Ενα βράδυ στη Θεσσαλονίκη

Εκλεισε το ντους και βγήκε από το μπάνιο χαμογελαστός και κεφάτος. Η Λέλα Χορτάτζη είχε συμφωνήσει τελικά να βγουν το βράδυ. Κι αυτός ξετρελάθηκε επειδή τη γοήτευσε. Ούτε η πρώτη φορά ήταν, ούτε βέβαια η τελευταία, σκεφτόταν καθώς στερέωνε την πετσέτα στους γοφούς.

Η αναπάντεχη αίτηση διαζυγίου που υπέβαλε η γυναίκα του τον τάραξε περισσότερο από όσο ήθελε να παραδεχτεί. Εφτασε στο σημείο να αμφιβάλλει για τον εαυτό του, ενώ στην πραγματικότητα η κίνησή της τον απάλλαξε από ένα βάρος. Αλλωστε ο γάμος μου με την Μπιάνκα εδώ και μερικά χρόνια πάει από το κακό στο χειρότερο, αναλογίστηκε καθώς περιεργαζόταν το είδωλό του στον καθρέφτη.

«Μάλιστα», μουρμούρισε ικανοποιημένος εξετάζοντας το γυμνασμένο του σώμα. Εσφιξε τους μυς, γύρισε προφίλ κι άφησε την πετσέτα να πέσει. Στα πενήντα εφτά και ο Φαίδων Δούκας είχε σώμα τριανταπεντάρη. Χαλάλι τα λεφτά που έδινε στον γυμναστή του. Εβγαλε ένα μαύρο μποξεράκι από το συρτάρι κι άρχισε να εξετάζει τα κουστούμια που κρέμονταν στην ντουλάπα. Διάλεξε ένα μπεζ λινό κι ένα εκρού μεταξωτό πουκάμισο. Τα άπλωσε στο κρεβάτι και τα κοίταξε. Κάτι πιο νεανικό; Ενα μαύρο πόλο t-shirt, ίσως; Οχι. Θα έσκαγε από τη ζέστη. Βέβαια, στο σαλόνι του ξενοδοχείου «Ηλέκτρα» είχε κλιματιστικό. Λογάριαζε να μείνουν κανένα τέταρτο στη δεξίωση του Σ.Β.Ε. Μετά θα πήγαιναν στο «Clochard» για φαγητό. Υστερα ένα ρομαντικό ποτό επάνω, στο δώμα. Η Μπιάνκα το είχε μετατρέψει σε μπαρ. Ηταν εξαιρετική η θέα προς τον κόλπο της Θεσσαλονίκης από την ταράτσα. Από τον Λευκό Πύργο ως το λιμάνι. Οχι, δεν χρειαζόταν άλλες φιοριτούρες η βραδινή έξοδος, αποφάσισε αυτάρεσκα, και φόρεσε το πουκάμισο.

Ηταν καταξιωμένος επιχειρηματίας. Εστω και μεσήλικος, χαμογέλασε. Ηταν κληρονόμος διαφόρων ακινήτων, στο κέντρο της πόλης, και σημαντικής κτηματικής περιουσίας στη Χαλκιδική. Μόλις ο τουρισμός έγινε η «βαριά βιομηχανία» της χώρας, ο Παύλος Δούκας άρπαξε την ευκαιρία. Ξεκίνησε μετατρέποντας τα διαμερίσματα αναλόγως, άλλα σε φοιτητικά και άλλα σε Airbnb, ενώ τα παραθαλάσσια χωράφια τα αξιοποίησε κατασκευάζοντας μπανγκαλόου με πισίνα. Δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα ο δρόμος των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων. Τα κατάφερε ωστόσο. Μάλιστα, με την τελευταία συμφωνία διευρύνονταν απεριόριστα οι δυνατότητές του.

Αντικατέστησε το Rolex με ένα παλιό μηχανικό Breguet που έβγαλε από το συρτάρι του κομοδίνου. Του το είχε κάνει δώρο η Μπιάνκα. Στα χρόνια του έρωτα. Οταν δούλευε ακόμη ως διερμηνέας στον Ο.Η.Ε., στη Γενεύη. Το κούρδισε. Εννιά παρά τέταρτο. Επρεπε να βιαστεί. Ισορρόπησε στο ένα πόδι για να βάλει το παντελόνι.

