Ενα «ντιμπέι» την εβδομάδα

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα πρέπει να επικροτήσουμε, και γιατί όχι να χειροκροτήσουμε, την πρόταση-απαίτηση του Νίκου «13-0 από τα αποδυτήρια» Παππά, να πραγματοποιηθούν debate («ντιμπέι ρε, ντιμπέι» που έλεγε και ο Αλέφαντος) μεταξύ των υποψηφίων για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ. Αν και ο Νικόλας, καταληφθείς από διάθεση σεμνότητας φαντάζομαι, περιόρισε τον αριθμό των debate σε δύο (ένα στο τέλος του μηνός, και ένα ακόμη στο τέλος Αυγούστου), προφανέστατα διότι κρίνει ότι δύο debate είναι αρκετά για να διαφανεί η ανωτερότητά του, έναντι των υπόλοιπων ανθυποψηφίων για το προεδρικό αξίωμα, επιθυμώ να επαναδιατυπώσω την πρόταση. Οχι δύο, αλλά δέκα debate πρέπει να πραγματοποιηθούν. Ενα κάθε εβδομάδα. Είναι μια θαυμάσια ευκαιρία, να καταλάβουν όλοι, ακόμη και αυτοί, οι εναπομείναντες ψηφοφόροι ΣΥΡΙΖΑ, τι πραγματικά αντιπροσωπεύει το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου τους. Για το ποιοι είναι αυτοί που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας τη «μαύρη» περίοδο 2015-2019, και τι θέλουν σήμερα από τη ζωή μας. Με ένα debate κάθε εβδομάδα, θα αποκτήσουν όλοι μια συνολική, καθαρή πιστεύω, εικόνα και για το ίδιο το κόμμα, ως κομματικό σχηματισμό, πώς λειτουργεί, ποιος είναι ποιος, τι πιστεύει και τι έχει μέσα στο κεφάλι του εν έτει 2023 για τη χώρα και τον λαό της!

Θα είναι μια πραγματική προσφορά στον τόπο – ας το δουν έτσι…

Μπίρες, πίτσες, ΣΥΡΙΖΑ!

Το δεύτερο πράγμα που συνηγορεί στην άποψή μου για 10 debate, ένα κάθε εβδομάδα, μέχρι τις εκλογές τους, αφορά όλους εμάς τους υπόλοιπους, οι οποίοι δεν είμαστε, και κατά τα φαινόμενα δεν πρόκειται ποτέ να γίνουμε, ψηφοφόροι ΣΥΡΙΖΑ. Εχει ξεκάθαρα… ιδιοτελή χαρακτήρα, και θα το αναλύσω χωρίς πολλές, κι ως εκ τούτου κουραστικές, περιστροφές: θα είναι το τέλειο τηλεοπτικό θέαμα και μάλιστα σε prime time που λένε και οι της τηλεόρασης. Η περίοδος αυτή, ως τα μέσα Σεπτεμβρίου, οπότε και θα πραγματοποιηθούν οι εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι μία περίοδος νεκρή τηλεοπτικά, για εκείνη την ώρα υψηλής τηλεθέασης. Τα κανάλια καλύπτουν το πρόγραμμά τους είτε με επαναλήψεις (τις καλύτερες τις έχουμε εμείς εδώ, στο Mega) είτε με χιλιοπαιγμένες ταινίες οι οποίες δεν έχουν κανένα απολύτως ενδιαφέρον. Αν λοιπόν, τα παιδιά του ΣΥΡΙΖΑ πάρουν τη μεγάλη απόφαση, και υιοθετήσουν την εντελώς… ανιδιοτελή πρόταση που υποβάλλω, και έχουμε ένα debate την εβδομάδα, σε πανελλήνια μετάδοση εννοείται, το ενδιαφέρον του τηλεοπτικού κοινού θα εκτοξευθεί στα ουράνια.

Ποιος δεν θα καθίσει να παρακολουθήσει τέσσερις τύπους να σκοτώνονται μεταξύ τους για το πώς πρέπει, ας πούμε, να πορευτεί πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ, και αν θα πρέπει να στραφεί οριστικά προς τα αριστερά ή θα πρέπει να μετακινηθεί προς το Κέντρο; Ολοι, απαντώ. Και ποιος θα γυρίσει την πλάτη στην προοπτική να ακούσει από πρώτο χέρι, από τους πρωταγωνιστές, το πώς έπαιξαν τις τύχες της χώρας, και τις δικές μας στα ζάρια; Ουδείς, ξανά απαντώ. Δεδομένων δε και των αλλεπάλληλων κυμάτων καύσωνα, που αποθαρρύνουν τον καθένα να ξεμυτίσει από το σπίτι του, το πρόγραμμα θα είναι… μπίρες, πίτσες, ΣΥΡΙΖΑ!

Πεθαίνω…

Υπερθέαμα

Για να το κάνω πιο… λύσσα ακόμη, εισηγούμαι, πριν από κάθε debate να υπάρχει άλλη εκπομπή, η οποία να έχει τον χαρακτήρα εκπομπής… pre game! Οπως στο ποδόσφαιρο, που πριν από τον αγώνα, υπάρχει εκπομπή κατά την οποία αθλητικοί συντάκτες και καλεσμένοι αναλύουν τα δεδομένα των δύο ομάδων, κάνουν προβλέψεις, διατυπώνουν κρίσεις. Εδώ, στην περίπτωση του debate, να παίρνουν μέρος, ένας εκπρόσωπος/υποστηρικτής του κάθε υποψηφίου, και να εισηγείται στο ακροατήριο τα υπέρ της υποψηφιότητας του δικού του υποψηφίου και τα μειονεκτήματα των υπολοίπων υποψηφίων!

