Κόκκινες ντομάτες

Καθώς το λεωφορείο ανέβαινε τον περιφερειακό ανηφορικό δρόμο του νησιού, η εικόνα από ένα μικρό μανάβικο σε έναν συνοικιακό νησιωτικό δρόμο ήταν η αιτία που ο τόπος φανερώθηκε στα κουρασμένα από τους υπολογιστές και τις οθόνες των κινητών μάτια μας: στην πρόσοψη του καταστήματος, πάνω σε έναν στενό ξύλινο πάγκο και μέσα σε ένα πλεκτό καλάθι ήταν τοποθετημένες μικρές κόκκινες ντομάτες.

Ηταν το μοναδικό προϊόν που υπήρχε προς πώληση. Το ακανόνιστο σχήμα τους, η αδρή επιδερμίδα τους, η ζουμερή όσο και σφιχτή σάρκα τους και το λαχταριστό κόκκινο θερμό καλοκαιρινό τους χρώμα πρόδιδαν την υπαίθρια καλλιέργειά τους.

Μια τέτοια προέλευση, από χώμα που το αγγίζει αέρας θαλασσινός και το ποτίζει μια στέρνα με νερό βροχής, σήμερα είναι έως και ανύπαρκτη συνθήκη.

Κι όμως, ακόμη υπάρχουν εκεί που πέτρες και θάμνοι με ξερά κλαδιά επαληθεύουν τα λόγια του αρχιτέκτονα Αρη Κωνσταντινίδη, δανεισμένα από τον ρομαντικό ποιητή Περικλή Γιαννόπουλο, ότι στην Ελλάδα ο βίος είναι υπαίθριος.

Και για να τερματίσουμε την κρίση νοσταλγίας για ό,τι πέρασε από τα μάτια μας και ό,τι άλλο άφησε γεύση, άρωμα, αφή, άκουσμα πάνω στα κύτταρά μας, κατευθυνόμαστε στην κεντρική αγορά του νησιού.

Κάτω από τις πάνινες τέντες των σύγχρονα σχεδιασμένων οπωροπαντοπωλείων προβάλλουν τα χάρτινα κιβώτια με τους εισαγόμενους κόκκινους καρπούς της οικογένειας των Στρυχνοειδών και τη λεία λαμπερή επιδερμίδα, που θυμίζουν πρόσωπα περιποιημένα με ενέσεις υαλουρονικού.

Η εικόνα τους είναι η επιβεβαίωση της προόδου για το πρόγραμμα αποκωδικοποίησης του γονιδιώματος της ντομάτας που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Nature», περιγράφοντας ότι ξεκίνησε το 2003 και συμμετείχαν σε αυτό 300 επιστήμονες από 14 χώρες. Το 2012 ήταν ολοκληρωμένο κατά σχεδόν 80%.
Κατά τις εκτιμήσεις τους η αποκωδικοποίηση του γονιδιώματος θα οδηγούσε σε νέες ποικιλίες σε περίπου 5 χρόνια.
Το χρώμα τους ήταν ουδέτερα κόκκινο.