Στίγμα

Για το καλό της Αριστεράς

Στο εμβληματικό «Φορτηγό» με το οποίο ο κ. Διονύσης Σαββόπουλος μας παρουσίασε τον εαυτό του, εν έτει 1966 παρακαλώ, υπάρχει ένα τραγούδι που επιγράφεται «οι παλιοί μας φίλοι». Εκεί, μεταξύ άλλων, υπάρχει και ένας στίχος που λέει ότι «κι έρχεται μια στιγμή για να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις» – ίσως ο καλύτερος που έχει γράψει ποτέ, και ο οποίος κάποια στιγμή θα πάρει τη θέση του, είμαι βέβαιος, δίπλα σε ανάλογους στίχους των μεγάλων ποιητών αυτής της χώρας. Το πιστεύω.

Οσο για μένα, κάνω αυτό τον πρόλογο για να δικαιολογήσω τη στάση μου απέναντι στα τεκταινόμενα στον ΣΥΡΙΖΑ, και να με συγχωρέσει ο αγαπητός Διονύσης (την καλημέρα μου) για την αυθαιρεσία. Αλλά κάπως πρέπει να το παρουσιάσω κι εγώ αυτό που θα εισηγηθώ εν συνεχεία, και το οποίο το αποφάσισα μετά από πολλή περίσκεψη και πλήρη ανάλυση της κατάστασης που επικρατεί στο άλλοτε κραταιό κόμμα της «πρώτης φοράς Αριστεράς». Ο,τι αναφέρω παρακάτω είναι απόρροια της ιδιαίτερης αγωνίας που με έχει καταλάβει αναφορικά με την τύχη του ΣΥΡΙΖΑ μετά την αποχώρηση από το προσκήνιο του καλού μου «πελάτη» προέδρου Αλέξη και τη δύστηνη για εμένα απόφασή του να «μονάσει» στην πτωχή πλην τιμία βίλα του 500άρικου στο Σούνιο.

Βασανίστηκα πολύ, οφείλω να ομολογήσω, πριν καταλήξω στην πρότασή μου. Εξ ου και παρακαλώ να μην απορριφθεί διά μιας. Πέρασα ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο, με το μάτι και το αφτί στραμμένο στις έντονες διεργασίες του κόμματος. Με συνεπήρε η άοκνη, η ακάματη προσπάθεια των φατριών προκειμένου να συμφωνηθεί ένας κοινά αποδεκτός οδικός χάρτης για το τι μέλλει γενέσθαι προκειμένου να εκλεγεί ο νέος, λαοφιλής, το δίχως άλλο, ηγέτης του κόμματος. Και σήμερα, μπορώ, μετά από ενδελεχή ανάλυση των δεδομένων, να εισηγηθώ μια πρόταση η οποία θα με φέρει αντιμέτωπο με εκπεφρασμένες μου απόψεις περί του συγκεκριμένου προσώπου, αλλά θα το κάνω. Διότι πάνω απ’ όλα με ενδιαφέρει το καλό της Αριστεράς, της δεύτερης φοράς που «θα είναι αλλιώς». Ακόμη και «με αίμα»!

Πολάκης for president

Κυρίες και κύριοι, η πρότασή μου για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει ονοματεπώνυμο: είναι ο Παύλος Πολάκης, εκ Χανίων ορμώμενος και εκ Σφακίων ιδιαιτέρως! Πρόκειται για μία λύση την οποία δεν έχει απλά ανάγκη ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είναι και η μόνη η οποία μπορεί να επαναφέρει το κόμμα στις αρχές, τις αξίες, και κυρίως στα… μέτρα του. Είναι προφανές ότι αυτό που έχει ανάγκη η χώρα σήμερα είναι να αναλάβει αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο Πολάκης, ο οποίος με αυτό τον ιδιαίτερο τρόπο που έχει να εκφράζεται, την πανθομολογούμενη καλλιέπεια του λόγου του και το αδιαμφισβήτητο όσο και απαράμιλλα ευγενές ύφος του θα συμβάλει αποφασιστικά να επανέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν όλα. Στην αφετηρία του 4%-5%. ΄Η και παρακάτω, δεν θα τα χαλάσουμε επ’ αυτού. Για να έχει μετά κίνητρο κι ο αρχηγός να βρίσει, να τραμπουκίσει, να απειλήσει, να πουλήσει νταηλίκι, ώστε να το ανεβάσει ξανά. Αλλιώς, πώς;

