Αυτό σημαίνει{LF}Κοινωνία Πολιτών

Τα γεγονότα που ξεκίνησαν ως μια διεκδίκηση των πολιτών της Πάρου για το δικαίωμά τους στην ελεύθερη πρόσβαση μιας παραλίας της οποίας ουδείς είχε το δικαίωμα να τους στερεί, αλλά, παρ’ όλα αυτά, το έκανε, εξαπλώθηκαν με την ταχύτητα του φωτός σχεδόν όπου υπάρχουν παραλίες που έχουν καταληφθεί από επιχειρηματίες ανά την Ελλάδα. Και μόνο τότε φάνηκε η πραγματική έκταση του φαινομένου που έχει πάρει τερατώδεις διαστάσεις τα τελευταία χρόνια: μόνον όταν η Πάρος έκανε την αρχή και πέτυχε την πρώτη δικαστική νίκη, κάτι που ανάγκασε πλέον και τα όργανα του κράτους να κάνουν τη δουλειά που έως τότε, και προφανώς επί χρόνια, δεν έκαναν.

Τότε ήρθε στο φως η έκταση της καταπάτησης και της παρανομίας, της ασυδοσίας, της αδυναμίας των ανθρώπων σε όλη τη χώρα να στηριχθούν στις δημόσιες Αρχές για να διεκδικήσουν το δίκιο τους και την αυτονόητη συνταγματικά και νομικά κατοχυρωμένη ελευθερία της πρόσβασής τους στις θάλασσες αυτής της χώρας, που ακόμα και αυτή, ξαφνικά, εξαφανίστηκε. Τελικά, αποδείχθηκαν δύο τύποι καταπάτησης: είτε η ύπαρξη συμβάσεων που οι ιδιώτες, αφού τις υπέγραφαν… πολλαπλασίαζαν αυθαίρετα τα τετραγωνικά παραλίας στην πράξη, αλλά χωρίς κανείς ποτέ να τους ελέγχει γι’ αυτό, είτε, σε ακόμα πιο θρασείς περιπτώσεις, η πλήρης ανυπαρξία συμβάσεων, επίσης χωρίς ελέγχους από τις Αρχές, αποκεντρωμένες και κεντρικές.  Και, φυσικά, αυτά δεν έγιναν χθες. Ούτε επίσης προχθές. Η ανοχή των Αρχών, ό,τι κι αν αυτή σημαίνει ανά περίπτωση, είχε «μονταριστεί» από καιρό. Αυτή είναι η μόνη εξήγηση για το θράσος πολλών εκ των εν λόγω επιχειρηματιών που είχαν πάει ένα (πολύ κακό) βήμα ακόμα πιο πέρα, επιβάλλοντας καθεστώς νύχτας στις πολύφερνες ελληνικές ακτές: μπράβοι και ξύλο σε όποιον αντιδράσει. Ακόμα και σε αισθητικό επίπεδο, όπως… τρισάθλιες βλαχομπαρόκ πολυθρόνες στο κύμα!

Ολα αυτά ουδένα είχαν συγκινήσει στον κρατικό μηχανισμό, που όφειλε να είχε κινηθεί αυτοβούλως. Και όχι να περιμένει εξελίξεις από τις ενέργειες πολιτών, χωρίς τις οποίες, ασφαλώς, δεν θα είχε γίνει απολύτως τίποτα. Ομως πρέπει να σημειωθεί ότι ίσως να μην υπήρχαν σημαντικές εξελίξεις αν δεν είχε γίνει μεγάλο θέμα από τα μέσα ενημέρωσης: τότε άρχισε ο «πολιτικός κίνδυνος» και εδώ μπορεί εύκολα κανείς να κατανοήσει τη σημασία τους. Τελικά, η Δικαιοσύνη κινήθηκε, κάτι που επέβαλε και την κίνηση των αρμόδιων εκτελεστικών Αρχών και το μήνυμα αυτό ήταν που πέρασε παντού ενθαρρύνοντας αντίστοιχες εξελίξεις.

Ολα αυτά βεβαίως δεν θα ήταν αναγκαία σε ένα κράτος που θα είχε στοιχειώδη σεβασμό στη νομιμότητα και στον εαυτό του: δεν μιλάμε για παρανομίες που γινόντουσαν στα γρήγορα, με προφυλάξεις, κάπου κρυφά και στα σκοτάδια, μα για το ακριβώς αντίθετο: ήταν συνεχείς, απροκάλυπτες, από το πρωί μέχρι το βράδυ κι απ’ το βράδυ μέχρι το πρωί για μήνες ολόκληρους, που ήταν αδύνατο, ό,τι κι αν κάνεις, να μην πέσεις επάνω τους. Θα βρεθεί κανείς λοιπόν τώρα να κάνει και το επόμενο βήμα; Να ρωτήσει τους κατά τόπους αρμόδιους γιατί δεν κυνήγησαν, όταν δεν το έκαναν, ως όφειλαν, τους παραβάτες; Ή, όπως φαίνεται μάλλον ότι θα συμβεί, πολύ απλά, το κράτος θα… ξεχαστεί ξανά; Μέχρι του χρόνου, να έχουμε… ηρεμήσει να κάνουμε τα ίδια;

Η ουσία είναι ότι αυτό που γίνεται φέτος το καλοκαίρι είναι η γνήσια εκδοχή μιας Κοινωνίας των Πολιτών και της ελεύθερης δράσης της. Αυτό είναι. Οχι αυτό που γινόταν κάποτε, που μαζεύονταν διάφοροι αυτοθαυμαζόμενοι ζάπλουτοι ανήσυχοι «προοδευτικοί εκπρόσωποι» μιας δήθεν κοινωνίας των πολιτών σε παλαιά μεγαλοαστικά διαμερίσματα των Αθηνών μιλώντας ατελείωτα, για να καταλήξουν πάντα στο ίδιο συμπέρασμα: ο κεντροαριστερός εκσυγχρονισμός, αυτός θα μας σώσει. Και μετά, να λύσουν άλλα καθημερινά προβλήματα: τα Χριστούγεννα, Σεν Μόριτς ή Μανχάταν; Ή απλά, για φέτος, μια όμορφη Νότια Γαλλία; Κοινωνία πολιτών…