Στίγμα

Ιδιώνυμο για τους εμπρηστές

Η αδιανόητη οικολογική καταστροφή που συντελείται στη Ρόδο (ματώνει η ψυχή μου – την ξέρω τόσο καλά την περιοχή…), πέρα από τις όποιες κυβερνητικές ευθύνες για τη μη έγκαιρη παρέμβαση τις πρώτες ώρες της πυρκαγιάς, ξαναφέρνει στο προσκήνιο τη συζήτηση για την ανάγκη να μετατραπεί σε ιδιώνυμο το έγκλημα του εμπρησμού. Οταν είναι βέβαιο ότι η φωτιά ξεκίνησε σχεδόν ταυτόχρονα από τρία-τέσσερα σημεία, παύει πλέον να υπάρχει το τυχαίο, ως πιθανότητα. Είναι έγκλημα εκ προθέσεως, και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί!

Διότι όσο θα συνεχίζεται το χάιδεμα του νόμου στους εγκληματίες αυτούς, απλώς θα δίνεται ουσιαστικά το πράσινο φως και σε άλλους εγκληματίες να επιχειρήσουν κάπου αλλού, κάτι ανάλογο.

Ασε δε που με έναν καλό δικηγόρο, ούτε φυλακή πηγαίνουν.

Καλά λοιπόν τα μέτρα για τους πυρόπληκτους, αλλά ο Μητσοτάκης πρέπει να καταλάβει ότι χωρίς την αυστηροποίηση του νομικού πλαισίου, στην κατεύθυνση αυτή, δεν πρόκειται να γίνει τίποτε. Ιδιώνυμο, τώρα λοιπόν!

Και απορώ πραγματικά, ποιος είναι ο λόγος που δεν έχει επιβληθεί ακόμη. Τι περιμένουν; Πάνω από 250.000 στρέμματα δάσους έχουν καεί ως τώρα. Και είμαστε ακόμη στον Ιούλιο. Τι είναι αυτό που αποτρέπει την κυβέρνηση να το κάνει, ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω…

Μία ματωμένη «γιορτή»

«Γιορτή της Δημοκρατίας» σήμερα – 49 ολόκληρα χρόνια από την κατάρρευση του προδοτικού χουντικού καθεστώτος. Τις επιπτώσεις του οποίου πληρώνουμε ακόμη. Αλλα τόσα χρόνια. Και ποιος ξέρει, για πόσα ακόμη θα πληρώνουμε αυτόν τον λογαριασμό. Αν και η ιστορία δεν γράφεται ποτέ με υποθέσεις, αλλά πάντοτε με γεγονότα, ένα είναι βέβαιο: ότι η Ελλάδα έχασε πολύτιμο έδαφος στην προσπάθεια για την ανάκαμψή της, μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, εξαιτίας αυτών των τρελών τύπων, των χουνταίων.

Και δεν βάζω καν στην εξίσωση τον χαμένο πόλεμο στην Κύπρο, την κατοχή του 40% της Μεγαλονήσου από τα τουρκικά στρατεύματα, το ράλι των εξοπλισμών και τη διαρκή ένταση με την Τουρκία.

Ολα εξαιτίας μιας χούντας που την έστησαν οι Αμερικανοί, και τη στήριξαν όσο έπρεπε προκειμένου να υλοποιηθούν οι γεωστρατηγικές τους πολιτικές.

Η σημερινή «Γιορτή της Δημοκρατίας» είναι μια ματωμένη κυριολεκτικά και ουσιαστικά «γιορτή», αλλά ας κρατήσουμε από αυτή όσα πρέπει. Και κυρίως ότι πρέπει διαρκώς να προστατεύουμε τη Δημοκρατία. Μπορεί να έχει παθογένειες, μπορεί να έχει ελλείψεις, μπορεί πολλές φορές να μας θυμώνει ή να μας εκνευρίζει, αλλά χωρίς αυτή, «όλα θα τα σκιάζει η φοβέρα και θα τα πλακώνει η σκλαβιά»…

Τι να λέμε τώρα.

Αποκατάσταση της αλήθειας

Και όπως σε κάθε επέτειο για την «Αποκατάσταση της Δημοκρατίας», να αναφέρω (για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι), ότι η σημερινή επέτειος, δηλαδή η 24η Ιουλίου, είναι ένα ακόμη ψεύδος της Δεξιάς, και δη της καραμανλικής Δεξιάς.

Η χούντα δεν έπεσε σαν σήμερα στις 24 Ιουλίου 1974, αλλά στις 23 Ιουλίου, μία ημέρα νωρίτερα, όταν οι χουντικοί δραπέτευσαν από την εξουσία, παραδίδοντάς τη στους πολιτικούς εκείνης της εποχής. Πανικόβλητοι, μπροστά στη διαπίστωση ότι η ήττα που διαγραφόταν στην Κύπρο από την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων, ενδεχομένως να οδηγούσε και σε πλήρη υποδούλωση του νησιού.

