Το δίλημμα που δεν υπάρχει

Οφείλω να ξεκινήσω από την ανακοίνωση της υποψηφιότητας Αχτσιόγλου, επειδή όπως τόνισε η ίδια δεν αφορά μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά «την Ελλάδα, την κοινωνία, την Αριστερά, τα κινήματα της νέας εποχής». Τα κινήματα της νέας εποχής θα το έχουν ήδη πάρει χαμπάρι, όπως και η Αριστερά, υποθέτω, αλλά επειδή για την κοινωνία και την Ελλάδα δεν είμαι βέβαιος αν το έχουν αντιληφθεί πλήρως (μάλλον όχι, γιατί δεν βλέπω πανηγυρισμούς στους δρόμους…), αισθάνομαι ότι έχω την υποχρέωση να αναδείξω το γεγονός.

Η Εφη Αχτσιόγλου, λοιπόν, ανακοίνωσε χθες ότι είναι «με τους πολλούς και με το δίκιο» και εμείς καταλάβαμε. Και για όσους ενδεχομένως δεν κατάλαβαν, φρόντισε ο Νίκος «13-0» Παππάς να τους βοηθήσει, δηλώνοντας ότι θα είναι λάθος αν ο ΣΥΡΙΖΑ υποκύψει στον πειρασμό της ζεστής και ασφαλούς φωλιάς της ριζοσπαστικής Αριστεράς (δικός του ο λυρισμός). Πρόσθεσε και άλλα λυρικά, για τη μεσαία τάξη που την πληγώσανε (sic) και τα οποία επίσης είχαν τον χαρακτήρα κριτικής στην υποψηφιότητα της κυρίας Αχτσιόγλου και στις πολιτικές της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ.

Η αλήθεια είναι ότι η υποψήφια δεν ανέφερε ρητώς τη στροφή προς την Αριστερά που πρεσβεύει, την περιέγραψε όμως και την υπενόησε μια χαρά. Μόνο οι βλάκες δεν κατάλαβαν, αλλά – είπαμε – γι’ αυτούς φρόντισε ο κύριος «13-0». Για την κυρία Αχτσιόγλου δεν υφίσταται καν το δίλημμα μεταξύ Κέντρου και Αριστεράς και έκανε σαφές ότι απορρίπτει τον σχετικό προβληματισμό. Ο δρόμος που έχει στον νου της οδηγεί στη βαθιά Αριστερά. Εκλεισε την ανακοίνωσή της, προσκαλώντας μας ευγενώς να την ακολουθήσουμε. «Τη διαδρομή αυτή αξίζει να την περπατήσουμε», είπε. Προσωπικά, την ευχαριστώ για την πρόσκληση, αλλά με τέτοια ζέστη, «only mad dogs and Englishmen», που λέει και το τραγουδάκι.

Ανεξαρτήτως της άποψης που μπορεί να έχει η κυρία Αχτσιόγλου για το δίλημμα μεταξύ Κέντρου και Αριστεράς, η πραγματικότητα είναι ότι, με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, ο αγώνας της διαδοχής γίνεται επί του διλήμματος που εκείνη αμφισβητεί. Ετσι, έχουμε την κυρία Αχτσιόγλου να εκπροσωπεί την κατεύθυνση προς τα αριστερά και τον κύριο «13-0», τον σπόρο της δρακογενιάς, να εκπροσωπεί την κατεύθυνση προς το Κέντρο. (Ακρως κωμικό το τελευταίο, αλλά έχει και από αυτά η πολιτική…) Υπάρχει, τέλος, η θεωρούμενη πολύ πιθανή υποψηφιότητα του Γιούκλιντ Τσαλακώτου, αλλά αυτή δεν συνιστά αυτόνομη υποψηφιότητα, αλλά μάλλον συμπληρωματική εκείνης της κυρίας Αχτσιόγλου.

ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ

Οι παρατηρητές του ΣΥΡΙΖΑ νομίζω ότι δεν αιφνιδιάζονται από τη ροπή που παίρνει το κόμμα προς τα αριστερά, μετά την εκλογική συντριβή. Δεν υπάρχουν εκπλήξεις να περιμένουμε από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Λίγο ή πολύ, η παρακμή είναι προδιαγεγραμμένη από την ώρα που η επικρατέστερη διάδοχος αμφισβητεί την πραγματικότητα. Οι εκπλήξεις ή, εν πάση περιπτώσει, η προσδοκία εξελίξεων αφορά μάλλον το ΠΑΣΟΚ, διότι αυτό είναι που δέχεται την πίεση της νέας κυβέρνησης με το καλημέρα σας.

Από τη μία, έχουμε το θέμα της διευκόλυνσης των Ελλήνων του εξωτερικού στην άσκηση του εκλογικού δικαιώματός τους, από την άλλη έχουμε την προσπάθεια να καταργηθεί το αναχρονιστικό μονοπώλιο του κράτους στην ανωτάτη εκπαίδευση και, ενδιαμέσως, έχουμε στριμωγμένο το ΠΑΣΟΚ. Είναι στριμωγμένο, καθώς δεν έχει τη δυνατότητα να αγνοήσει κανένα από τα δύο θέματα, τα οποία η κυβέρνηση έθεσε εξ αρχής και μετ’ επιτάσεως. Από τη στάση του ΠΑΣΟΚ στα δύο συγκεκριμένα θα κριθεί ο πολιτικός χαρακτήρας του, αν δηλαδή είναι ένα κόμμα στο οποίο προέχει η λογική του εκσυγχρονιστικού Κέντρου ή αν εμμένει στα υποδείγματα παρωχημένων εποχών για την ιστορική τους αξία. Υπό την έννοια αυτή, είναι η κυβέρνηση που πάει να επισπεύσει τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ με τις πρωτοβουλίες της. Σαν να λέμε ότι ήρθε καινούργιος δάσκαλος για τη νέα χρονιά και ξεκίνησε με πρόχειρο διαγώνισμα την πρώτη μέρα…