Αποχαιρετιστήριο δώρο;

Κάτι δεν πάει καλά με τον Στέφανο Κασσελάκη. Ακριβέστερα, πολλά είναι εκείνα που δεν πάνε καλά στην περίπτωσή του, εκείνα δηλαδή που δεν πείθουν για την αυθεντικότητά του. Ενα όμως είναι το μεγαλύτερο και είναι το εξής: Τι σχέση μπορεί να έχει αυτός, ένας ωραίος, γυμνασμένος, καλοσπουδαγμένος, πλούσιος και κοσμοπολίτης νέος με τη μίζερη και φθονερή Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ; Και πώς είναι δυνατόν να αποτελεί αυτός την επιλογή του Πολάκη, που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον εκεί μέσα εκπροσωπεί αυτό το είδος της Αριστεράς; Πώς ταιριάζει η ροζ γραβάτα του (Ferragamo, κατά πάσα πιθανότητα) με την μπαγιάτικη τυρίλα που αναδίδει το ταγάρι του ΣΥΡΙΖΑ;

Σε τελευταία ανάλυση, η ανανέωση την οποία ευαγγελίζεται ο Κασσελάκης θα ταίριαζε πολύ περισσότερο με το ΠΑΣΟΚ, που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει τον χώρο της Κεντροαριστεράς, παρά με την καταθλιπτική ιδεοληψία του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτος το επεσήμανε, πολύ εύστοχα, ο Αριστείδης Μπαλτάς ότι οι θέσεις του κύριου Κασσελάκη τείνουν μάλλον προς τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε μια παραλλαγή του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, όπως είναι σήμερα, δηλαδή πολυδιασπασμένο, άναρχο και ελαφρώς ασυνάρτητο. Ευκολότερα μπορώ να φανταστώ το ΠΑΣΟΚ να εξελίσσεται προς την κατεύθυνση που δείχνει ο Κασσελάκης παρά τον ΣΥΡΙΖΑ, στον πυρήνα του οποίου συντηρείται η θρησκεία του μαρξισμού.

Εν πάση περιπτώσει, απάντηση στο κύριο ερώτημα περί την υποψηφιότητα Κασσελάκη δεν έχω. Ισως η φαντασία μου δεν επαρκεί για να συλλάβει έναν τέτοιο νεωτερισμό -κάτι που καθόλου δεν θα απέκλεια. Ισως πάλι οι πολιτικές επιλογές του Κασσελάκη να είναι προϊόντα των βιωμάτων του, του ψυχισμού του, αυτού που λέμε «εσωτερικός κόσμος», με τον οποίο δεν τολμώ να καταπιαστώ ως μη ειδικός. Ισως η Αριστερά να είναι ο δικός του τρόπος για να αντιμετωπίσει την κατάθλιψη. Ειλικρινά, δεν ξέρω. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και το μόνο βέβαιο είναι ότι ο κύριος Κασσελάκης είναι περίπλοκη περίπτωση.

Τέλος, για να μην αφήσω έξω ούτε την ακραία εκδοχή, δεν θα απέκλεια ο Στέφανος Κασσελάκης να είναι η εκδίκηση του Πολάκη στον ΣΥΡΙΖΑ. Θυμίζω ότι αυτός τον έφερε στο κόμμα, κάτι που ο υποψήφιος πρόεδρος δεν παραλείπει να το αναγνωρίζει ευγνωμόνως. Εκδικητικός είναι ο Πολάκης και, επιπλέον, στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πια αποσυνάγωγος – κοινώς, τον έχουν στην απέξω. Εξελέγη με το ζόρι, έχασε την προνομιακή μεταχείριση που απολάμβανε επί Τσίπρα και κανείς πια δεν το θέλει ως σύμμαχο. Μάλιστα η Εφη Αχτσιόγλου, η επικρατέστερη διάδοχος του απελθόντος, υπαινίχθηκε ότι ο Πολάκης είναι περίπου υποψήφιος προς διαγραφή. Δεν τον κατονόμασε μεν, όλοι όμως καταλάβαμε. Εν ολίγοις, το άστρο του βαίνει προς τη δύση του και ο Πολάκης οπωσδήποτε το αντιλαμβάνεται καλύτερα απ’ όλους, διότι βλάκας δεν είναι. Η υποψηφιότητα Κασσελάκη μπορεί να είναι, λοιπόν, το αποχαιρετιστήριο δώρο του Πολάκη, για να τους κάνει μαλλιά κουβάρια. Και, μέχρι στιγμής, φαίνεται να τα έχει καταφέρει.

Ως προς την αυθεντικότητα, πάντως, της περίπτωσης Κασσελάκη, οι σοβαρότερες υποψίες, κατά την κρίση μου, εγείρονται από τον χειρισμό της υπόθεσης γύρω από την αστυνομική προστασία του. Θυμίζω ότι, εξαιτίας των άπειρων ομοφοβικών απειλών που δέχθηκε, ο Κασσελάκης αιτήθηκε αστυνομική προστασία, η οποία και του παραχωρήθηκε. Οταν όμως το γεγονός ήλθε στη δημοσιότητα, ο υποψήφιος αμέσως παραιτήθηκε της προστασίας. Για έναν άνθρωπο τόσο έξυπνο όσο υποδηλώνουν τα εντυπωσιακά προσόντα του (και η αυτοπεποίθησή του), ο χειρισμός αυτός ήταν λάθος – το είδος του λάθους μάλιστα που είναι χειρότερο από το έγκλημα, σύμφωνα με την ιεράρχηση του Ταλεϋράνδου. Διότι οι λόγοι για τους οποίους αιτείται κάποιος αστυνομική προστασία είτε είναι πραγματικοί είτε δεν είναι. Εφόσον στην περίπτωσή του οι λόγοι είναι πραγματικοί, τότε γιατί παραιτείται; Είναι σαν να παραδέχεται ότι δεν ισχύουν! Και, τέλος πάντων, όταν η προστασία παρέχεται χωρίς δημοσιότητα είναι ευπρόσδεκτη, αλλά όταν δημοσιοποιείται δεν είναι;
Μιλάει πολύ για διαφάνεια ο υποψήφιος, αλλά δεν την υποστηρίζει με τη στάση του.