Υπάρχει αντίβαρο σοβαρότητας{CR}

Κάποιες φορές τα λόγια στην πολιτική έχουν την ισχύ πράξης. Σε αυτή την κατηγορία τοποθετώ την ομιλία του Κώστα Τασούλα προς τη Βουλή των Ελλήνων, μετά την επανεκλογή του χθες στο αξίωμα του προέδρου του σώματος με 249 ψήφους και 51 «παρών». Μέσα στο δικαιολογημένο κλίμα ανησυχίας για την εύρυθμη λειτουργία του κοινοβουλευτισμού, εξαιτίας των πολλών, μικρών και ακραίων κομμάτων στη Βουλή, η ομιλία του Τασούλα είχε διττό σκοπό. Αφενός να καθησυχάσει όσους στ’ αλήθεια ανησυχούν από την υπερβολή παλαβομάρας και γραφικότητας στη σύνθεση του σώματος και, αφετέρου, να προειδοποιήσει όσους προετοιμάζονται να εκμεταλλευτούν μια τυχόν έκρυθμη κατάσταση. Σε αυτές τις πλευρές απευθύνθηκε ο Τασούλας και τους είπε ότι, ξέρετε, υπάρχει ισχυρό αντίβαρο θεσμικής σοβαρότητας εδώ μέσα και θα πέσει στο κεφάλι όσων νομίσουν ότι μπορούν να κάνουν τη Βουλή τσίρκο.

Για τον λόγο αυτό ο Τασούλας είχε περιλάβει στην ομιλία του και πολλές ιστορικές αναφορές, που υπονοούσαν το βάθος του θεσμού, όπως και την εκτενή αναφορά στο δικό του έργο ως προέδρου της προηγουμένης Βουλής. Δεν το έκανε για επίδειξη γνώσεων ούτε για να καμαρώσει με όσα πέτυχε, αλλά για να δώσει στο ακροατήριό του να καταλάβει πόσο σημαντικό και πολύτιμο θεωρεί ο ίδιος αυτό που έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί από τη θέση του προέδρου της Βουλής: τον κοινοβουλευτισμό. Προσωπικά, μετά την ομιλία του προέδρου, μένω με την ικανοποίηση ότι «έχουν γνώσιν οι φύλακες». Ωστόσο, φοβάμαι ότι, αργά ή γρήγορα, οι φύλακες θα χρειαστούν ψυχολογική στήριξη (ήπια πράγματα, δυό ώρες ψυχοθεραπεία την εβδομάδα ίσως, δεν λέω ντιβάνι κανονικό…) και, για τον σκοπό αυτό, καλό θα ήταν να υπάρξει μια προετοιμασία.

Η ΠΑΣΑΡΕΛΑ

Πάντως, ο κοινοβουλευτισμός δεν απειλείται, νομίζω, από εκείνους που συγχέουν την ορκωμοσία της Βουλής με τη θεατρική πρεμιέρα. Βρισκόμαστε στο 2023, ξέρετε, και από το 1974 έχουμε δημοκρατικό πολίτευμα. Η απρέπεια και το κακό γούστο δεν διώκονται από τον νόμο. Ο καθένας έχει το δικαίωμα σε αυτά τα δύο, ακόμη και όταν ορκίζεται ως βουλευτής. Οπως ακριβώς έχει και το δικαίωμα να μην πλένεται. (Σε κάποιους δεν αρέσει, ξέρετε…) Πάντως, ο κοινοβουλευτισμός δεν υπέστη ζημία, επειδή κάποιοι εκπρόσωποί του είναι μικρότεροι των περιστάσεων. Ετσι είναι όμως στις δημοκρατίες. Δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε, ούτε και πρόκειται ποτέ να υπάρξει η τέλεια δημοκρατία, στην οποία θα εκπροσωπούνται μόνον οι άριστοι, όπως δεν υπάρχει και ανθρώπινη κοινωνία στην οποία όλοι είναι όμορφοι, υγιείς, πλούσιοι και έξυπνοι.

Συνιστώ, λοιπόν, επιείκεια και χιούμορ. Αφήστε τους να εκδηλωθούν, αφήστε τους να εκφραστούν ελεύθερα, για να τσεκάρουμε και το ποιόν τους. Διότι δεν χωρεί αμφιβολία ότι η εμφάνιση που επιλέγεις για μια τόσο σημαντική περίσταση σε χαρακτηρίζει. (Στην εμφάνιση περιλαμβάνω και το συγγενολόι, για το οποίο ο βουλευτής έχει την αποκλειστική ευθύνη). Επομένως, η ελευθερία που σου επιτρέπει να δείξεις τη γνώμη σου για το σύστημα μέσα από το ντύσιμό σου (ή το γδύσιμό σου), επιτρέπει εξίσου και στο σύστημα να σε αξιολογήσει αντιστοίχως. Με απλά λόγια; Χάρη στην πασαρέλα της Δευτέρας εντοπίσαμε τα πρώτα νούμερα. Εχει και άλλα, πολλά ακόμη, που κρύβονται και θα εκδηλωθούν με τον καιρό. Μια πρώτη ιδέα, όμως, την πήραμε…

ΑΥΤΟΣ Ο ΔΗΜΟΣ

Η Ευρώπη Κοσμίδου, περιφερειακή σύμβουλος στο σχήμα Πατούλη, ανακοίνωσε ότι διεκδικεί τη δημαρχία των Αχαρνών, με την εξής ανάρτηση: «Αυτός ο Δήμος δεν χρειάζεται δήμαρχο. Γυναίκα χρειάζεται. Μια γυναίκα που να τον γουστάρει τρελά (σ.σ., τον Δήμο), μια τύπισσα που δεν θα την αγχώνουν οι ιστορίες με παρελθόν. Κάποια από εκείνες που τη βρίσκουν να περνούν τα δάχτυλα απαλά πάνω από σημάδια και ρυτίδες, χωρίς να ρωτούν πολλά πολλά. Μια θηλυκή παρουσία που θα ξέρει τα χούγια του και, κυρίως, δεν θα τον φοβάται και δεν θα θέλει να τον ρημάξει». Αυτός ο Δήμος, για να το προσωποποιήσω και εγώ όπως η κ. Κοσμίδου, αν μπορούσε ο καημένος θα το έβαζε στα πόδια και ακόμη θα έτρεχε…

Υποθέτω ότι κάπου εδώ τελείωσε κιόλας η διαδρομή της υποψηφιότητας της κ. Κοσμίδου. Την ευχαριστώ εκ μέρους όλων μας, που υπήρξε τόσο σύντομη και δεν μας παίδεψε. Μακάρι να τη μιμηθούν και άλλοι…