Μία λύση για {LF}τις ελλείψεις εργατικού δυναμικού

Η εξαφάνιση 565.000 μεγαλύτερων σε ηλικία κυρίως ατόμων από το εργατικό δυναμικό του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν μία από τις προβληματικές επιπτώσεις του Covid. Για τους περισσότερους ανθρώπους, η εργασία είναι ένα από τα πράγματα που δίνει στη ζωή τους σχήμα και νόημα – καθώς και τους παρέχει εισόδημα. Για έναν τόσο μεγάλο αριθμό ατόμων που δεν χρειάζεται να εργάζονται, υποδηλώνει επίσης αυξανόμενη ανισότητα γενεών. Σε άλλες χώρες, τα επίπεδα απασχόλησης ανέκαμψαν πιο γρήγορα στα προ του 2020 επίπεδα. Ομως, ενώ τα στοιχεία των τελευταίων μηνών υποδεικνύουν μια αντιστροφή αυτής της τάσης – και την άνοδο της «αποσυνταξιοδότησης» – δεν υπάρχει χώρος για εφησυχασμό.

Οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες που στοχεύουν στην αντιμετώπιση του ζητήματος έχουν επιτύχει ελάχιστα. Τον Μάρτιο, το υπουργείο Οικονομικών σκέφτηκε την ιδέα των «επιστροφών» – μια παραλλαγή των μαθητειών που στοχεύουν στην παρότρυνση των πιο ώριμων ανθρώπων να επιστρέψουν στους χώρους εργασίας. Αλλά στην πραγματικότητα αυτό δεν ισοδυναμούσε με κάτι περισσότερο από μια νέα ετικέτα για την υπάρχουσα εκπαίδευση. Εν τω μεταξύ, λιγότεροι από ένας στους 20 συμμετέχοντες στα κυβερνητικά «σχολεία δεξιοτήτων» – σύντομες σειρές μαθημάτων υπό τη διεύθυνση εργοδοτών που στοχεύουν στην εκπαίδευση των ατόμων που αναζητούν εργασία στην περιοχή τους – είναι ηλικίας άνω των 55 ετών.

Η συνολική εικόνα είναι πολύπλοκη. Αρχικά θεωρήθηκε ότι ένας σημαντικός αριθμός ατόμων ηλικίας 50+ είχαν σταματήσει να εργάζονται οικειοθελώς. Πολλοί από εκείνους ηλικίας άνω των 60 ετών που περιέγραψαν τους εαυτούς τους ως οικονομικά ανενεργούς – ούτε εργάζονταν ούτε αναζητούσαν εργασία – κατείχαν σπίτια τους και πίστευαν ότι μπορούσαν να ζήσουν άνετα με συντάξεις ή άλλες αποταμιεύσεις. Ωστόσο, η έρευνα αποκάλυψε επίσης ότι ένας σημαντικός αριθμός εκείνων που εγκατέλειψαν την εργασία τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, με μειωμένες δαπάνες για τρόφιμα και χαμηλότερη ευημερία.

Οι περιγραφές της επιστροφής στην εργασία ποικίλλουν επίσης. Κάποιοι το έκαναν επειδή πάλευαν με το αυξανόμενο κόστος ζωής. Αλλοι διαπίστωσαν ότι τους έλειπε η παρέα των συναδέλφων, ήθελαν να συνεισφέρουν στα οικονομικά της οικογένειας ή χρειάζονταν «έναν σκοπό στη ζωή».

Το 26,5% των ενηλίκων ηλικίας 50 έως 64 ετών που είναι οικονομικά ανενεργοί εξακολουθεί να είναι πολύ υψηλό. Η αύξηση των επιπέδων απασχόλησης μπορεί να θεωρηθεί ως μέρος μιας καθυστερημένης επιστροφής στην κανονικότητα. Ωστόσο, η συνύπαρξη υψηλών επιπέδων οικονομικής αδράνειας με βασικές ελλείψεις εργαζομένων σε ζωτικούς τομείς όπως η διδασκαλία παραμένει εξαιρετικά προβληματική και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με πολιτικές επιστροφής στην εργασία.