Κάποιον προπονητή που να τον πιστεύει

Βλέπω τις πρώτες φωτογραφίες του Λιονέλ Μέσι με τη φανέλα της Ιντερ Μαϊάμι. Ως γνωστόν ο Αργεντινός αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στις ΗΠΑ. Εγω λέω ότι το έκανε γιατί στο μυαλό του έχει το Μουντιάλ του 2026, που θα γίνει στην Αμερική, για την ακρίβεια στις ΗΠΑ, στον Καναδά και στο Μεξικό. Ο ίδιος ο Μέσι λέει ότι το 2026 είναι πολύ μακριά. Και μάλλον έχει δίκιο. Να με κάψει ο Θεός αλλά στη φωτογραφία με τον Ντέιβιντ Μπέκαμ, που κυκλοφορεί από χθες στο Διαδίκτυο, εγώ βλέπω έναν ξέγνοιαστο τουρίστα, κάπως μαυρισμένο, που έχει βρεθεί στο Μαϊάμι με σκοπό να απολαύσει τις παραλίες και τα αξιοθέατα. Και δεν εννοώ τον Μπέκαμ…

Ορίζοντες

Επειδή είναι περίοδος μεταγραφών θέλω να θυμίσω τα κατά καιρούς τρομερά πράγματα που γράφονται για τις περιπτώσεις των ελλήνων παικτών (συνήθως…) που φεύγουν για το εξωτερικό. Σε κάθε τέτοια μετακίνηση διαβάζουμε εκτός από ποσά και κάποιες απαραίτητες επισημάνσεις του τύπου «το παιδί γλίτωσε από το ελληνικό πρωτάθλημα», «οι ορίζοντες που του ανοίγονται είναι πλέον μεγάλοι (sic)», «είναι πολύ τυχερός γιατί έκανε πράξη το όνειρό του» κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Αλλά δεν είναι πάντα έτσι. Οι καριέρες χτίζονται. Δεν προεξοφλούνται.

Επιλογές

Το γράφω γιατί παρατηρώ φέτος τα όσα συμβαίνουν με τον Σωτήρη Αλεξανδρόπουλο. Ενα χρόνο πριν ήταν μια από τις βασικές επιλογές του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στην ενδεκάδα του ΠΑΟ και μόνιμα σχεδόν στις κλήσεις της Εθνικής. Διάλεξε να πάει στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Πέρασε ένα χρόνο ψάχνοντας ευκαιρίες να μπει στην αποστολή (κι όχι στην ενδεκάδα) της ομάδας και χθες έμεινε εκτός προετοιμασίας της ομάδας: ενημερώθηκε ότι δεν θα ακολουθήσει το γκρουπ. Σήμερα ο ατζέντης του συζητά με διάφορες ομάδες την πιθανότητα της επιστροφής του στην Ελλάδα – και καλά κάνει. Γιατί μια τέτοια απόφαση μπορεί να σώσει την καριέρα του παίκτη. Θα είναι μια καλή επιλογή η επιστροφή του έστω κι αν κανείς δεν γράψει ότι μίκρυνε ο ορίζοντάς του (sic) και ότι τα όνειρά του σταμάτησαν μάλλον μετά από ένα απότομο ξύπνημα.

Βήμα

Ωραίο είναι το εξωτερικό, αλλά πρέπει να ξέρεις πότε θα κάνεις το βήμα. Ο Αλεξανδρόπουλος είναι μικρός κι έχει χρόνο επιστρέφοντας και δουλεύοντας να σβήσει την κακή παρένθεση στην Πορτογαλία. Οχι ότι θα είναι εύκολη μια επιστροφή στα περσινά επίπεδα – αλλά στο χέρι του είναι. Το λέω γιατί διαπιστώνω πόσο δυσκολεύεται κι ένας πρώην συμπαίκτης του Αλεξανδρόπουλου στον ΠΑΟ, ο Γιώργος Βαγιαννίδης, που κι αυτός έφυγε μικρός για να δοκιμάσει στο εξωτερικό υπογράφοντας πριν από τρία χρόνια για την Ιντερ. Στο φιλικό του ΠΑΟ με την Μπερσεβά ο Βαγιαννίδης ήταν στο δεύτερο ημίχρονο αρκετά καλός κι ο Γιοβάνοβιτς τον πιστεύει. Αυτό θα χρειαστεί κι ο Αλεξανδρόπουλος αν κι εφόσον επιστρέψει: κάποιον προπονητή να τον πιστέψει.

