Η αντιπολίτευση οφείλει να «σηκώσει το γάντι»

Η πρωτολογία του κ. Μητσοτάκη στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, ήταν ένας από τους πιο καλογραμμένους λόγους που εκφωνήθηκαν σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι παρουσιάζει μεγάλη συγγένεια με τον αντίστοιχο λόγο του Κώστα Σημίτη το 1996. Ο κ. Μητσοτάκης αναφερόμενος στον «πολυδύναμο εκσυγχρονισμό» εκδίπλωσε όχι μόνον ένα όραμα για την Ελλάδα, αλλά επιδίωξε να θεμελιώσει τους όρους μιας μακράς πολιτικής ηγεμονίας. Ενα κόμμα, που θα φέρει μεν το όνομα της Νέας Δημοκρατίας, αλλά κατ’ ουσίαν θα επιχειρεί να υπερβαίνει τις παραδοσιακές διαχωριστικές γραμμές, όπως – αρχικά – το επέτυχε ο Μακρόν στη Γαλλία.

Γι’ αυτό άλλωστε ο κ. Μητσοτάκης τίμησε στην ομιλία του τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τους Γεώργιο και Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Σημίτη, επιδιώκοντας να πιστοποιήσει ότι εκπροσωπεί μια νέα, υπερβατική ιδεολογική και πολιτική αντίληψη.

Κατά τον Πρωθυπουργό η διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς δεν έχει πλέον αντίκρυσμα. «Συντήρηση ή πρόοδος» είναι η διαιρετική τομή σήμερα. Και ο ίδιος θεωρεί ότι οι θέσεις του εκφράζουν την πρόοδο και εγκαλεί την αντιπολίτευση να πιστοποιήσει με τις δικές της,  ότι εκφράζει όντως μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Η αντιπολίτευση οφείλει να «σηκώσει το γάντι». Και η «συνταγή» βρίσκεται στον αντίστοιχο λόγο του Κώστα Σημίτη του 1996. Γιατί εκεί, ο Κ. Σημίτης, μαζί με την εκδίπλωση του οράματός του για μια «ισχυρή Ελλάδα» στην οποία θα οδηγήσει ο ριζικός εκσυγχρονισμός της χώρας, έθεσε και μια κοινωνική προυπόθεση: ότι «οι έχοντες και κατέχοντες» θα είναι εκείνοι που πρέπει να συμβάλλουν αναλογικά περισσότερο στην εθνική προσπάθεια.

Ο πυρήνας των πολιτικών του κ. Μητσοτάκη, είναι αντίστροφος. Είναι με τους «έχοντες και κατέχοντες». Αφορά ένα όραμα όπου οι μεγάλες επενδύσεις, οι μεγάλοι «παίκτες» τροφοδοτούν την ανάπτυξη. Αρα όλα λειτουργούν προς διευκόλυνση αυτής της «ατμομηχανής». Ωστόσο η κριτική ότι ένα μεγάλο τμήμα αυτών των γιγα-επενδύσεων χρηματοδοτείται από τις ελληνικές Τράπεζες και καταλήγει στον αφελληνισμό  της ελληνικής οικονομίας, είναι βάσιμη και ουσιώδης. Οπως βάσιμη και ουσιώδης είναι η κριτική ότι υγιέστατες μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι αποκλεισμένες από κάθε μορφής χρηματοδότηση. Και ότι ισχυρά κίνητρα για συνενώσεις μικρομεσαίων επιχειρήσεων θα μετέβαλαν δυναμικά την παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας. Βάσιμη είναι επίσης η κριτική ότι πέρα από τις γιγα-επενδύσεις στις ΑΠΕ και πέρα από τους θερμοσίφωνες στις στέγες υπάρχει η δυνατότητα για τη δημιουργία ενεργειακών κοινοτήτων που θα έριχνε το κόστος παραγωγής και λειτουργίας σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις και συνεταιρισμούς.

Με λίγα λόγια υπάρχει γόνιμο έδαφος – σε όλους τους τομείς – για μια εναλλακτική πρόταση ανάπτυξης, προς μια ανταγωνιστική και ανθεκτική οικονομία που θα διασφαλίζει υγιείς πόρους για πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης και θεσμικής διαφάνειας.

Σε αυτό το έδαφος, η παραδοσιακή Αριστερά δεν έχει τίποτα να προσφέρει. Ούτε μια εν «πλήρει συγχύσει» Αριστερά τύπου ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να συμβάλλει.

Η ευκαιρία βρίσκεται κυρίως στο ΠΑΣΟΚ. Με τον πλούτο της προσφοράς του, την αναφορά στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, τη φυσική ιστορική εκπροσώπηση της δημοκρατικής παράταξης, στο κέντρο του πολιτικού συστήματος. Αν το ΠΑΣΟΚ δεν το επιτύχει, αρχίζοντας από τις αυτοδιοικητικές εκλογές και τις ευρωεκλογές, ο κ. Μητσοτάκης με τις επιλογές του, προανήγγειλε και νέα εκλογική νίκη το 2027.