Και μετά το debate να υπάρχει άλλη εκπομπή, δίκην… post game, στη διάρκεια του οποίου πάλι οι εκπρόσωποι θα αναλύουν στο κοινό ποια είναι τα κρίσιμα σημεία της αντιπαράθεσης κατά τα οποία αναδείχθηκε η ανωτερότητα του δικού τους υποψηφίου για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ.

Θα πρόκειται για μια μοναδική εμπειρία, για ένα υπερθέαμα με διαστάσεις Μπεν Χουρ, υπερπαραγωγή κανονική!

Και όλα θα υπηρετούν αυτό που προανέφερα: να καταλάβει ο κόσμος τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, και ποιοι είναι αυτοί που μας κυβέρνησαν…

Περί πυρκαγιών και ευθυνών

Βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την καινοφανή κυβερνητική προσέγγιση, ότι τις περισσότερες ευθύνες για την έκταση που έχουν λάβει οι πυρκαγιές τα τελευταία 24ωρα τις φέρει η τοπική αυτοδιοίκηση. Η οποία δεν έκανε όσα έπρεπε να κάνει για τη δασοπροστασία και την πρόληψη των πυρκαγιών. Εγώ, ως καλοπροαίρετος που είμαι, να το δεχτώ. Στην περιοχή που κατοικώ, μόλις πριν από δέκα ημέρες, πέρασε ένα συνεργείο (Ιούλιο μήνα τώρα μιλάμε), για να κόψει τα ξερά χόρτα στην άκρη των δρόμων για να μην αρπάξουμε φωτιά από κανένα θεριακλή που πετάει το αναμμένο του τσιγάρο στον δρόμο.

Αλλά εκεί είναι το πρόβλημα; Πόση ευθύνη έχουν οι δήμοι, που δεν έπραξαν όσα υποχρεούνται να κάνουν για να περισταλεί ο κίνδυνος των πυρκαγιών; Συγγνώμη άλλη τόση, και ενδεχομένως μεγαλύτερη έχει και το υπουργείο Εσωτερικών που εποπτεύει των δήμων. Διάβασα κάπου ότι τους χορηγήθηκαν έγκαιρα πάνω από 150 εκατομμύρια για την εκτέλεση έργων δασοπροστασίας. Μάλιστα. Μετά τη χορήγηση των κονδυλίων, υπήρξε κάποιος έλεγχος για το αν υλοποιήθηκαν τα έργα για τα οποία έλαβαν τα χρήματα; Και αν υπήρξε έλεγχος, τι απέδωσε;

Το τελευταίο ερώτημα είναι όπως γίνεται φανερό, εντελώς ρητορικό. Ουδείς έλεγχος υπήρξε, όπως παγίως συμβαίνει. Δόθηκαν τα χρήματα, διατέθηκαν ίσως για την κατασκευή καμιάς ζαρντινιέρας, ή για καμιά πλακόστρωση, και αυτό ήταν. Τα δέντρα ως γνωστόν δεν ψηφίζουν (μία φορά ψήφισαν, το 1961, για να κερδίσει τις εκλογές η ΕΡΕ του Καραμανλή του πραγματικού – να μην τα ξεχνάμε κι αυτά…), και ο δήμαρχος της μικρής μας πόλης ξέρει ότι χωρίς ζαρντινιέρες, πλακόστρωτα και σιντριβανάκια, που αρέσουν στους εκλεκτούς συνδημότες του, δεν πρόκειται να τους πάρει την ψήφο στις προσεχείς εκλογές. Αυτό είναι όλο…

Στο ίδιο έργο θεατές

Το άλλο, συναφές με τα προηγούμενα, είναι ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη τα βάζει μεν με τους δημάρχους (και εμμέσως με τους περιφερειάρχες), αλλά δεν μας λέει με ποιο κόμμα έχουν εκλεγεί όλοι αυτοί. Οι περισσότεροι τουλάχιστον. Διότι αν δεν κάνω λάθος, η συντριπτική τους πλειοψηφία ανήκει στη Νέα Δημοκρατία. Υπό τη σημαία της εκλέχθηκαν. Και θυμόμαστε όλοι, ότι το 2019, το συντριπτικό αποτέλεσμα της κάλπης των αυτοδιοικητικών εκλογών είχε θεωρηθεί ως προανάκρουσμα της μεγάλης νίκης της ΝΔ στις επερχόμενες εθνικές εκλογές, και παράλληλα σήμαινε και την εκδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία.

Δικοί της άνθρωποι είναι λοιπόν, και ως ένα πρώτο μέτρο για την αποτυχία τους να περιφρουρήσουν τις περιουσίες των δημοτών τους και τον δασικό πλούτο της περιοχής τους, θα ήταν να τους κόψουν από τους συνδυασμούς. Εν είδει τιμωρίας, και εν είδει μιας συγγνώμης για τους ανθρώπους που πλήττονται από τις φωτιές.

Αλλά όπως θα δούμε στη συνέχεια, όλοι θα είναι στα ψηφοδέλτια επειδή αυτό που μετράει, είναι να είναι «δικός» μας ο δήμαρχος. Τίποτε άλλο. Επίσης, μέχρι τον Οκτώβριο, σιγά να μη θυμάται κανείς πως κάηκε η Μάνδρα ή το Λουτράκι. Αυτά θα λέμε τώρα;

Το έχουμε δει το έργο, κι άλλες φορές…