Δεν θυμόταν πότε άρχισαν οι περιπετειούλες. Ισως όταν έφυγε ο γιος τους στην Αμερική. Αλλά ούτε της Μπιάνκας η συμπεριφορά έμεινε άμεμπτη. Αφηρημάδες, λουλούδια, ποιήματα, σημειώματα, αναπάντητες κλήσεις. Ενδεικτικά ψιλοπράγματα κάποιου αναθερμασμένου νεανικού έρωτα, υπέθεσε. Με τον καιρό, έφτασαν να κρατούν τα προσχήματα μόνο. Με ευλάβεια και οι δύο, όφειλε να ομολογήσει.

Ας ήταν ειλικρινής με τον εαυτό του. Θίχτηκε επειδή η κίνησή της ήταν απρόσμενη. Δεν του είχε περάσει από το νου ότι θα ζητούσε διαζύγιο. Οταν παραιτήθηκε η γυναίκα του από τον Ο.Η.Ε., το έριξε στα φιλανθρωπικά γκαλά. Και όταν αποφάσισε να μείνει στην Αμερική ο γιoς τους, εκείνη ζήτησε να ασχοληθεί με τις επιχειρήσεις. Της ανέθεσε τα διαμερίσματα. Φοιτητικά και Airbnb. Ηταν μπελάς πια για αυτόν. Οφειλε να παραδεχτεί ότι η Μπιάνκα τα κατάφερε αναπάντεχα καλά. Συνεργαζόταν μάλιστα μ’ ένα ταξιδιωτικό γραφείο στο Λονδίνο, όπου και βρισκόταν τώρα. Κούμπωσε το πουκάμισο και το έσπρωξε με φούρια στο παντελόνι. Παρατήρησε ότι το κουμπί στη μέση τον έσφιγγε λίγο. Είχε πολλά επαγγελματικά γεύματα τελευταία. Τέρμα τα επιδόρπια, μονολόγησε εκνευρισμένος.

Αυτός που προέβλεπε δέκα κινήσεις μπροστά, τις αντιδράσεις των αντιπάλων του στις επιχειρήσεις, δεν αντιλήφθηκε τι συνέβαινε στο σπιτικό του. Επρεπε να το είχε ψυλλιαστεί όταν η Μπιάνκα εισήγαγε κωδικό για την πρόσβαση στα δεδομένα του κομπιούτερ της. Τη θεωρούσε του χεριού του και την είχε υποτιμήσει. Λάθος. Κι αυτός σκεφτόταν συχνά το διαζύγιο. Ειδικά όταν διέλυσε τη σχέση με τη γραμματέα του. Θυσία του φάνηκε εκείνη η απόφαση. Τότε οριστικοποιήθηκε η ρήξη με τη γυναίκα του. Αρχισε να βλέπει τα ψεγάδια της μόνο. Και ο γάμος του φάνηκε φυλακή.

Μπήκε στην αποθηκούλα όπου έβαζαν τα παπούτσια. Ολα καθαρά και γυαλισμένα. Διάλεξε τα άσπρα μοκασίνια. Χωρίς κάλτσες βέβαια. Αυγουστιάτικα, δεν φοράς κάλτσες. Μόνο αν είσαι γέρος ή έχεις σοβαρό επαγγελματικό ραντεβού. Τα φόρεσε και γύρισε στο μπάνιο. Ελιωσε λίγο αφρό στα δάχτυλα και τα πέρασε μέσα από τα γκρίζα μαλλιά. Τσαλάκωσε λίγο τη χωρίστρα σαν να είχε φυσήξει βραδινή αυγουστιάτικη αύρα. Καλά κρατιόταν. Για πόσο ακόμη; Για όσο, χαμογέλασε με ένα ίχνος ειρωνείας στον καθρέφτη. Πάντως η Λέλα Χορτάτζη τον θαύμαζε. Τι ανόητος που ήταν να αμφιβάλλει.

