2007, ο παράδεισός μου καίγεται

Τα καλοκαίρια στο χωριό του πατέρα μου, στον κάμπο της Ηλείας, στο νεανικό μου μυαλό είχαν αποκτήσει μυθικές διαστάσεις. Θάλασσα, βόλτες, παρέες αγαπημένων φίλων και μια απεριόριστη ξεγνοιασιά έκαναν παραδοσιακά την πλάστιγγα του απολογισμού των διακοπών να γέρνει μονόπαντα προς τις καλές αναμνήσεις. Μέχρι τις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου του 2007.

Τότε που για μια εβδομάδα οι καπνοί τύλιξαν τον νομό, κι εμένα μαζί, αφού οι τεράστιες πυρκαγιές που ξέσπασαν σε διάφορα σημεία του κατέκαψαν τον προσωπικό μου θερινό παράδεισο και σκόρπισαν παντού καταστροφή και θάνατο. Αν και η Μυρτιά βρισκόταν σε απόσταση ασφαλείας από τα πύρινα μέτωπα, η μυρωδιά του καμένου, οι εικόνες της φρίκης της φωτιάς που έφταναν από την τηλεόραση με έκαναν να ασφυκτιώ μαζί με τον φόβο και την αβεβαιότητα για το τι θα φέρει η επόμενη στιγμή. Ενα ένα σημεία που είχαμε συνδυάσει με ευχάριστες στιγμές παραδίδονταν στις φλόγες. Τα ιαματικά λουτρά Καϊάφα που επισκεπτόμασταν τις θείες όταν πήγαιναν για θεραπείες, ο πάγκος του πωλητή με τα πιο γλυκά καλαμπόκια, η Κρέστενα με το σπίτι της κουμπάρας μου. Ο πανικός εκτοξεύτηκε όταν στα πλάνα μπήκε το δάσος της Σκαφιδιάς, του διπλανού μας χωριού, όπου έγινε εμπρησμός αλλά αντιμετωπίστηκε ευτυχώς πριν επεκταθεί. Το τραύμα παρέμεινε για τα καλά ανοιχτό όταν αργότερα βρεθήκαμε στα μέρη της μητέρας μου, στην ορεινή Κυνουρία, όπου έπιανα τον εαυτό μου να ελέγχει διαρκώς από το μπαλκόνι του σπιτιού με την αμφιθεατρική θέα τις εισόδους του χωριού για πιθανές εστίες φωτιάς. Σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα, οι τόποι αυτοί έχουν πρασινίσει ξανά και νέες, πιο ευχάριστες αναμνήσεις με συνδέουν πλέον μαζί τους. Ωστόσο, όταν έρχεται αυτή η τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου, με βαραίνουν ακόμη οι διακοπές του 2007.