Ποιος ενδιαφέρεται;

Στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν εσωκομματικές εκλογές. Ε και; Δεν φαίνεται να παθιάζεται κανείς. Ακόμη και τα media, μοιάζει να καλύπτουν το θέμα από υποχρέωση. Για να λέμε την αλήθεια βέβαια, και όταν το 2015 η ηττημένη ΝΔ οργάνωσε κάλπες για εκλογή αρχηγού, δεν είχε καταφέρει να γίνει πρώτο θέμα. Χρειάστηκε το φιάσκο που οδήγησε στην ακύρωση της πρώτης ψηφοφορίας (το θυμάστε;) και η έκπληξη  Μητσοτάκη στον πρώτο γύρο, για να ανάψουν τα αίματα και να κερδηθεί το ενδιαφέρον της κοινωνίας.

Αρα, ίσως και να είναι λογικό ότι δεν ασχολούμαστε και πολύ με τα του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα αυγουστιάτικα. Αλλά μήπως είναι και κάτι άλλο; Μήπως αφορά μόνο τους αφοσιωμένους οπαδούς το ποια θα είναι η επόμενη μέρα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Αν αυτό ισχύει, τότε το πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλο. Γιατί αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία δεν τον βλέπει πια ως  πρόταση εξουσίας για το μέλλον.

Ενα πολιτικό κόμμα για να διεκδικήσει στα σοβαρά την εξουσία πρέπει πρώτα από όλα να μπορεί να ακούει την κοινωνία. Και αυτό δεν γίνεται με συζητήσεις στα συνέδρια και στις διασκέψεις, όπου οι συμμετέχοντες μεταφέρουν αυτό που οι ίδιοι ορίζουν ως άποψη όσων εκπροσωπούν. Στην εποχή μας αυτό γίνεται με επαγγελματική ερευνητική δουλειά. Ομολογώ ότι δεν πίστευα ότι ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ θα έδειχνε τέτοια αδυναμία να αντιληφθεί τις κοινωνικές διεργασίες. Αυτό όμως φάνηκε από την προεκλογική εκστρατεία που έκανε αλλά και από την έκπληξη των στελεχών του για το αποτέλεσμα. Αρα, είτε δεν είχε οργανωμένο σύστημα παρακολούθησης των τάσεων της κοινής γνώμης και δεν ανέθετε τη διεξαγωγή ποιοτικών ερευνών για να τεστάρει την απήχηση των θέσεών του είτε δεν είχε ανθρώπους που ήταν σε θέση να ερμηνεύσουν τα ευρήματα των ερευνών. Σε κάθε περίπτωση, έχασε την επαφή με τους πολίτες.

Και τώρα τι γίνεται; Αν η μάχη των υποψηφίων περιοριστεί σε μια αντιπαράθεση για την ιδεολογική ταυτότητα και τα οργανωτικά του κόμματος, η κοινωνία θα αδιαφορήσει και ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποκτήσει ακόμη πιο έντονα την εικόνα ενός κόμματος που δεν απευθύνεται πια σε ευρύτερα στρώματα. Σκέφτομαι ότι υπάρχουν δύο τρόποι να καταφέρουν οι υποψήφιοι να ξεφύγουν από αυτή την παγίδα. Ο ένας είναι να εξετάσουν το ενδεχόμενο να ανοίξει η διαδικασία εκλογής αρχηγού σε όσους θέλουν να εγγραφούν ως μέλη ή φίλοι ακόμη και ανήμερα της εκλογής (όπως συμβαίνει στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ). Αυτό αυτόματα δείχνει ότι το κόμμα δεν φοβάται να συναντήσει την κοινωνία. Και ο δεύτερος τρόπος είναι να δούμε μια εκστρατεία επικεντρωμένη στα προβλήματα της χώρας. Χρειάζεται ένα άλμα από την εσωστρέφεια και την ιδεολογική συζήτηση προς τα ζητήματα που ιεραρχεί ο κόσμος ως σημαντικά.

Ο υποψήφιος που θα μιλήσει για τους τρόπους μείωσης των ανισοτήτων, που θα έχει ενδιαφέρουσες προτάσεις για την υγεία και την ακρίβεια, για την επόμενη μέρα στα ελληνοτουρκικά, για το μοντέλο τουρισμού που χρειαζόμαστε, θα έχει ελπίδα, αν εκλεγεί, να κερδίσει το ενδιαφέρον ευρύτερων στρωμάτων. Διαφορετικά, όποιος και να είναι ο επόμενος αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, θα έχει απλώς να διαχειριστεί ένα κόμμα λίγων πιστών…

Ο Χάρης Γούλιος είναι επικοινωνιολόγος,
διευθυντής Marketing του MEGA