Οι δικηγόροι του θα φρόντιζαν για όλα. Ενα πολιτισμένο διαζύγιο. «Η κούραση ενός εικοσιπενταετούς γάμου», θα έλεγε λυπημένος, αν ρωτούσε κάποιος αδιάκριτος. «Συμφωνήσαμε με την Μπιάνκα ότι χρειαζόμαστε την ανεξαρτησία μας». Θα άφηνε αδιευκρίνιστο ποιος τη χρειαζόταν περισσότερο. Ισως ένα υπαινικτικό βλέμμα. Κατά περίπτωση. Δεν έπρεπε να πάρει δημοσιότητα το γεγονός. Θα αναστατωνόταν το παιδί. Θα οργίαζαν τα κουτσομπολιά. Κυρίως, θα τον έβλαπτε επαγγελματικά. Δεν μπλέκεις σε σκάνδαλα όταν συζητάς με επενδυτές. Α, μάλιστα. Γι’ αυτό επέλεξε αυτήν ειδικά τη στιγμή να ζητήσει διαζύγιο η Μπιάνκα. Ποιος ξέρει τι οικονομικές απαιτήσεις θα είχε; Θα ήταν γενναιόδωρος. Ως ένα σημείο. Τέλος πάντων. Θα τα έβρισκαν. Εννιά παρά τέταρτο. Ηταν έτοιμος. Οπου να ‘ναι θα έφτανε η Λέλα.

Βγήκε στο μπαλκόνι να κάνει ένα τσιγάρο. Σκοτεινή σάλευε μπροστά του η θάλασσα. Θάμπωνε τα φώτα της πόλης η υγρασία. Ευτυχώς που δεν φόρεσε το πόλο.

«Με έναν όρο», είχε δεχτεί την πρόσκληση του η Λέλα. «Να πάμε μαζί στη δεξίωση. Θα περάσω από το σπίτι να σε πάρω», είχε απαιτήσει. Καταλάβαινε το σκοπό της. Ηθελε να φτάσουν μαζί στη δεξίωση. Να κάνει είσοδο. Να δημοσιοποιήσει τη συνεργασία τους. Πονηρούλα, χαμογέλασε.

Την είχε παρατηρήσει στην παρουσίαση της διαφημιστικής καμπάνιας. Μια ζωηρή κοκκινομάλλα. Σαν ανοιξιάτικος ήλιος. Θελκτική και σπιρτόζα. Ηταν απαραίτητο να ξεκινήσει αμέσως η καμπάνια. Πριν από λίγες μέρες είχε κλείσει τη δουλειά κι είχε ήδη αρχίσει η μουρμούρα. Η είδηση της ανέγερσης ενός δωδεκαώροφου πεντάστερου ξενοδοχείου, που κάλυπτε 1.500 τ.μ. στο κέντρο της πόλης, ξύπνησε τάχα τη ναρκωμένη συνείδηση των κατοίκων.

Για την ώρα ήταν μεμονωμένες φωνές στα κοινωνικά δίκτυα. Ενα υπερμοντέρνο μεταλλικό θηρίο που περιφρονούσε την ιστορία της πόλης. Θα έσβηνε τα χνάρια του ιστορικού κέντρου. Θα δέσποζε πάνω από τον Λευκό Πύργο. Θα έκρυβε τα Κάστρα. Θα κατασπάραζε την Εκθεση. Θα πλάκωνε τη Χ.Α.Ν.Θ. Μια ξεδιάντροπη πρόκληση που θα αλλοίωνε οριστικά τη φυσιογνωμία της πόλης. Η Θεσσαλονίκη μεταμφιεσμένη σε Ντουμπάι, κορόιδευαν.

Μπούρδες. Οι ανταγωνιστές είχαν ανάψει το φιτίλι. Οι μεγάλοι που ορέγονταν τη συμφωνία. Οχι οι μικροξενοδόχοι. Γρήγορα θα φούντωνε η φωτιά. Αρχαιολόγοι, αρχιτέκτονες, πολιτιστικοί σύλλογοι, ιστορικοί, πολεοδόμοι, περιβαλλοντολόγοι, εστέτ, τρέχα γύρευε. Θα γενικευόταν η αντίδραση. Οχι πως τους φοβόταν. Είχε γερές πλάτες. Τις δημοτικές αρχές, το Υπουργείο, την Περιφέρεια. Αλλοι με το αζημίωτο. Αλλοι από πεποίθηση. Τριάντα εκατομμύρια ευρώ επένδυση στον Τουρισμό. Πρόοδος. Εκσυγχρονισμός. Ανάπτυξη. Εδώ δεν είχαν γλιτώσει ούτε τα «ερείπια» της οδού Βενιζέλου που καθυστέρησαν χρόνια τις εργασίες στο μετρό.

