Κλάφ’ τα, Χαράλαμπε

Με 1.200.000 στρέμματα καμένα, με δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, εστίες πυρκαγιών ανά την επικράτεια και, τέλος, με τον (ούτως ή άλλως ελλιπή) κρατικό μηχανισμό εξουθενωμένο από τη διαρκή προσπάθεια, υποθέτω ότι η κυβέρνηση θα τρέμει την ώρα και τη στιγμή που θα παρουσιαστούν οι δημοσκοπήσεις του Σεπτεμβρίου. Η απογοήτευση είναι διάχυτη στην κοινωνία και ασφαλώς χρεώνεται στην κυβέρνηση. Αν αυτό συμβαίνει δικαίως ή αδίκως, είναι ένα ωραίο θέμα προς εξέταση, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτός είναι ο κανόνας στις δημοκρατίες: η αναποτελεσματικότητα να λογίζεται ως ανικανότητα. Τέτοια είναι η ανθρώπινη φύση, άλλωστε. Μπροστά σε μια καταστροφή ασύλληπτου μεγέθους, οπωσδήποτε πρέπει κάποιος να φταίει, ειδάλλως καταρρέει η κρατούσα ψευδαίσθηση ότι ο άνθρωπος είναι κύριος της μοίρας του. Για τον σκοπό αυτό, σε άλλες εποχές, υπήρχε ο αποδιοπομπαίος τράγος· σήμερα, έχουμε τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις σε αυτό τον ρόλο.

Εντούτοις, υπάρχουν δύο στοιχεία παρήγορα για την κυβέρνηση. Το πρώτο είναι η παντελής απουσία αντιπολίτευσης. Δεν είναι απλώς ότι η αντιπολίτευση δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις περιστάσεις, αλλά κάτι πολύ χειρότερο: δεν υπάρχει αντιπολίτευση! Οσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, η κατάσταση αυτή είναι φυσιολογική, δεδομένου ότι αυτοί βρίσκονται σε τροχιά συρρίκνωσης, αν όχι διάλυσης. Ομως η μακαριότητα της αδράνειας που επικρατεί  στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ προξενεί κατάπληξη. Ο Νίκος ο Ανδρουλάκης μού δίνει την εντύπωση ότι πολιτεύεται ακολουθώντας το επικούρειο παράγγελμα «λάθε βιώσας». Υπάρχουν φορές, που νομίζω ότι ακόμη και ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος (για να χρησιμοποιήσω ένα ακραίο στη γελοιότητά του παράδειγμα) θα είχε πιο ενδιαφέρουσα παρουσία ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, διότι τουλάχιστον θα μας προσέφερε ψυχαγωγία, ενώ ο «κραταιός» είναι ανύπαρκτος. Δεν είναι συμπτωματικό γεγονός η φυγόκεντρη τάση που παρατηρείται εσχάτως στα στελέχη της αυτοδιοίκησης του ΠΑΣΟΚ. Αρκετοί είναι εκείνοι, οι οποίοι, εφόσον δεν ανήκουν στον κύκλο των φίλων του προέδρου, προτιμούν να θέσουν υποψηφιότητα με δεξιούς η κεντροδεξιούς σχηματισμούς, επειδή δεν έχουν άλλον τρόπο να διατηρήσουν την όποια επιρροή τους στην τοπική κοινωνία.

Το δεύτερο παρήγορο στοιχείο για την κυβέρνηση είναι ότι η συμφορά τη βρίσκει στην αρχή της θητείας της, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει ο χρόνος να αναταχθεί η κατάσταση. Υπάρχει χρόνος, δηλαδή, για να εκπονηθεί ένα νέο, πληρέστερο υπόδειγμα πολιτικής προστασίας, που θα βασίζεται σε νέα μέσα (π.χ., ιδιωτική εκμετάλλευση δασών και αξιοποίηση του Στρατού για τις αποψιλώσεις και τη φύλαξη δασών). Αυτό όμως προσκρούει στο αιώνιο πρόβλημα των πεπερασμένων πόρων. Ποιος θα τα κάνει αυτά, ο Κικίλιας; Εδώ χρειάζονται τέσσερις Μητσοτάκηδες κι εμείς έχουμε μόνο έναν! Επιπροσθέτως, το όποιο νέο υπόδειγμα πολιτικής προστασίας πρέπει να βασίζεται υποχρεωτικά σε μηχανισμούς του κράτους οι οποίοι πάσχουν σοβαρά. Δεν μπορώ να φανταστώ σοβαρή πολιτική προστασία χωρίς πραγματική τιμωρία για τους εμπρηστές, τους προβοκάτορες, τους μ@λ@κες και όποιους άλλους, εν πάση περιπτώσει, συνιστούν αυτό που λέμε «ανθρώπινο παράγοντα». Αλλά με ποια Αστυνομία και με ποια Δικαιοσύνη μπορεί να γίνει αυτό;

Συγχωρήστε μου τη μαυρίλα Σαββατιάτικα, αλλά δεν μπορώ να κοροϊδεύω ούτε τον εαυτό μου ούτε εσάς που μου κάνετε την τιμή να διαβάζετε τις απόψεις μου. Ας ελπίσουμε… Σε τι; Δεν ξέρω…

ΤΟ ΤΣΙΠΑΚΙ

Μια ερώτηση για τους βουλευτές που μελετούν εμβριθώς τις «ιδιόχειρες επιστολές του Ιησού μας» (τα λόγια του αρχηγού τους…), ενώ την ίδια ώρα αρνούνται τις νέες ταυτότητες με το τσιπάκι. Γνωρίζουν ότι οι νέες βουλευτικές ταυτότητες που παρέλαβαν, με τις οποίες ψηφίζουν ηλεκτρονικά στη Βουλή, διαθέτουν και αυτές τσιπάκι; Αν δεν το γνωρίζουν, ας τις επιστρέψουν. Μαζί με τις τραπεζικές κάρτες τους και το κινητό τους, εννοείται…