Δεν είναι πια η «κακιά στιγμή»

Κάθε φορά που συμβαίνει ένα τόσο θλιβερό περιστατικό δεν είναι λίγοι αυτοί που… πέφτουν από τα σύννεφα. Λες και ζούσαν σε άλλη χώρα και ήρθαν προχθές στην Ελλάδα.

Ναι σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν λογικό να νιώσουν κάποια έκπληξη.

Ομως εδώ δεν υπάρχει καμία δικαιολογία παρά μόνο στρουθοκαμηλισμός, καθώς αρκετοί (δυστυχώς πολλοί σε υπεύθυνα πόστα) αρνούνται να δουν κατάματα το πρόβλημα και να επιχειρήσουν να το λύσουν με τη σωστή οργάνωση και πρόληψη.

Η Αστυνομία είναι δεδομένο ότι θα έπρεπε (χθες) να είχε άρτια εκπαιδευμένη επίλεκτη ομάδα για την αθλητική βία μέσα και έξω από τα γήπεδα.

Οι ομάδες άργησαν μεν, αλλά τουλάχιστον έχουν πλέον αρχίσει (χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια) να γνωστοποιούν στην κοινή γνώμη τους παραβάτες οπαδούς τους που βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή ανθρώπων, πετώντας για παράδειγμα φωτοβολίδα ευθείας βολής.

Γιατί πιο παλιά σε ανάλογα περιστατικά όπως ο θάνατος του αείμνηστου Χαράλαμπου Μπλιώνα (που χτυπήθηκε θανάσιμα στον λαιμό από ναυτική φωτοβολίδα σε αγώνα Λάρισας – ΠΑΟΚ) θα λέγαμε το κλασικό ελληνικό: «Ηταν η κακιά στιγμή».

Εδώ όμως στην περίπτωση του Αλκη Καμπανού και τώρα του Μιχάλη Κατσουρή δεν ήταν η κακιά στιγμή ούτε η κακιά μοίρα των νεαρών ανθρώπων που βρέθηκαν στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή.

Ηταν – ουσιαστικά – ένα προμελετημένο έγκλημα, καθώς ο τρόπος και η μανία των χτυπημάτων με φονικά πολεμικά μαχαίρια ήταν ξεκάθαρα για να σκοτώσουν και όχι για να εκφοβίσουν ή κάτι άλλο.

Το κύμα της οπαδικής βίας θα γίνεται όλο και μεγαλύτερο και στο διάβα του θα παρασύρει δυστυχώς και ανθρώπινες ζωές που είναι το πολυτιμότερο αγαθό.

Ο κόμπος δεν έφτασε απλά, αλλά πλέον έχει… ξεπεράσει το χτένι και είναι επιβεβλημένο να αντιμετωπιστεί ως εθνικής σημασίας το ζήτημα από την πολιτική και την αθλητική ηγεσία του τόπου. Οχι με ευχολόγια και προτροπές, αλλά με έργα και κινήσεις ουσίας πάντα σε συνεργασία και με τους ανθρώπους των ομάδων μας.