Κοινοτοπία της βαναυσότητας

Η εικόνα του 36χρονου Αντώνη να σπρώχνεται στη θάλασσα είναι γροθιά στο στομάχι: ένας επιβάτης πληρώνει με τη ζωή του, γιατί άργησε να ανέβει στο πλοίο της γραμμής. Η έγκαιρη αναχώρηση του «Blue Horizon» κρίθηκε πιο σημαντική από μια ανθρώπινη ζωή. Τι λέει αυτό για τους θύτες, τι λέει για όσους προσπάθησαν να βρουν δικαιολογίες; Ολο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια γινόμαστε μάρτυρες της κοινοτοπίας της βαναυσότητας, η οποία καταδικάζεται μόνο εκ των υστέρων.

Μπροστά στα μάτια μας, στα βίντεο που είδαν το φως της δημοσιότητας από το λιμάνι και αποδεικνύουν τη φρικαλεότητα με την οποία φέρθηκαν οι υπάλληλοι του πλοίου, ξεδιπλώνεται μια κοινωνία που γίνεται όλο και περισσότερο κυνική. Πριν από τους άγραφους νόμους των ναυτικών και τα πρωτόκολλα ασφαλείας που δεν τηρήθηκαν, στον Πειραιά την Τρίτη το βράδυ χάθηκαν, μαζί με τη ζωή ενός επιβάτη, τα αντανακλαστικά της ανθρωπιάς. Με έναν πνιγμό που δεν θα έπρεπε να έχει συμβεί, ο οποίος δεν εδράζεται στις συνθήκες, αλλά στην ανοχή στη βία, στην έλλειψη υψηλών προσδοκιών, στην προτεραιοποίηση της λεγόμενης «εύρυθμης λειτουργίας» με κάθε κόστος, στη συνήθεια της επιβίωσης.

Μπορούμε καλύτερα. Φάνηκε στις κραυγές των επιβατών, που ζητούσαν επίμονα κάποιος να σώσει τον Αντώνη, αποδείχθηκε στα τηλέφωνα που έγιναν επιτόπου στις αρμόδιες Αρχές. Μικρές χαραμάδες αισιοδοξίας, για να μην πιστέψουμε πως τα φαινόμενα κατάπτωσης είναι νομοτέλεια.