Καδρόνια

Η δολοφονία του Αλκη Καμπανού στη Θεσσαλονίκη είχε συγκλονίσει τη χώρα. Η οπαδική βία μοιάζει σε πολλούς ακατανόητη, παράλογη, αποδοκιμαστέα. Το δικαστήριο επέβαλε αυστηρές ποινές στους δράστες. Μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης συμφώνησε.

Αλλά η αποδοκιμασία της οπαδικής βίας δεν αρκεί για την εξάλειψή της. Προχθές, βέβαια, στη Νέα Φιλαδέλφεια, η φονική εκδήλωσή της ήταν σε μεγάλο βαθμό εισαγόμενη, από την Κροατία. Δεν είναι δηλαδή αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο.

Αλλά δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο ούτε τα μπάχαλα, οι συγκρούσεις με την αστυνομία για πολιτικούς λόγους, όχι μόνο αναρχικών και ακροαριστερών αλλά και ακροδεξιών, οι ωσμώσεις οπαδικής και «αντιεξουσιαστικής» βίας. Ομως, ταλαιπωρούν ιδιαίτερα την πολιτική και την κοινωνική ζωή στην Ελλάδα.

Η ελληνική μεταπολίτευση έχει γνωρίσει καλά τη βία, σε διάφορες εκδοχές της. Μερίδα του Τύπου και μεγάλα κοινωνικά στρώματα την έχουν αποθεώσει επί δεκαετίες στην περίπτωση της 17 Νοέμβρη. Η ελληνική Αριστερά τη χρησιμοποίησε το 2008, θεωρώντας ότι τη δικαιώνει η δολοφονία του νεαρού Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Τα χρόνια της χρεοκοπίας η βία χωρίστηκε σε καλή και κακή. Κακή ήταν «των μπάτσων» και των Χρυσαυγιτών. Αλλά στο όνομα της «καλής βίας» δεν υπήρξε απαίτηση διαλεύκανσης του φονικού εμπρησμού στη Μαρφίν.

Οταν το πολιτικό κλίμα αιτιολογεί τη βία, όταν η χρήση της ταυτίζεται με τη χειραφέτηση, γιατί από το πεζοδρόμιο να μην πάει στα γήπεδα;

Οταν η βία είναι προοδευτική, επειδή είναι προοδευτική η πεποίθηση ότι όλα επιτρέπονται, γιατί να μη διαδίδεται η κουλτούρα της;

Η πολιτεία μοιάζει να υποτάσσεται στην ιδεολογική κυριαρχία αυτής της αντιεξουσιαστικής ιδεολογίας. Στην Ελλάδα έχουν γενικευτεί η εσωτερική κατάρρευση των θεσμών, η αδιαφορία, η χαλάρωση. Η ιδέα της επιβολής στοιχειώδους τάξης, που ήταν αίτημα στην πρώτη τετραετία Κυριάκου Μητσοτάκη, εγκαταλείφθηκε μετά την αναχώρηση από τη δημόσια τάξη του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.

Η κυριαρχία του πνεύματος του Φουκώ στα θέματα της δικαιοσύνης, όπως εκφράστηκε στην αναθεώρηση του Ποινικού Κώδικα επί ΣΥΡΙΖΑ, ενέτεινε τα ζητήματα. Πλέον, ο αντιαυταρχισμός εκδηλώνεται στα καλύτερά του, δηλαδή στα φονικότερά του!

Φυσικά, δεν θεωρούν οξύμωρο όλοι οι οπαδοί του αντιαυταρχισμού, όσοι υποστηρίζουν την «καλή βία», όσοι θεωρούν ότι δεν χρειάζονται αστυνόμευση τα πανεπιστήμια, να φωνάζουν σήμερα ελέγχοντας την αστυνομία, διαμαρτυρόμενοι για την αδυναμία της να επιβάλει την τάξη.

Αλλά αν ο Μητσοτάκης επιχειρήσει να ανατάξει τους θεσμούς, αναθεωρώντας υπέρ μιας θεσμικής αυστηρότητας, τότε όλοι αυτοί θα βγουν, όπως και στο παρελθόν, στα κεραμίδια και θα τον κατηγορούν για αυταρχισμό.

Στα κεραμίδια και στους δρόμους. Διότι, χωρίς να σχετικοποιείται το έγκλημα των κροατών χούλιγκαν, δεν είναι μόνο αυτοί που κρατούν καδρόνια.