Το γέλιο του Παύλου Πολάκη{CR}

«Υπηρέτησα τη Δικαιοσύνη επί 40 χρόνια και κατηγορούμαι για δωροδοκία, επειδή κλήθηκα να βοηθήσω τη χώρα ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός. Περίμενα λίγο σεβασμό»… Ηταν λόγια του Παναγιώτη Πικραμμένου τον Φεβρουάριο του 2018. Ενας αξιοπρεπής άνθρωπος, που ξαφνικά στα 73 του χρόνια, έβλεπε να σπιλώνεται, χωρίς καν να του δίνεται η δυνατότητα – μέσω ενός νομικά έωλου τρόπου με τον οποίο τέθηκαν υπό καθεστώς προστασίας οι μάρτυρες – να μάθει ποιος τον κατηγορούσε και ο οποίος τέσσερα χρόνια μετά θα φυλακιζόταν για ηγετικό ρόλο σε εγκληματική οργάνωση.

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του καταχειροκροτήθηκε για τη σπασμένη φωνή με την οποία αναγκάστηκε να πείσει για την τιμιότητά του, για το ύφος ενός ανθρώπου που έβλεπε στη δύση μιας ανεπίληπτης διαδρομής να θίγεται η ηθική του ακεραιότητα από μία μαρτυρία, η οποία τεκμηριωνόταν με επιχειρήματα «όπως μου είπαν», «όπως άκουσα». Την ώρα που ο κ. Πικραμμένος σκούπιζε τα δάκρυά του, από τα έδρανα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ακούγονταν τα γέλια του Παύλου Πολάκη.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ίσως είναι η χαρακτηριστικότερη εικόνα όσων έζησε η χώρα την τελευταία δεκαετία και πιθανόν μία απάντηση απέναντι στις αξιολογικές κρίσεις περί μικροψυχίας που αποδόθηκε στη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη: «Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα που τα τελευταία χρόνια ταυτίστηκε με την τοξικότητα, τον διχαστικό λόγο και την εκκωφαντική αναποτελεσματικότητα όταν κλήθηκε να διαχειριστεί τις τύχες του τόπου. Τα κόμματα πρέπει να ενώνουν και να προτείνουν ρεαλιστικές λύσεις και σε αυτό τον δρόμο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πορεύτηκε ποτέ. Ελπίζω να τον βρει και το εύχομαι ειλικρινά».

Καταρχάς, ο άνθρωπος έφυγε από την προεδρία ενός κόμματος και όχι από τη ζωή, ώστε να παραμεριστούν για λόγους τακτ οι όποιες αστοχίες της πολιτικής του διαδρομής. Αλλωστε και ο ίδιος δεν θέλησε να αντιμετωπιστεί με συγκαταβατικότητα στην αποχώρησή του από την προεδρία. Ακόμα και στην αποχαιρετιστήρια ομιλία επανέφερε τις θεματικές που συνιστούσαν την πολιτική του ίδιου και του ΣΥΡΙΖΑ στα ταραγμένα χρόνια. «Αντιμετωπίσαμε πιέσεις και εκβιασμούς που εκπορεύονταν από ισχυρές δυνάμεις έξω από τη χώρα, αλλά έβρισκαν ισχυρούς συμπαραστάτες και μέσα σ’ αυτήν» ανέφερε, επαναφέροντας τον διχαστικό λόγο και την κατηγορία προς αντιπάλους ότι είναι ενεργούμενα ξένων δυνάμεων.

Την ίδια στιγμή ήταν πρόεδρος ενός κόμματος το οποίο ανήγαγε τη δολοφονία χαρακτήρα σε επιστήμη, χρησιμοποίησε την εχθροπάθεια ως όχημα πολιτικής ανόδου και εργαλειοποίησε την τοξικότητα ως μέσο επιβίωσης. Κυρίως όμως, και κατά τη διάρκεια όλων αυτών, ανεχόταν, αν όχι απολάμβανε, το γέλιο του Παύλου Πολάκη.