Αν άρχιζαν και τώρα τα προσκόμματα θα γίνονταν καπνός οι επενδυτές. Επρεπε να προλάβει. Να δημιουργήσει θετικό κλίμα για το ξενοδοχείο. Είχε ανάγκη από μια πετυχημένη καμπάνια. Αμέσως. Θα ακολουθούσαν κι άλλες δραστηριότητες αργότερα. Λόγου χάρη, ένα φιλανθρωπικό πρόγραμμα που θα πρόβαλλε την κοινωνική ευαισθησία της Εταιρείας του. Η διαφημιστική, με την οποία συνεργαζόταν συνήθως, τον απογοήτευσε. Τότε παρουσιάστηκε η Λέλα Χορτάτζη με τις προτάσεις της. Νεόκοπη διαφημιστική εταιρεία. Κανονικά θα δίσταζε να της αναθέσει τη δουλειά. Αλλά βιαζόταν, και άλλωστε τον είχε εντυπωσιάσει. Η Λέλα είχε πιάσει το νόημα. Σαν να διάβαζε το μυαλό του. Μοίραζε πειστικές υποσχέσεις πλούτου και μεγαλείου. Τόνιζε το λαμπρό μέλλον της πόλης. Μικρόνοες, κολλημένοι, αντιδραστικοί φαίνονταν οι πολέμιοι. Ο,τι πρέπει. Μπράβο της.

Την έφερε στο νου του. Νέα, όμορφη, ταλαντούχα, έξυπνη. Τον ερέθιζε. Θα την καθοδηγούσε στον κόσμο των επιχειρήσεων. Είχε φοβερές ιδέες αλλά δεν ήξερε τα κόλπα ακόμη. Κι αυτός θα ήταν ο Πυγμαλίων της. Να ένας ρόλος που θα τον βοηθούσε να ξεπεράσει γρήγορα την ενόχληση του διαζυγίου. Επαγγελματικές και ερωτικές συναντήσεις. Συναρπαστικό παιχνίδι. Αυτό χρειαζόταν.

Ακουσε το κουδούνι. Κοίταξε το ρολόι. Εννιά ακριβώς. Είχε έρθει. Πάτησε το τσιγάρο στα πλακάκια του μπαλκονιού και μπήκε μέσα. Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη του χολ και αφουγκράστηκε τον ήχο του ασανσέρ. Φόρεσε το σακάκι κι έριξε ακόμα μία ματιά στον καθρέφτη. Πλησίαζε τα εξήντα αλλά αυτό που αντίκρισε ήταν η εικόνα ενός γοητευτικού πενηντάρη με γκρίζους κροτάφους. Χαμογέλασε ικανοποιημένος και άνοιξε την πόρτα.

Ούτε την κάννη του όπλου δεν πρόλαβε να δει. Στο δίπατο ρετιρέ δεν υπήρχε ψυχή ν’ ακούσει τον πυροβολισμό. Αλλωστε δεν θα ακουγόταν αφού διέθετε σιγαστήρα. Μπήκε στο διαμέρισμα φορώντας το κράνος και κρατώντας την πίτσα στο χέρι. Αφησε μια προκήρυξη της οργάνωσης «Φρουροί της πόλης» πάνω στο μεταξωτό πουκάμισο, έκλεισε πίσω του την πόρτα και εξαφανίστηκε.

Το πάρκινγκ πίσω από το Ποσειδώνιο Εθνικό Κολυμβητήριο, κοντά στο Μέγαρο Μουσικής, ήταν σκοτεινό και έρημο, όπως και οι γύρω δρόμοι. Μόνο δυο τρία αυτοκίνητα περνούσαν πότε πότε. Εσπρωξε το μηχανάκι με τη μηχανή αναμμένη στην αποβάθρα. Ακουσε τον παφλασμό. Το παρακολούθησε να βουλιάζει. Η Λέλα Χορτάτζη γύρισε στο πάρκινγκ και μπήκε στο σκονισμένο Μίνι. Εβαλε μπρος και κατευθύνθηκε προς την Αριστοτέλους. Αφημένη στο κάθισμα του συνοδηγού ήταν η σακούλα με το κράνος. Επρεπε να την πετάξει. Χτύπησε το κινητό.

«Ελα, Μπιάνκα, όλα εντάξει. Γυρίζω στη δεξίωση. Φυσικά κανείς δεν κατάλαβε ότι έφυγα. Ούτε εννιάμισι δεν είναι. Θαμπώθηκε με τις προτάσεις. Οπως το περιμέναμε. Και το σκηνικό εντάξει. Μην ανησυχείς για τίποτα. Συνέχισε τις δουλειές σου στο Λονδίνο και περίμενε την ειδοποίηση. Ολα θα πάνε καλά, συνέταιρε», είπε γελώντας.