Οχι σε «γκρίζες ζώνες» {LF}και «πριγκιπάτα ανομίας»

Ηταν 22 Μαρτίου του 2023. Μπορεί το θέμα επικοινωνιακά να μην πουλούσε καθώς η επονομαζόμενη «δημοσιογραφία της ξαπλώστρας και του κύματος» δεν είχε καν ξεκινήσει, όμως το πρωθυπουργικό μήνυμα ήταν παραπάνω από σαφές.

«Δεν νοείται να υπάρχει ένα νησί στο οποίο κάποιοι θεωρούν ότι είναι υπεράνω του νόμου». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πολύ πριν από τις εκλογές, με το ειδικό του βάρος ως Πρωθυπουργός αναδείκνυε ένα σημαντικό μεν, ξεχασμένο δε, θέμα της καθημερινότητας. Αυτό των πολεοδομικών παραβάσεων και της εν γένει ανομίας που κυριαρχούσε στο νησί της Μυκόνου.

Μια επίθεση σε μια ευσυνείδητη αρχαιολόγο αρκούσε για να μεταβεί μεικτό κλιμάκιο από επιθεωρητή Δόμησης, επιθεωρητή Περιβάλλοντος και την Οικονομική Αστυνομία, προκειμένου να ελεγχθούν όλες οι καταγγελίες για πολεοδομικές παραβάσεις και να ληφθούν τα απαιτούμενα μέτρα.

Ταυτόχρονα, με διάταξη υπήρξε αναστολή στην οικοδόμηση στο νησί σε εκτός σχεδίου περιοχές κι ενίσχυση της αστυνομικής παρουσίας. Κάπως έτσι ξεκίνησε η δημόσια συζήτηση για το καθεστώς ανομίας ετών που υπάρχει στο εγχώριο τουριστικό προϊόν. Μια συζήτηση που άνοιξε μεν ο Πρωθυπουργός, όμως – κακώς -δεν συνεχίστηκε προεκλογικά καθώς κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν το έφερε στο προσκήνιο.

Και να που τώρα, με αφορμή το – υγιές και σε σωστή κατεύθυνση – κίνημα της ξαπλώστρας, άπαντες θυμήθηκαν την περίφημη «καθημερινότητα». Που όλοι ζητούν μέρισμα από αυτή την ακτιβιστική κι από «τα κάτω» προσπάθεια. Κάποιοι όμως ξεχνούν το σημείο εκκίνησης.

Την περασμένη άνοιξη δηλαδή που το θέμα τέθηκε κυβερνητικά. Που έγινε σαφής αναφορά πως δεν μπορεί να υπάρχουν γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο σε επίπεδο οικονομικών και πολεοδομικών ελέγχων. Που το ζήτημα της τήρησης της νομιμότητας έγινε παραπάνω από σαφές όταν επιτήδειοι επιχειρηματίες των μπιτσόμπαρων και της παραλίας επεδίωκαν περίπου τη δημιουργία «πριγκιπάτων» της Μυκόνου ή των δημοφιλών νησιών των Κυκλάδων και των Επτανήσων.

Οντως ο τουρισμός συνεισφέρει σημαντικά στο ΑΕΠ της χώρας και στην προσπάθεια ανάταξης μιας οικονομίας καθυστερημένης και ταλαιπωρημένης από απανωτές κρίσεις. Ομως ο τουρισμός χωρίς σχέδιο, χωρίς βάσεις, άρα και χωρίς κανόνες, αποτελεί έναν γίγαντα με πήλινα ποδάρια. Αποτελεί έναν τουρισμό συγκυρίας που απλά θα αξιοποιεί τις αδυναμίες γειτονικών κρατών και τη συγκυριακή πτώση τους και που θα παρακολουθεί τις ξαφνικές και τυχαίες ανόδους αφίξεων να ακολουθούν «βουτιές» κρατήσεων. Το κίνημα της ξαπλώστρας που ξεκίνησε από τις παρεμβάσεις της περασμένης άνοιξης αποτελεί μια πρώτης τάξης ευκαιρία να μπουν όρια, να συζητήσουμε ως κοινωνία μέχρι πού μπορούμε να πάμε αλλά και να εξετάσουμε την τιμολογιακή πολιτική μας ως χώρα. Η μυκονοποίηση του συνολικού εγχώριου τουριστικού προϊόντος μπορεί να προσελκύσει μερικές χιλιάδες ισχυρά και ανορθολογικά ως προς τον τρόπο δαπάνης τους, αραβικά κυρίως, πορτοφόλια, όμως αποτρέπει πολύ περισσότερα ορθολογικά κινούμενα ως προς τις διακοπές τους ευρωπαϊκά πορτοφόλια. Η αχαλίνωτη και δίχως σχέδιο ανάπτυξη μονάδων κι επιχειρήσεων, η ανομία στον δημόσιο χώρο, εκτός των άλλων φέρνει και ακρίβεια. Μια ακρίβεια αποτρεπτική για τους πολλούς. Ελληνες και ξένους.

Κι εδώ είναι που η ανοιξιάτικη παρέμβαση του Πρωθυπουργού δίνει το έναυσμα. Εδώ είναι που πρέπει να πατήσουμε για να αλλάξουμε παθογένειες και να ανατρέψουμε κατεστημένα.

Αυτή την ευκαιρία που πρώτοι είδαν οι συμμετέχοντες στο κίνημα της ξαπλώστρας, οφείλουμε να μη τη χάσουμε. Αν αυτή η ευκαιρία χαθεί, τότε η Ελλάδα θα εξακολουθήσει να πατάει σε σαθρά τουριστικά θεμέλια.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος είναι δημοσιογράφος / βουλευτής Β’ Πειραιώς
με τη ΝΔ