Ακούει κανείς;

Τι όμορφες εικόνες μπορεί να δώσει η Ελλάδα, όπως αυτή της Αντιγόνης Ντρισμπιώτη να γονατίζει συγκινημένη έπειτα από 35 χιλιόμετρα βάδην μέσα στη ζέστη και στα 39 της χρόνια, τυλιγμένη με την ελληνική σημαία, να δακρύζει από συγκίνηση με το χάλκινο μετάλλιο στον λαιμό της. Αυτές είναι οι εικόνες που θα θέλαμε να βλέπουμε συνέχεια κόντρα σε αυτές που μας θλίβουν και κυρίως μας εξοργίζουν βλέποντας την πατρίδα μας να καίγεται απ’ άκρη σ’ άκρη.

Είπαμε να καίγεται, λάθος, να την καίνε θέλαμε να πούμε, καθώς αποδεδειγμένα (το είπε την περασμένη φορά, το είπε και χθες ο Βασίλης Κικίλιας μιλώντας πολύ για αλιτήριους και εγκληματίες) οι περισσότερες περιπτώσεις είναι – δυστυχώς – εμπρησμοί.

«Η μόνη μου σκέψη ήταν πίσω στην Ελλάδα, σε όλα αυτά που περνάμε. Δυστυχώς, εμείς είμαστε σε ένα ακόμη πρωτάθλημα, λείπουμε και η χώρα μας καίγεται. Ελπίζω αυτή η επιτυχία να παίρνει λίγο από τα δάκρυα των Ελλήνων, να γίνονται δάκρυα χαράς. Σίγουρα δεν μπορώ να σώσω τον κόσμο αλλά εύχομαι να σβήσουν γρήγορα οι φωτιές, να μη θρηνήσουμε θύματα και όλοι μαζί να μπορέσουμε να κάνουμε μία αναδάσωση για να μπορέσει να ζήσει η χώρα μας ξανά από την αρχή. Δυστυχώς, η κλιματική αλλαγή είναι μεγάλη και πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί.

Οι Ελληνες είμαστε μια γροθιά, μπορούμε να το κάνουμε. Είμαστε μαζί στα καλά και στα δύσκολα. Στα δύσκολα είμαστε πιο πολύ» δήλωσε στην απεσταλμένη του Gazzeta στη Βουδαπέστη η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη.

Σχεδόν την ίδια ώρα, στις μακρινές Φιλιππίνες και τη Μανίλα, ο αρχηγός της εθνικής ομάδας μπάσκετ Κώστας Παπανικολάου συγκλόνιζε και πάλι με τις δηλώσεις του, όπως είχε κάνει και λίγες μέρες πριν στα «ΝΕΑ» μιλώντας για τους πραγματικούς ήρωες που είναι οι πιλότοι και οι πυροσβέστες και όχι οι αθλητές. Χθες, αντί να μιλήσει για την Εθνική μόνο και το Μουντομπάσκετ, ήταν καυστικός: «Τι μπορούμε να πούμε ούτως ώστε να παρέχουμε υποστήριξη στους ανθρώπους που μπαίνουν στις φωτιές για να σώσουν ανθρώπους και περιουσίες.

Αυτό που είναι ανησυχητικό και με ενοχλεί βαθιά, είναι το πόσο ωμό έχει γίνει αυτό κάθε καλοκαίρι. Η ωμότητα αυτού του πράγματος είναι αυτό που με ανησυχεί.

Κάποια στιγμή πρέπει να γίνει κάτι, όλοι μας να κάνουμε κάτι για να μη βλέπουμε μανάδες να θρηνούν τα παιδιά τους γιατί έπεσε το Καναντέρ, γιατί έχασαν τα σπίτια τους, παιδιά να ξεσπιτώνονται πριν πατήσουν στα πόδια τους. Στα λόγια είμαστε πάντα όλοι καλοί, να βρούμε τον τρόπο για να κάνουμε και πράξεις» είπε ο αρχηγός.

Ακούει κανείς τις φωνές της Ντρισμπιώτη και του Παπανικολάου και νωρίτερα των παικτών και των παικτριών της Εθνικής Πόλο; Που ενώνονται με τις σκέψεις και την οργή εκατομμυρίων Ελλήνων. Ας μην ξεχάσουμε και πάλι σύντομα αυτό το δραματικό καλοκαίρι. Η Αντιγόνη και ο Κώστας δεν θα το κάνουν.