Με αλεξίπτωτο

Οι γυναίκες δεν είναι ποτέ φαβορί όταν τα πράγματα πάνε καλά. Η θεωρία (και η ιστορία) δείχνει ακριβώς την αντίθετη τάση – ακόμα και την εποχή που η «γυάλινη οροφή» σπάει με ευκολία, οι γυναίκες αναλαμβάνουν πολιτικά τιμόνια κυρίως όταν όλα πηγαίνουν κατά διαόλου. Στο παιχνίδι που ουσιαστικά έχει στηθεί εναντίον τους έρχονται αντιμέτωπες με τον «γυάλινο γκρεμό»: η ανάληψη των καθηκόντων από μια γυναίκα προσβλέπει, για τους τριγύρω, στην αξιοπρεπή διαχείριση μιας νέας αποτυχίας, την οποία φυσικά θα χρεωθεί εξ ολοκλήρου. Ερχεται τις στιγμές που δεν υπάρχει ένας άνδρας που να θέλει ή να μπορεί να το πάρει πάνω του. Συνήθως με μια δεύτερη σκέψη – πως ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που πετύχει, ως λύση ανάγκης, η εν λόγω γυναίκα, είναι λύση οριοθετημένη και μεταβατική. Στήνουν στην πλάτη της την τέλεια αποστολή αυτοκτονίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται αυτές τις μέρες στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας του: μέσα σε λίγες μέρες, με μια ξαφνική σπρωξιά, βρέθηκε εμφανώς απροετοίμαστος να κολυμπάει στα βαθιά χωρίς «μπρατσάκια». Τα ποσοστά του βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, οι τάσεις παίζουν παιχνίδια ακόμα και με το χρονοδιάγραμμα της εκλογής ηγεσίας, το ΠΑΣΟΚ παραμονεύει στη γωνία. Μπροστά στον γκρεμό, το πρώτο όνομα που ακούστηκε για την ηγεσία δεν είναι ένας από τους πολλούς άνδρες που μπαινόβγαιναν τα προηγούμενα χρόνια στα κομματικά γραφεία και τα τηλεοπτικά πλατό με ύφος παντογνώστη. Το όνομα (κοίτα να δεις!) είναι γυναικείο.

Στο κάδρο της ανακοίνωσης της υποψηφιότητάς της για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ η Εφη Αχτσιόγλου ήταν μόνη της. Στην εικόνα της δεν ετεροπροσδιορίζεται από τους συνεργάτες της, τους πολιτικούς φίλους της, τον σύντροφό της. Εκανε ακόμα μια ριψοκίνδυνη επιλογή: επισήμανε, στις αναφορές της υποψηφιότητάς της, το αυτονόητο δικαίωμα των γυναικών να ορίζουν οι ίδιες τη ζωή τους. Δεν κρύφτηκε από τη σημειολογία του φύλου της, δεν το αποποιήθηκε πολιτικά. Υπενθύμισε πως αν κερδίσει δεν θα αποτελεί μόνο την πρώτη γυναίκα πρόεδρο του κόμματός της, αλλά και την πρώτη γυναίκα αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης – η οποία, εφόσον ψηφιστεί και αναλάβει τη θέση, θα έχει μιλήσει για τις αμβλώσεις και την προστασία τους ήδη από το τριήμερο των προγραμματικών δηλώσεων της νέας Βουλής.

Πολλά θα ειπωθούν τις επόμενες εβδομάδες για το αν και κατά πόσο η Αχτσιόγλου είναι έτοιμη ή είναι αρκετή για να ηγηθεί. Πολύ περισσότερα θα κληθεί να απαντήσει η ίδια για την κατεύθυνση που θέλει να δώσει στον ΣΥΡΙΖΑ, για τη φράση «η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά», για το δίλημμα «Κέντρο ή Αριστερά» – που ακόμα κι αν απέρριψε χθες, είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα της τεθεί και από τους αντιπάλους της στην εσωκομματική κούρσα. Κακά τα ψέματα, η γυναικεία ατζέντα ως σημείο πολιτικής ταυτότητας την κάνει ιδανικό θύμα για εκείνους που θέλουν να την αποδομήσουν ως «Παπαρήγα με Max Mara», «καλή μαθήτρια» και «πασιονάρια του ΣΥΡΙΖΑ», γιατί τους επιτρέπει να αναφέρονται σε αυτήν ως επικοινωνιακό, δικαιωματικό στερεότυπο. Τους δίνει μια ακόμα αφορμή για κεκαλυμμένο σεξισμό απέναντι σε ένα δημόσιο πρόσωπο που, ως υποψήφια αρχηγός και όχι ως απλή βουλευτής, δεν μοιάζει να λογαριάζει ενοχικά το φύλο της ως μειονέκτημα. Μπροστά στον «γυάλινο γκρεμό», όμως, της παρέχει αλεξίπτωτο. Αν και εφόσον το χρειαστεί.