Είναι ιστορικά καταγεγραμμένο ότι εξαφανίστηκαν σαν τα ποντίκια, με αποτέλεσμα ένας αμερικανός υφυπουργός που έφθασε στην Αθήνα, προκειμένου να μεσολαβήσει για να σταματήσει η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, να μη βρει κανέναν τους να συνομιλήσει, παρ’ εκτός τον αρχηγό του Ναυτικού. Το καθεστώς στο μεταξύ είχε καταλυθεί από τη μαζική συγκέντρωση χιλιάδων πολιτών στο κέντρο της Αθήνας, γεγονός που εξανάγκασε τον χουντικό «πρόεδρο της Δημοκρατίας», έναν στρατηγό Γκιζίκη, να καλέσει τους πολιτικούς για να αναλάβουν την εξουσία, κι εκείνοι αποδέχτηκαν την πρόταση. Αποχώρησαν δε από τη σύσκεψη, με τη δέσμευση ότι πρωθυπουργός θα αναλάμβανε ο Παν. Κανελλόπουλος και υπουργός Εξωτερικών ο Γ. Μαύρος. Ολα αυτά στις 23 Ιουλίου. Αντί γι’ αυτό, οι Αμερικανοί, επέβαλαν ως πρωθυπουργό τον Κων. Καραμανλή, ο οποίος ζούσε αυτοεξόριστος στο Παρίσι. Ο Καραμανλής έφτασε στην Αθήνα τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου, και ορκίστηκε πρωθυπουργός. Και αφού ορκίστηκε πρωθυπουργός είπε να ταυτίσει την επιστροφή του στην Ελλάδα με την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Κι εμείς έκτοτε γιορτάζουμε ως επέτειο τη δική του επιστροφή στην Ελλάδα.

Η Δημοκρατία όμως είχε επιστρέψει στη χώρα, μία ημέρα νωρίτερα…

Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια!

Θέλουν να «πιαστούν» από το ΠΑΣΟΚ

Οχι πως δεν το περιμέναμε, αλλά τόσο απροκάλυπτα, ομολογώ πως δεν το περίμενα ούτε εγώ, που όσο να πεις τα περίμενα κάτι τέτοια κόλπα (από τον ΣΥΡΙΖΑ). Τα παλικάρια, προσπαθούν όπως όπως να διασωθούν εκλογικά στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Οκτωβρίου, και η κύρια προσπάθειά τους είναι να «πιαστούν» από το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να νοθεύσουν τα ποσοστά του.

Διότι το ΠΑΣΟΚ, τι θέλει; Να πάει με δικούς του υποψήφιους στις περιφερειακές εκλογές, ώστε να καταγραφεί καθαρά η δύναμή του, έναντι της παρατεινόμενης αποσάθρωσης της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ. Τη θέλει αυτή τη διάκριση στα αποτελέσματα των εκλογών, ώστε να πιστοποιηθεί και στην πράξη πως είναι πλέον η αξιόπιστη αντιπολιτευτική δύναμη της χώρας. Και να πάει στις ευρωεκλογές του επόμενου χρόνου, με αυτά τα δεδομένα.

Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκει να τη νοθεύσει την εικόνα. Και έχει κάθε λόγο να το κάνει. Το καινούργιο νέο στην υπόθεση είναι ότι στη Δυτική Μακεδονία, λέει, θα υποστηρίξει την υποψήφια του ΠΑΣΟΚ Γεωργία Ζεμπελιάδου (που ήταν πασοκική υποψήφια και στις εκλογές του 2019, με καλές επιδόσεις). Και το ίδιο θα κάνει και στη Θεσσαλία όπου το ΠΑΣΟΚ θα υποστηρίξει ως υποψήφιο περιφερειάρχη τον Δημήτρη Κουρέτα. Το σκέφτεται δε και για την Κρήτη, όπου ο Σταύρος Αρναουτάκης θα είναι και πάλι υποψήφιος.

Δεν υπάρχουν οι τύποι…

Παιχνίδια με τις υποψηφιότητες

Και αφήνω κατά μέρος, ένα παιχνιδάκι που παίχτηκε για τον Δήμο της Αθήνας με τη δήθεν κοινή στήριξη ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ στην υποψηφιότητα του προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας, Δημήτρη Βερβεσού. Προβοκάτσια τη χαρακτηρίζει η Χαριλάου Τρικούπη, διότι, μου είπαν, ουδέποτε τέθηκε από το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο θέμα κοινής υποψηφιότητας με τον ΣΥΡΙΖΑ για τον Δήμο της Αθήνας, αλλά ούτε καν για υποψηφιότητα του Δημ. Βερβεσού. «Αλλού στήθηκε το έργο, μου ειπώθηκε χαρακτηριστικά, αλλά δεν τσιμπήσαμε».

Αντίθετα με εισήγηση του προέδρου Νίκου (Ανδρουλάκη) υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ για τον Δήμο της Αθήνας θα είναι ο 43χρονος καθηγητής ενεργειακής πολιτικής του ΕΜΠ Χάρης Δούκας, ο οποίος έχει αρχίσει ήδη να «στήνει» συνδυασμό.

Κάτι ανάλογο με την «υπόθεση Βερβεσού» πρέπει να συνέβη και με την υποψηφιότητα του Γ. Ιωακειμίδη για την Περιφέρεια της Αττικής. Που είχε όλες τις δυνατότητες να είναι υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ, αλλά ο άνθρωπος «κάηκε» από την πρόωρη ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και παρά τις προσπάθειες ορισμένων πασοκοπαραγόντων να υποστηριχθεί. Ετσι όταν προσπάθησε να απεμπλακεί από τη «στήριξη» του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνοντας «ανεξάρτητος» ήταν μάλλον αργά. Και το ΠΑΣΟΚ θα υποστηρίξει για την Περιφέρεια Αττικής, τον Γιάννη Σγουρό.

Η ουσία όμως είναι ότι μέχρι να κλείσουν οι κατάλογοι, θα δούμε πολλά τέτοια. Το μόνο σίγουρο.