Είναι ο μόνος, θεωρώ, που μπορεί να δώσει, παντελονάτα κατά το κοινώς λεγόμενο, στον ΣΥΡΙΖΑ τα χαρακτηριστικά που θέλουν οι οπαδοί του – ένα γνήσιο αριστερό κόμμα. Με την τσαχπινιά, την πονηριά, τη μαγκιά και την καθαρόαιμη αγωνιστικότητα, που χάθηκε στη διαδρομή των χρόνων της εξουσίας. Κόμμα αλληλέγγυο, διεθνιστικό, δικαιωματικό, να δίνει κάθε τόσο «ραντεβού στα γουναράδικα». Και όχι ένα ερμαφρόδιτο μόρφωμα, το οποίο στην Ελλάδα να υποδύεται το αριστερό και στην Ευρώπη να φλερτάρει με την πουλημένη στο μεγάλο κεφάλαιο «σοσιαλδημοκρατία».

Να έχει στα γραφεία του φωτογραφία τον Τσε και απέναντι τον Αρη, και από δίπλα τον αντάρτη με το όπλο του Σπ. Μελετζή, και στις συγκεντρώσεις να παίζει στη διαπασών το «Βροντάει ο Ολυμπος, αστράφτει η Γκιώνα, / μουγκρίζουν τ’ Αγραφα, σείεται η στεριά. / Στ’ άρματα, στ’ άρματα, εμπρός στον αγώνα, / για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά»! ούτε Μποφίλιου, ούτε Τσανακλίδου, ούτε Ελεονώρα Ζουγανέλη, ούτε καν Μανώλης Φάμελλος, που έχει πλέον αδελφό αρχηγό.

Πολάκης for president ΙΙ

Ο Πολάκης, το πιστεύω, είναι ο μόνος που μπορεί να εξελίξει τον λαϊκισμό του πρώην αρχηγού του. Να τον κάνει πιο μπρουτάλ. Πιο δασύτριχο. Πιο ταξικό. Γιατί είναι αυτός που θα έπιανε τις μάζες από το αφτί, διαπιστώνοντας ότι οι καταπιεσμένοι, οι φτωχοί και καταφρονεμένοι της χώρας ψηφίζουν έναν δεξιό όπως ο Μητσοτάκης, δεν ντρέπονται λίγο…

Πολάκης «for president» είναι από σήμερα η πρότασή μου – κι όποιος κάνει τον κόπο να επισκεφθεί τη σελίδα του στο Facebook θα καταλάβει ότι είναι μία πρόταση η οποία ανταποκρίνεται απολύτως στα «θέλω» της μεγάλης μερίδας των οπαδών του βασανισμένου και «ορφανού» πλέον από την αποχώρηση του προέδρου Αλέξη, ΣΥΡΙΖΑ.

(Θα μπορούσα να παραθέσω εδώ ένα πλήθος σχολίων τα οποία παροτρύνουν τον «Παύλο να αναλάβει το κόμμα», αλλά δεν το κάνω για λόγους οικονομίας χώρου. Αλλά και αισθητικής. Δεν αντέχω τα «ινε», τα «κε», τα «ισε» που βγάζουν μάτι, και είναι αρκετά ενδεικτικά της μορφωτικής κατάστασης των οπαδών. Οπως επίσης, δεν αντέχω, παρότι εγνωσμένου επιπέδου αριστερός, δημοκράτης αντιφασίστας, όσα αναρτούν στον «τοίχο» του – τα οποία όμως ισχυροποιούν την επιχειρηματολογία μου!)

