο αδικοχαμένος; Μήπως έκανε καμιά άσεμνη χειρονομία; Και, στο κάτω – κάτω, ήξεραν τα μέλη του πληρώματος ότι δεν πρέπει να πετούν ανθρώπους στη θάλασσα; Τους το είπε κανείς;

Μοναξιά. Απ’ όλα τα αισθήματα που είχαν κατακλύσει τον Αντώνη στα τελευταία λεπτά της ζωής του (αδυναμία, οργή, άγχος, απελπισία, θλίψη, έκπληξη, πείσμα, αγωνία), αυτό θα πρέπει να ήταν το ισχυρότερο. Ηταν μόνος απέναντι στους ενσαρκωτές ενός μικρού, καθημερινού φασισμού. Περίμενε να του δώσουν ένα χέρι και να τον βοηθήσουν να ανέβει και είδε να τον σπρώχνουν και να τον αναγκάζουν να πέσει. Ηλπιζε, έστω και για δέκατα του δευτερολέπτου, ότι κάποιος θα τον τραβούσε από το νερό, και συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχε κανείς.

Ευθύνη. Είναι ατομική, βαραίνει μόνο τους δράστες και τους συνενόχους τους, ή είναι συλλογική; Φταίνε μόνο αυτοί που έπνιξαν έναν ανυπεράσπιστο άνθρωπο ή κι εκείνοι που σιωπούν, γυρίζουν αλλού το κεφάλι, αδιαφορούν; ΄Η αλλιώς: πόσο γρήγορα θα ξεχάσουμε τον Αντώνη;