Μεσημέρι στον καύσωνα

Επισήμως έξω έχει 38 βαθμούς. Ομως όταν σε πιάνει ο ήλιος φοβάσαι μην εξαερωθείς σαν βρικόλακας. Γιατί η ζέστη έρχεται και σε αρπάζει από τον σβέρκο. Δεν προκαλεί μόνο δυσφορία, αλλά και πόνο, πολλά μικρά πυρηνικά ολοκαυτώματα μέσα στη μέρα. Μεσημέρι με άδειους δρόμους. Στο κέντρο της Αθήνας κυκλοφορούν μόνο τουρίστες-κασκαντέρ που επιμένουν να επισκεφτούν την Ακρόπολη, αλλά και τα ξωτικά του καύσωνα. Αυτά τα στοιχειά της ελληνικής παράδοσης εμφανίζονται σε ειδικές περιστάσεις και είναι διακριτά μόνο μέσα από τον φακό κάμερας, φωτογραφικής ή τηλεοπτικής. Κάποιοι εικάζουν ότι δεν είναι ξωτικά, αλλά φαινόμενο αντικατοπτρισμού. Ωστόσο, το μυστήριο παραμένει. Αν περάσεις από δίπλα τους δεν πρόκειται να τα δεις, είναι απολύτως αόρατα στο γυμνό μάτι.

Το πιο γνωστό ξωτικό του καύσωνα είναι ο ηλικιωμένος που εμφανίζεται στο Σύνταγμα να βρέχει το κεφάλι του στο συντριβάνι, κρατώντας ένα μπουκαλάκι νερό. Αν παγώσετε την εικόνα, ζουμάροντας στις λεπτομέρειες, θα προσέξετε, πέρα από το ντύσιμο των ’80ς, ότι κρατάει μπουκάλι νερού «Ηβη-Καραντάνη», δηλαδή μία ετικέτα που αποσύρθηκε εδώ και τριάντα χρόνια. Ο άνθρωπός μας μπορεί να στοιχηματίσει ότι βλέπει τον ίδιο ηλικιωμένο στα δελτία ειδήσεων εδώ και είκοσι χρόνια. Κάποτε πίστευε ότι τα κανάλια παίζουν πλάνα αρχείου. Ομως δεν γίνεται ο ίδιος ηλικιωμένος να εμφανίζεται σε κάθε κανάλι, σε όλα τα δελτία ειδήσεων, σωστά; Ας είναι.

Ο άνθρωπός μας παρακολουθεί μεσημεριανό δελτίο. Κάθεται στον παλιό καναπέ του, κάτω από το, εξίσου παλιό,  κλιματιστικό που βάζει στο καθιστικό δροσερό, όχι παγωμένο, αέρα, εμπλουτισμένο από πλήθος σωματιδίων αγνώστου σύνθεσης. Από το πρωί βγαίνουν στα κανάλια ειδικοί που συστήνουν στον πληθυσμό να μην κυκλοφορεί έξω χωρίς λόγο, να ενυδατώνεται τακτικά, οι ηλικιωμένοι πρέπει να εξασφαλίσουν μία δροσερή καταφυγή, ενώ οι ευαισθητοποιημένοι πολίτες οφείλουν να παρέχουν αδιάκοπη παροχή νερού στα αδέσποτα. Πάλι καλά που υπάρχουν και ειδικοί, αλλιώς τώρα όλοι θα ήταν έξω, να φτιάχνουν ομελέτες στην άσφαλτο. Ο άνθρωπός μας βαριέται μέχρι που στην οθόνη εμφανίζονται ο Μητσοτάκης με τον Ερντογάν.  Ο Ερντογάν είναι λες και βγήκε από το μουσείο της Μαντάμ Τισό. Σαν κέρινο ομοίωμα. Ο Μητσοτάκης δείχνει πιο ζωντανός, εννοείται, είναι και νεότερος. Ομως στην πραγματικότητα και οι δύο στέκουν ακίνητοι στον ιστορικό χρόνο. Αυτό, άλλωστε, δεν είναι το ζητούμενο στα ελληνοτουρκικά; Η πλήρης ακινησία έτσι ώστε κανένας να μη φορτωθεί στις πλάτες του το ιστορικό βάρος μίας διευθέτησης, εκ των πραγμάτων επώδυνης και για τις δύο πλευρές. Τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί. Τα ελληνοτουρκικά θα βρίσκονται πάντα σε ένα βάλτο. Η ακινησία θα διαταράσσεται κατά καιρούς από περιόδους έντασης, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε, για να ακολουθήσει πάλι μία συνάντηση με συγκρατημένα χαμόγελα και υποσχέσεις για νέα αφετηρία. Είναι σαν να παίζεις επιτραπέζιο και φέρνεις γύρω – γύρω το ίδιο ταμπλό.

Στο μέλλον θα είναι κάποιος άλλος στη θέση του Μητσοτάκη – ο Ερντογάν θα μείνει σε αυτή τη θέση τουλάχιστον για άλλα σαράντα χρόνια, μπορεί και παραπάνω. Πώς θα λυθούν τα ελληνοτουρκικά; Οταν η ίδια η ζωή αφαιρέσει κάθε σημασία από το θέμα με τη μετάβαση σε ένα πράσινο ενεργειακό μοντέλο που θα καθιστά αδιάφορα τα κοιτάσματα του Αιγαίου. Πότε; Ε, κάποια στιγμή μέσα στον αιώνα. Μετά εμφανίστηκε στην οθόνη η Εφη η Αχτσιόγλου. Ο άνθρωπός μας τη συμπαθεί.

Ομως δεν ξέρει γιατί. Πολιτικά παραμένει ένα μυστήριο για τον ίδιο που δεν παρακολουθεί και τόσο στενά τα της τρέχουσας επικαιρότητας και της συριζαϊκής ίντριγκας. Και τώρα τη βλέπει κάπως αμήχανη, λίγο «πρόχειρη», ελαφρώς φοβισμένη. Διέβη τον Ρουβίκωνα, αλλά συμπεριφέρεται λες και βάζει το δάχτυλο στο νερό για να δει αν είναι κρύο. Την περίμενε πιο «άγρια», πιο αποφασιστική. Να δείξει δόντια και να τους κάνει να σκεφτούν μήπως κάνουν λάθος που τώρα χαμογελούν. Και ακολούθησε η είδηση για την τρανς γυναίκα από την Κούβα που δολοφονήθηκε.

Στην ανακοίνωση της Αστυνομίας αναφέρθηκε ως άνδρας. Λογικό. Η Αστυνομία διαβάζει αυτό που γράφουν τα χαρτιά όχι εκείνο που λέει η ψυχή, αλλά και βεβαιώνουν τα μάτια. Η δύσμοιρη γεννήθηκε άνδρας, έζησε και δολοφονήθηκε ως γυναίκα, αλλά στο νεκροτομείο θα καταχωρηθεί ως άνδρας. Τι θα γράψουν, άραγε, στην ταφόπλακα; Θα παρέμβουν και εκεί οι Αρχές ή επιτρέπεται να γράψεις ό,τι θέλεις; Αν μη τι άλλο, με το σωστό επίγραμμα μπορείς να έχεις εσύ την τελευταία λέξη. Βράζει ο τόπος. Ομως τίποτα, μα τίποτα, δεν εξατμίζεται.