Ανακοινώνω, τέλος, ότι τις επόμενες ημέρες, προτίθεμαι να οργανώσω «ομάδα πρωτοβουλίας» για την προώθηση του «Πολάκης for president» (λεπτομέρειες προσεχώς). Εν κατακλείδι, ειλικρινά δεν βλέπω τίποτε καλύτερο για τον ΣΥΡΙΖΑ, υπό τις παρούσες συνθήκες…

Απολογία

Περιμένοντας να δω την ορκωμοσία των βουλευτών στη Βουλή χθες το πρωί (καθότι δεν εξασφάλισα μια πρόσκληση να παραστώ στη σεμνή τελετή, λόγω πληθώρας συγγενών και φίλων των νεοορκισθέντων βουλευτών), το έριξα στο ζάπινγκ. Και πέφτω πάνω στον Alpha στον Κώστα Μπακογιάννη, απολογούμενο για τα χάλια του κέντρου της Αθήνας εξαιτίας της ανοησίας του «μεγάλου περιπάτου». Βρισκόταν στην εκπομπή της Σταματίνας Τσιμτσιλή, η οποία και τον ρώτησε σχετικά. Μεταφέρω την απάντηση του δημάρχου, η οποία παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον: «Νομίζω έγιναν δύο πράγματα. Πρώτον, έγινε ένα λάθος επικοινωνίας. Και μόνο που το είπαμε Μεγάλο Περίπατο. Δηλαδή η Πανεπιστημίου τι είναι; Είναι δέντρα, είναι πράσινο, δεκάδες δέντρα, σκιά. Είναι δημόσιος χώρος. Είναι ασφάλεια. Να μπορεί να κινηθεί και ένας άνθρωπος με αναπηρία, ένας ηλικιωμένος. Δεν είναι περίπατος (…) Το δεύτερο είναι ότι άργησε το πρότζεκτ να ολοκληρωθεί. Τώρα θα ολοκληρωθεί σε λίγο, αλλά άργησε. Αν το ξανασχεδιάζαμε, θα το σχεδιάζαμε διαφορετικά, όπως σχεδιάσαμε διαφορετικά πολλά άλλα έργα στον Δήμο Αθηναίων».

Βρήκα λογικό να απολογείται, αλλά εντελώς… άλογη την επιχειρηματολογία. Μόνο επικοινωνιακό θέμα είναι ότι τέσσερα χρόνια τώρα ταλαιπωρούνται χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά στον κεντρικότερο δρόμο της πόλης; Δεκάδες καταστήματα που πλήττονται καθημερινά από το διαρκές ξήλωμα πεζοδρομίων και ασφάλτου; Καλυτέρα να έλεγε κάναμε μια βλακεία και αργήσαμε να τη διορθώσουμε, γιατί δεν θέλαμε να παραδεχτούμε ότι όντως ήταν βλακεία – για να μη χρησιμοποιήσω τη συνηθέστερη λέξη που χρησιμοποιούν οι Ελληνες.

Για τη δεύτερη παραδοχή, δεν έχω να προσθέσω τίποτε περισσότερο από το ότι έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που αναφέρω παραπάνω! Τι θα πει «άργησε το πρότζεκτ να ολοκληρωθεί;». Κι εσύ, Κώστα μου, που είσαι δήμαρχος, γιατί δεν έκανες κάτι να τελειώσει γρηγορότερα; Περνούσες από εκεί κάθε μέρα για να πας στο γραφείο σου. Εβλεπες ότι οι υπηρεσίες του δήμου δεν τα καταφέρνουν. Κάνε γρήγορο διαγωνισμό και δώσ’ το σε έναν εργολάβο να στο τελειώσει σε μια εβδομάδα. Οχι τέσσερα χρόνια γιαπί. Με αδιανόητο οικονομικό κόστος για ανθρώπους και επιχειρήσεις.