Ιτούδης

Μιλώντας για προπονητές είναι άξιο αναφοράς αυτό που αποφάσισε ο προπονητής της Εθνικής μπάσκετ Δημήτρης Ιτούδης ενόψει της συμμετοχής της ομάδας στο Μουντομπάσκετ του επόμενου Αυγούστου. Ο Ιτούδης είχε να διαλέξει για την Εθνική ομάδα ένα παίκτη από τους δύο που έχουν αποκτήσει ελληνικό διαβατήριο χωρίς να έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα: αναφέρομαι στον Τάιλερ Ντόρσεϊ και τον Τόμας Γουόκαπ. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός διάλεξε τον παίκτη του Ολυμπιακού κι όπως οι ειδήμονες υποστηρίζουν καλά έκανε, αφού ο Γουόκαπ τη δεδομένη στιγμή μοιάζει στην ομάδα πιο χρήσιμος. Ομως σκεφτείτε πόσο κουράγιο θέλει αυτό από τη στιγμή που τον Ντόρσεϊ τον έχει παίκτη στη Φενερμπαχτσέ! Κι ομολογώ ότι δεν ξέρω πολλούς προπονητές που θα απέκλειαν έναν παίκτη τους από την Εθνική, με κίνδυνο να πρέπει να αντιμετωπίσουν τη δυσπιστία του (αν όχι και την γκρίνια του) όλο τον επόμενο χρόνο.

Συμφέρον

Ο Ιτούδης έβαλε την Εθνική πραγματικά πάνω από το προσωπικό του συμφέρον και μπράβο του. Εκτός αν η επιλογή του αυτή σημαίνει πως έχει αποφασίσει να αφήσει τον Ντόρσεϊ να φύγει από τη Φενέρ. Σε αυτή την περίπτωση η επιλογή του Γουόκαπ θα είχε άλλη εξήγηση. Θα σήμαινε πως τον Ντόρσεϊ δεν τον άντεχε ούτε στη Φενέρ τον τελευταίο καιρό, μολονότι μάλιστα αυτός τον έπεισε να πάει στην Κωνσταντινούπολη…

Αντίο

Φέτος πάντως η μόδα στο μπάσκετ είναι τα «αντίο» και τα «σας παρακαλώ να με καταλάβετε». Μετά τον Κώστα Σλούκα που έκανε διαγγελματική ανάρτηση για να αποχαιρετήσει τον Ολυμπιακό, τη διοίκηση και τους οπαδούς του (πριν υπογράψει στον ΠΑΟ), χθες ήρθε και η σειρά του Γιώργου Παπαγιάννη να αποχαιρετήσει τους οπαδούς του Παναθηναϊκού. «Γνωρίζω πως κάποιοι φίλαθλοι απογοητεύτηκαν από εμένα, ή ακόμα και θύμωσαν. Γνωρίζουν όλοι, όμως, πως στα δύσκολα έμεινα εκεί και προσπάθησα, με όποιον τρόπο μπορούσα, κάποτε με επιτυχία και κάποτε χωρίς. Ομως, πάντα ήμουν εκεί, δεν κρύφτηκα ποτέ, δεν έκανα πίσω στη δυσκολία, ακόμα κι αν αυτό μπορούσε να με εκθέσει. Ελπίζω ο κόσμος να καταλάβει την ανάγκη μου – μετά από τόσα χρόνια – να επιλέξω ένα καινούργιο περιβάλλον για τον εαυτό μου» γράφει ο Παπαγιάννης. Το ενδιαφέρον στην ιστορία είναι ότι ο διεθνής σέντερ πρώτα υπέγραψε για τη νέα του ομάδα, τη Φενέρ, και μετά αποχαιρέτησε τον κόσμο του ΠΑΟ! Θέλω να πω πως τα αντίο έχουν νόημα όταν κάποιος είναι επαγγελματικά στον αέρα, αποφασίζει να φύγει και ζητά κατανόηση για μια απόφαση που έχει και ένα ρίσκο. Οταν έχεις βρει ομάδα, τι κατανόηση ζητάς;

Ξεκίνημα

Δεν τρελάθηκε φυσικά ο Παπαγιάννης. Απλά θέλησε να στείλει ένα μήνυμα στον κόσμο του ΠΑΟ ζητώντας να μην του κρατήσουν κακία για την απόφασή του να αφήσει την ομάδα σε μια στιγμή μάλιστα που αυτή ενισχύεται για να επιχειρήσει ένα νέο ξεκίνημα. Ο Παπαγιάννης δεν θέλησε να κλείσει την πόρτα του ΠΑΟ κι έστειλε μηνύματα αγάπης στον κόσμο του, ίσως και θορυβημένος από την επίθεση που του έκανε την Παρασκευή ο ιδιοκτήτης της ομάδας Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Ο Γιαννακόπουλος θύμωσε με την άρνηση του Παπαγιάννη να παραμείνει στον ΠΑΟ και να προτιμήσει την πρόταση των Τούρκων. Οπως δήλωσε, ο παίκτης του είπε «δώσε μου 5 λεπτά να πάρω τον Ιτούδη να τον ενημερώσω ότι θα μείνω στον ΠΑΟ» και μολονότι του έστειλε τα συμβόλαια και τον περίμενε μέχρι να πάει η ώρα 6 το πρωί αυτός «αποφάσισε να πάει στη Φενέρ για 200 χιλιάρικα παραπάνω». Σκεφτείτε να μιλούσαν και τέσσερις ώρες και τελικά να πήγαινε στον Ολυμπιακό…