Η ζωή χωρίς τον Γιάννη…

Ολοι το γνώριζαν. Από την αρχή. Κι ας κρύβονταν πίσω από το δάχτυλό τους. Σταδιακά, άρχισαν να ομολογούν το αυτονόητο: πως δηλαδή ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν θα δώσει το «παρών» στο Μουντομπάσκετ. Μία ακόμη απώλεια. Ενα αγκάθι παραπάνω που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει ο Δημήτρης Ιτούδης. Υπήρξε και το «όχι» των Σλούκα – Καλάθη – Ντόρσεϊ. Παικτών που, μόλις έναν χρόνο πίσω, υπήρξαν στυλοβάτες της εθνικής ομάδας στο Ευρωμπάσκετ. Αν προσθέσουμε και τις απουσίες των Κώστα Αντετοκούνμπο και Αγραβάνη, διαπιστώνουμε πως η άλλοτε πρωταθλήτρια Ευρώπης πάει με εμφανείς απουσίες τόσο στους λεγόμενους παίκτες – αστέρες, όσο και στο βάθος του πάγκου της. Θα αντέξει; Ιδού το πρώτο και προφανώς το κύριο ερώτημα! Να «κατεβαίνεις» στο παρκέ χωρίς έναν παίκτη, εν προκειμένω τον Γιάννη, που θα ήταν μέσα σε κάθε πεντάδα και ο καταλύτης σου;

Κατ’ αναλογία και έχοντας ξανά στη μνήμη ένεκα των πρόσφατων βραβεύσεων τον Νίκο Γκάλη, η εθνική ομάδα δεν θα… πήγαινε πουθενά στο παρελθόν σε περίπτωση που απουσίαζε ο Γκάνγκστερ. Τώρα;

Αν κάποιος θέλει να είναι ειλικρινής, αντιλαμβάνεται πως άλλη ήταν η επίδραση του Νικ στην ομάδα κατά την περίοδο της πλήρους ακμής της. Ο Αντετοκούνμπο δίνει πολλά, μέσα και έξω από τα παρκέ, σίγουρα όμως η «έκρηξη» ακόμη αναζητείται. Πολύ απλά, επειδή μάλλον είναι εντελώς διαφορετικό το μπάσκετ στον κόσμο του ΝΒΑ με αυτό που παίζεται στις διοργανώσεις εκτός των ΗΠΑ. Ας είμαστε εγκρατείς και ψύχραιμοι στις προβλέψεις μας. Δεν χρειάζεται να κρίνουμε από τα φιλικά της προετοιμασίας – τουλάχιστον όχι αποκλειστικά από αυτά. Γιατί δεν έχουμε το σύνολο που μπορεί κάθε φορά να ενθουσιάζει, όπως συνέβη στο εκτός έδρας ματς με τη Σλοβενία του «πολύ» Ντόντσιτς, αλλά ούτε και να κάνουμε τα εύκολα δύσκολα, κάτι που φάνηκε στα πρόσφατα ραντεβού.

Ενα άλλο ερώτημα που ίσως αχνοφαίνεται στον ορίζοντα; Εμπνέει και πόσο ο Ιτούδης; Θα παίξουν (και) γι’ αυτόν οι παίκτες με εκείνο το πάθος που θα έβγαζαν για τον προπονητή τους, ας πούμε, πέρυσι το καλοκαίρι; Αγωνιστικά μιλώντας, το στοίχημα θα είναι να καλύψει καλά τις θέσεις των ψηλών. Δεν μιλάμε για την ανάγκη να βρεθεί ο σκόρερ ούτε για το να δώσει πολλά ο νατουραλιζέ Γουόκαπ. Το βλέπουμε ήδη. Γνωστά αυτά. Αλλά πώς θα «γεμίσει» η ρακέτα. Φτάνει ο Παπαγιάννης; Θα… ανέβει σε θέση σέντερ ο επανακάμψας και εξαιρετικός έως τώρα Μήτογλου; Τι τρικ θα δούμε από τον κόουτς απέναντι σε δυνατά κορμιά; Λύσεις σε εξισώσεις ασφαλώς δύσκολες. Αλλά για τα δύσκολα δεν είναι ο εκάστοτε κόουτς που θέλει να βρίσκεται στον αφρό και μπροστά του έχει το στοίχημα της (αγωνιστικής) επιβίωσης σε τέτοια υψηλού επιπέδου διοργάνωση;