Οι μαύροι ράπερ {LF}και ο Τραμπ

Περιδιαβάζοντας την πλατφόρμα του Twitter πριν από μερικές εβδομάδες, έπεσα σε ένα κλιπ του δεξιού σχολιαστή Τάκερ Κάρλσον το οποίο αφορούσε τη συνέντευξή του με ένα πρόσωπο που νόμιζα ότι δεν θα δω ποτέ μαζί του: τον Αϊς Κιουμπ. «Σε ποιο πλανήτη βρίσκομαι;», αναρωτήθηκα. Φαίνεται, όμως, ότι ο Κιουμπ έχει γίνει το τελευταίο διάστημα ο αγαπημένος των συντηρητικών μίντια, εμφανιζόμενος στο πλευρό όχι μόνο του Κάρλσον, αλλά και των Τζο Ρόγκαν και Πιρς Μόργκαν. Προσθέτει δε το όνομα στη μακρά λίστα των ράπερ – Κάνιε Γουέστ, Ντα Μπέιμπι, Κόντακ Μπλακ, Λιλ Παμπ – που έχουν τοποθετήσει τους εαυτούς τους επικίνδυνα κοντά με συντηρητικούς πολιτικούς, παρά το γεγονός ότι ο δεξιός λαϊκισμός απειλεί να καταστρέψει τις κοινότητές τους.

Ο Κάνιε, μάλιστα, έκανε εκστρατεία υπέρ του Τραμπ, ενώ τόσο ο Λιλ Γουέιν όσο και ο Κόντακ Μπλακ στήριξαν δημοσίως τον τέως πρόεδρο αφότου εκείνος τους έδωσε χάρη την τελευταία ημέρα της θητείας του. Ο δε Ντα Μπάιμπι έχει επίσης υπάρξει ιδιαιτέρως εκδηλωτικός στηρίζοντας την υποψηφιότητα του Τραμπ για μια δεύτερη θητεία. Αλήθεια, όμως, τι κοινό έχουν αυτοί οι ράπερ με τους δεξιούς οι οποίοι, σε άλλη περίπτωση, δεν θα τους πλησίαζαν καν σε απόσταση αρκετών μέτρων; Μα φυσικά, τις κοινές αξίες.

Στις συζητήσεις αναφορικά με τα χρήματα, το έμφυλο ζήτημα, τη δημόσια υγεία και μια σειρά άλλων κοινωνικών θεμάτων, οι ράπερ και οι δεξιοί έχουν πολύ περισσότερα κοινά από ό,τι θα νόμιζαν αρχικά οι περισσότεροι. Πολλοί και από τις δύο αυτές ομάδες έχουν κοινές απόψεις για τα υπερμυώδη κορμιά, τις συντηρητικές χριστιανικές αξίες και την απέχθειά τους απέναντι σε κοινωνικούς θεσμούς. Πάνω δε σε αυτό το κοινό έδαφος έχει χτιστεί μια περίπλοκη και επικίνδυνη συμμαχία ανάμεσα σε ανθρώπους οι οποίοι, υπό κανονικές συνθήκες, θα μισούσαν οι μεν τους δε, έχουν όμως βρεθεί μαζί με σκοπό να καταστήσουν τους ευάλωτους εχθρούς τους.

Ο Αϊς Κιουμπ, για παράδειγμα, είναι ένας καθιερωμένος αντιεμβολιαστής και έχει εκφράσει φανατικές απόψεις για το έμφυλο, όπως άλλωστε και πολλοί συνάδελφοί του, σαν τον Ντα Μπέιμπι, τον Μπόσι και άλλους. Οταν δε το ζήτημα αφορά τα δολάρια, η αλληλεγγύη του πλούτου που εκδηλώνεται ανάμεσα σε πολλούς μαύρους ράπερ και ισχυρούς συντηρητικούς δεν προκαλεί ακριβώς έκπληξη. Το καθεστώς της ιδιοκτησίας στη χιπ – χοπ είναι πιο λευκό παρά ποτέ, ενώ και η ίδια η φύση της μουσικής αυτής καθίσταται ολοένα πιο καπιταλιστική. Η ραπ δεν αποτελεί πλέον την ενσάρκωση της αντίστασης των Αφροαμερικανών, όπως κάποτε. Σήμερα, έχει μετατραπεί σε ένα υπέρμετρα εμπορικό πολιτιστικό προϊόν, σε μια γραμμή παραγωγής η οποία, κατά κάποιο τρόπο, έχει σχεδιαστεί ώστε να αποθεώνει εκείνες τις αξίες που κάποτε είχε τόσο έντονα βάλει στο στόχαστρό της.

Αυτός είναι και ο λόγος που καθιστά τόσο άκαιρη την εμμονή της κοινωνίας με τους μαύρους δισεκατομμυριούχους που είναι μέλη του «ένα τοις εκατό», που παρουσιάζονται ως ιστορίες επιτυχίας. Η αντίληψη της απόκτησης προσωπικού πλούτου ως μέσου για τη συλλογική απελευθέρωση είναι τόσο απαίσια όσο και ανόητη. Γνωρίζουμε, εξάλλου, ότι  συσσώρευση πλούτου στα χέρια των μαύρων δεν μπορεί να μας σώσει, όπως επίσης και ότι η αναπαραγωγή της βίαιης αρχιτεκτονικής του καπιταλισμού – με τους μαύρους, όμως, σε θέσεις ισχύος – δεν προσφέρει τίποτα στους καθημερινούς και συνηθισμένους Αφροαμερικανούς.

Παρ’ όλα αυτά, θρύλοι της χιπ – χοπ όπως ο Τζέι-Ζ συνεχίζουν να διαδίδουν αυτό το ψέμα επειδή αυτή είναι η ίδια η λειτουργία του καπιταλισμού: να παραμένουν απασχολημένοι οι πιο φτωχοί της κοινωνίας έτσι ώστε να προσφέρουν φτηνή εργασία την ίδια ώρα που κυνηγούν ένα άπιαστο όνειρο.