Το πρώτο καλοκαίρι χωρίς τη γιαγιά

Τα πιο ωραία καλοκαίρια τα έχω περάσει με τη γιαγιά Μαρίκα. Μόλις έκλειναν τα σχολεία, λακίζαμε γιαγιά και εγγονή για το χωριό. Χαβδάτα Κεφαλονιάς. Με το που φτάναμε, παίρναμε το λεωφορείο για Ληξούρι από όπου προμηθευόμασταν απορρυπαντικά κι ασβέστη για την αυλή. Μετά, την παρακολουθούσα να αραιώνει τον κήπο από ξερόχορτα, να ανασταίνει τα λουλούδια της, να ξεσκονίζει το σπίτι και να αρχίζει να αγχώνεται για το «τι θα φάμε αύριο». Τα μεσημέρια χωνόταν στην κουζίνα κι έφτιαχνε τα πιο ωραία γεμιστά στον κόσμο. Υστερα έπεφτε σιωπητήριο. Εξι νταν έφευγα βολίδα για παιχνίδι και, πέντε λεπτά μετά, επέστρεφα λαβωμένη για τις πρώτες βοήθειες. «Μα πότε πρόλαβες;», αναρωτιόταν ενώ μου έβαζε ιώδιο σε γόνατα και παλάμες. Και το βράδυ, το βραδάκι, βάζαμε τα καλά μας κι επισκεπτόμασταν συγχωριανούς, για να καταλήξουμε αργά στο καφενείο για παγωτό και κουβέντα.

Η κηδεία της έγινε στις 21 Νοεμβρίου 2011. Το καλοκαίρι του 2012 ήταν το χειρότερο της ζωής μου. Οσο πλησίαζαν οι διακοπές ένιωθα τα πόδια μου να αρνούνται να με πάνε στο μέρος που ήξερα ότι εκείνη σίγουρα δεν υπήρχε. Στο κλειστό της σπίτι με τα άκοπα ξερόχορτα. Ανοιξα τον χάρτη και το δάχτυλό μου σταμάτησε σε ένα νησί. «Ανάφη», διάβασα φωναχτά. «Εκεί θα πάω φέτος». Φτάνοντας, βρήκα έναν επίγειο παράδεισο όπου όλα ήταν σταματημένα στο ’80. Δεν κατάφερα να περάσω καλά γιατί δεν είχα ούτε καλή παρέα, ούτε καλή διάθεση. Με θυμάμαι να διαγράφω μία μία τις 16 μέρες των διακοπών, όπως κάνουν οι φαντάροι. Οι χειρότερες διακοπές μου έγιναν ο βατήρας για να ανακαλύψω το μέρος όπου θα περνούσα τα επόμενα καλοκαίρια μερικές από τις πιο ουσιαστικές στιγμές της ζωής μου, σε ένα νησί που εξιτάρει την παιδική φαντασία και σου δίνει την ελπίδα ότι εκεί συμβαίνουν και θαύματα κι ότι κάποια μαυροντυμένη πλάτη μαντιλοφορούσας γιαγιάς, σε κάποια ασβεστωμένη αυλή, ίσως να είναι μια πλάτη γνώριμη.